Πώρωση και συσπείρωση γύρω από τον στόχο
Την 1η Μαρτίου, όταν ο Αρης έχανε στη Δράμα από τη Δόξα και ο Πανσερραϊκός ξέφευγε με τέσσερις βαθμούς, ο στόχος του απόλυτου των νικών μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος ήταν κάτι το αυτονόητο.
Ακολούθησαν τέσσερις αγωνιστικές «φωτιά», στις οποίες ο Αρης εύκολα ή δύσκολα κέρδισε για να φτάσουμε στο ματς του Σαββάτου με τον Πανσερραϊκό που δικαιωματικά πήρε τον τίτλο του «τελικού».
Οι κιτρινόμαυροι επί της ουσίας, αυτό που έπρεπε να κάνουν, το έκαναν. Να κερδίσουν στην έδρα τους τον πρωτοπόρο και μπαίνοντας στην τελική ευθεία του «μαραθωνίου», καθώς απομένουν ακόμη πέντε αγωνιστικές, περιμένουν τη δική του «γκέλα», ώστε να πατήσουν ξανά στο ρετιρέ. Η νίκη επί του Πανσερραϊκού, πάντως, έχει διπλή ανάγνωση για το συγκρότημα του Δημήτρη Καλαϊτζίδη. Η μία αφορά τους βαθμούς και την μείωση της διαφοράς στον πόντο και η άλλη στο ψυχολογικό αβαντάζ που έχει από εδώ και στο εξής ο Αρης.
Διότι η νίκη μόνο τυχαία δεν ήρθε. Ο Αρης έβγαλε στο γήπεδο αποφασιστικότητα και ψυχή, στοιχεία που έλειπαν από πολλά από τα προηγούμενα ματς του. Ηξερε τι ήθελε στο γήπεδο και το έδειξε στον αντίπαλο, τον οποίο και «έσβησε» κυριολεκτικά. Το πάθος περίσσευε απ’ όλους.
Φαινόταν στα πρόσωπα των παικτών ότι ήθελαν περισσότερο αυτή την νίκη. Πίεζαν συνεχώς και έμπαιναν δυνατά σε κάθε φάση. Αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό και με το... ξέσπασμα στο γκολ του Γκόλια, ήταν τα δείγματα μίας ομάδας που έπαιξε με πάθος, καρδιά, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά φέτος. Και αυτό, σε συνδυασμό με το πάθος που επίσης ξεχείλιζε από τις εξέδρες έσφιξε την γροθιά όλων για τους επόμενους «τελικούς».
Οι ποδοσφαιριστές του Αρη δεν πίστευαν στα μάτια τους μπροστά στην εικόνα του «καυτού» Βικελίδης και αυτή η ώθηση που πήραν θα αποτελέσει αρωγός σίγουρα για τη συνέχεια. Διότι όντως χρωστάνε κάτι σε αυτό τον κόσμο. Και το «ευχαριστώ» τους θα είναι η απεμπλοκή του Αρη από την Γ’ Εθνική.
Ομάδα και κόσμος προχωράνε ενωμένοι σαν γροθιά και συσπειρωμένοι για την επίτευξη του τελικού στόχου πιστεύουν περισσότερο από ποτέ στην… ανατροπή.
