Πιτσιρικάδες και μπαμπάδες ας δούνε τις μεγάλες αλήθειες πίσω από την εκτόξευση του Τζόλη

Ποιος πιτσιρικάς που παίζει ποδόσφαιρο δεν θέλει να γίνει ένας νέος Τζόλης; Πόσοι μπαμπάδες δεν έχουν ονειρευτεί να δουν τα παιδιά τους να εξελίσσονται όπως ο διεθνής επιθετικός; Καλό είναι, όμως, να κοιτάζουν και τι κρύβεται πίσω από την βιτρίνα...

Οι ατελείωτες ώρες δουλειάς στο γήπεδο με τα αμέτρητα κιλά ιδρώτα, γονείς που στήριξαν από την πρώτη στιγμή το όνειρο του παιδιού τους χωρίς την μεγάλη οικονομική άνεση και με το χέρι συνέχεια στην τσέπη για τα ατελείωτα χιλιόμετρα που έκαναν για να είναι ο μικρός Χρήστος παντού. 

Εδινε παιχνίδια με την Δόξα Πενταλόφου και μετά έφευγε κατευθείαν για να πάει σε παιχνίδι της Ακαδημίας του ΠΑΟΚ και ξεντυνόταν μέσα στο αυτοκίνητο. Η οικογένεια Τζόλη ξενιτεύτηκε στην Γερμανία για ένα καλύτερο αύριο και εκεί ο Χρήστος παρέμεινε προσηλωμένος σε αυτό που αγαπούσε πιο πολύ, να παίζει ποδόσφαιρο. 

Κατάφερε να ανέβει στην πρώτη ομάδα, επειδή ένας προπονητής όπως ο Αμπελ Φερέιρα τον πίστεψε, δοκιμάζοντας με επιτυχία τα αντανακλαστικά της ΠΑΕ που έπρεπε να μετατρέψει το ιδιωτικό συμφωνητικό σε κανονικό συμβόλαιο πριν τον βγάλει στην βιτρίνα του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Εκεί δεν χρειάστηκε πολύ για να πάρει μπρος. Το ματς που μας συστήθηκε, για τα πλέι οφ, με τον Ολυμπιακό στην Τούμπα, όλοι μας (βάζω και τον εαυτό μου μέσα), μεταφράσαμε την κίνηση του Φερέιρα να τον χρησιμοποιήσει σαν την λευκή πετσέτα που έριξε από τον πάγκο, όταν είδε ότι δεν μπορούσε να γυρίσει το ματς, μιας και ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά στο σκορ. Σχεδόν 20 μέρες μετά είχε ήδη καταγράψει την πρώτη ποδοσφαιρική παράστασή του σε αντρικό επίπεδο κόντρα στον Τσιμίκα σε ημιτελικό Κυπέλλου. 

Η μετέπειτα ιστορία του Τζόλη είναι γνωστή: Η έκρηξη στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, η fast track μεταγραφή στη Νόριτς που δεν ήταν η σωστή επιλογή. Ο δανεισμός στην Τβέντε, που τον οδήγησε να ξεπεράσει σιγά σιγά την απογοήτευση από το ανεπιτυχές πέρασμα από τη Νόριτς και μετά η Φορτούνα που τον σήκωσε ξανά στα πόδια του, η Μπριζ που τον ήθελε πριν πάει καν στη Νόριτς και αποδείχθηκε η καλύτερη ομάδα για να τον εξελίξει και τώρα μια τεράστια πρόκληση που λέγεται Άρσεναλ μπροστά του. 

Εχουν άραγε μπαμπάδες και παιδιά σκεφτεί τι τελικά έχει ο Τζόλης και έφτασε μέχρι την Αρσεναλ;

Πρώτα απ’ όλα σπουδαίο ταλέντο, ειδικά στην εκτέλεση, που δεν το συναντάς συχνά και το ψάχνουν με μανία οι μεγάλες ομάδες. Παίκτης που σε μία χρονιά στις Ακαδημίες σκοράρει 100 φορές προφανώς δεν είναι τυχαίος. Το συνδυάζει όμως με έναν άριστο, ταπεινό και παράλληλα με μεγάλο πείσμα να πετύχει με ό,τι καταπιάνεται, χαρακτήρα που αφορά στην παιδεία που του καλλιεργήθηκε από το σπίτι του, από τον κύριο Πέτρο και την κυρία Αντιγόνη που αποτελούν το καλύτερο στήριγμά του όλα αυτά τα χρόνια που ζει το όνειρό του με την εξέλιξή του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, πολλή δουλειά και φυσικά και τύχη. Η τύχη όμως πάει με αυτούς που την κυνηγάνε και δουλεύουν σκληρά. Και ο Χρήστος, με την σιδηρά αυτοπειθαρχία και την προσήλωση στην καθημερινή δουλειά, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. 

Ας συνεχίσει ο θεός να τον έχει υγιή, έτσι θα καταλάβουν όλοι τι μπορεί να πετύχει ένα παιδί, αλλά με σπουδαίο ταλέντο με την μπάλα στα πόδια, όπως είναι ο Χρήστος Τζόλης.

Υ.Γ. Συγχαρητήρια και στην οικογένεια Καρέτσα για την μεταγραφή του Κωνσταντίνου στην Ντόρτμουντ. Και η δική του ιστορία είναι παράδειγμα προς μίμηση και θα καταπιαστούμε και με αυτή.