Πίστη και πάθος πήγαν περίπατο για τον Ηρακλή στο Περιστέρι
Αν ψάξει κανείς να βρει παίκτη του Ηρακλή που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την παρουσία του μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σίγουρα θα επιστράτευε τον Πουαρό , να ερευνήσει. Απόρροια αυτής της σκληρής πραγματικότητας των κυανόλευκων, ήταν η πλήρης κατάρρευση του κέντρου κυρίως από τους εκτός «εαυτού» Καρασαλίδη και Κυριακίδη.
Ο Ατρόμητος χρειάστηκε ,στο Α΄ μέρος, μόνο 10 λεπτά κυριαρχίας για να πετύχει ένα γκολ από τον Λε Ταλέκ, από προφανές λάθος του Μπαρτολίνι. Για τη λειτουργία της ομάδας και πάλι ουδείς μπορεί να διακρίνει την τροχοπέδη της.
Η ενίσχυση του κέντρου με δυο μπαλαδόρους δεν απέδωσε και έτσι ο Βέλλιος έμοιαζε μόνος με καλαμιά στον κάμπο. Θα περίμενε κανείς πως στο δεύτερο μέρος η κατάσταση θα άλλαζε, είτε μέσω κάποιων κινήσεων τακτικής από πλευράς Παπαδόπουλου, είτε από μια ψυχολογική κυρίως αντίδραση των παικτών.
Μάταια όμως. Οι κυανόλευκοι συνεχίζοντας την «ύπνο» του ανήμπορου ,μάλλον, παρά του δικαίου, δεν κατάφεραν ούτε μια φορά να απειλήσουν τον αντίπαλο του, ενώ αντιθέτως λίγο έλλειψε να δεχθούν και δεύτερο τέρμα, από δικό τους λάθος , αλλά ο Χουάντερσον είπε όχι σε σουτ εξ επαφής του Σουμπίνιο.
Φυσιολογικά λοιπόν η ήττα ήρθε ως αυτονόητο αποτέλεσμα μιας, μετά από καιρό ,τραγικής εμφάνισης της γαλάζιας ομάδας, με ένα Ατρόμητο ο οποίος δίκαια κέρδισε το παιχνίδι, όχι μόνο γιατί ήταν καλύτερος, αλλά γιατί παρότι αγωνίζεται αύριο για το Κύπελλο με την ΑΕΚ, ήθελε περισσότερο τον αγώνα. Ο Παπαδόπουλος έκανε βέβαια κάποιες μετακινήσεις τακτικής και σχήματος, όμως τίποτε δεν του βγήκε.
Απλά γιατί οι παίκτες του δεν ήταν αυτοί που έπρεπε σε ένα παιχνίδι κομβικό για ένα στόχο (της πεντάδας)που μπορεί να μην υπήρχε εξ αρχής, αλλά προέκυψε και πάλι από δική τους υπερπροσπάθεια.
Ο κόουτς του Ηρακλή αμέσως μετά το τέλος του αγώνα δεν ομολόγησε απαντώντας σε σχετική ερώτηση. « Χάσαμε γιατί απλά δεν παίξαμε μπάλα. Δεν είχαμε πάθος, κάναμε λάθη, δεν κερδίζαμε μονομαχίες».
Κλείνοντας θα ήθελα κάτι να επισημάνω. Αν και η ήττα υπήρξε μάλλον η φραγή στον δρόμο προς τα πλέι οφ, εντούτοις δεν χρειάζονται κραυγές. Να αφήσουμε την ομάδα να παίζει όπως μπορεί μη ζητώντας από τους παίκτες, ίσως το αδύνατο. Τι άλλο να πω.
