Παίζει όπως θέλει
Από τις πολυειπωμένες ατάκες-οδηγίες των προπονητών προς τους ποδοσφαιριστές είναι, το «παίζουμε όπως μπορούμε και όχι όπως θέλουμε…». Δεν έχουν άδικο. Στην περίπτωση του φετινού Αρη και δη του Νίκου Αναστόπουλου όμως, ταιριάζουν και τα δύο συν ότι το αναμφίβολα ποιοτικό ρόστερ του Αρη βοηθάει πραγματικά τον προπονητή να παίζει… όπως θέλει.
Μπορεί η ομάδα να δημιουργήθηκε σε χρόνο ρεκόρ, να δείχνει ακόμη ανέτοιμη από άποψη φυσικής κατάστασης και η κόπωση να είναι ενδεικτικό της έλλειψης προετοιμασίας, αλλά σε ποιότητα (ομαδική και ατομική) δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την περυσινή, κυρίως από αυτές των φετινών αντιπάλων.
Η ανωτερότητα του Αρη επιβεβαιώνεται αγωνιστική με αγωνιστική, και από τη στιγμή που πέρασε πρώτος στο φετινό «μαραθώνιο» ως στόχο έχει, πλέον, να… σπριντάρει για να αποκτήσει γρήγορα μία διαφορά ασφαλείας.
Εχει λύσεις και το δείχνει
Εξ αρχής ο Νίκος Αναστόπουλος είχε επισημάνει ότι θέλει να δουλέψει με έναν συγκεκριμένο κορμό ποδοσφαιριστών, γεγονός που οδήγησε και σε κάποιες αναγκαίες εξόδους. Από την εικόνα που έχουμε σχηματίσει τις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές ο 57χρονος βασίζεται σε 17-18 ποδοσφαιριστές. Αυτό που κάνει τον Αρη ξεχωριστό, ωστόσο, είναι ότι πέρα από την ποιότητα που διαθέτει σαν ρόστερ, διαθέτει και βάθος. Τα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά: στο πρώτο ουσιαστικό πρόβλημα που προέκυψε (σ.σ.: απουσία Τσουμάνη) βρήκε εκ των έσω τη λύση με τον Ραούλ Μπράβο.
Ο γρήγορος τραυματισμός του Τάτου στον αγώνα με τον Ηρακλή Αμπελοκήπων διαφοροποίησε τα πλάνα του, αλλά και πάλι είχε τη λύση, τοποθετώντας τον Παυλίδη πίσω από τον Καπνίδη και τον Ρόβα στα χαφ, ενώ όταν αναγκαστικά βγήκε (και) ο Γεωργιάδης, πέρασε τον Καζναφέρη στα μπακ και τον Καλογέρη στα χαφ. Ο Αρης διαθέτει κομβικούς παίκτες, οι οποίοι μπορούν εύκολα να αλλάξουν θέση και να προσφέρουν τις ίδιες ποιοτικές υπηρεσίες. Επί παραδείγματι, ο Παυλίδης που μέχρι τώρα έχει αγωνιστεί σαν χαφ, σαν εξτρέμ , σαν «κρυφός» επιθετικός και καθαρός επιθετικός (σ.σ.: στο φιλικό με τον Αιολικό).
Συν ότι ο Αναστόπουλος έχει τη δυνατότητα να ξεκουράζει κάποιους «φορτωμένους» παίκτες, όπως ο Πόι που στην Καβάλα έμεινε στον πάγκο και πέρασε αλλαγή, ο Ν’ Λουντούλου που με τους Αμπελόκηπους δεν αγωνίστηκε και επέστρεψε βασικός στο Αγιονέρι, ο Τάτος που (τελικά) δεν χρειάστηκε να παίξει στον Κιλκίς και να επιβαρυνθεί. Ενώ και οι μέχρι τώρα αλλαγές (εσωτερικές και μη) στη διάρκεια των αγώνων προδίδουν την ποιότητα που διαθέτει αυτή η ομάδα.
Τελευταίο παράδειγμα, στο Κιλκίς, η εσωτερική αλλαγή Ντούνη-Ν’ Λοντούλου που «φόρτωσε» περισσότερο τη δεξιά πλευρά του Αρη, απ’ όπου προήλθαν τα δύο γκολ, αλλά και η «χρυσή» -όπως αποδείχθηκε- αλλαγή του Κυβελίδη (σ.σ.: είχε προηγηθεί αυτή του Πόι στην Καβάλα που έδωσε βαθμούς).
