Πάρθηκαν αποφάσεις σημαντικές, ΟΧΙ όμως αυτές που θα καταδείξουν το μέλλον του ΠΑΟΚ!
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο «μεσοπολέμου»! Μια περίοδο που εντάσσεται στις πλέον σημαντικές του ΠΑΟΚ και θα καθορίσει σε μέγιστο βαθμό το μέλλον του. Από το 2012 που αγόρασε την ομάδα ο κ. Σαββίδης έχουν περάσει 14 χρόνια. Στα μισά από αυτά ήταν προπονητής ο Ράσβαν Λουτσέσκου.
Ο ποδοσφαιρικός πόλεμος χαρακτηρίζεται για τον Δικέφαλο από τις επιτυχίες, τους τίτλους αλλά και αυτά που δεν μπόρεσαν να καταφέρουν και έμοιαζαν αυτονόητα όπως η πρόκριση σε ομίλους και πλέον στο μίνι πρωτάθλημα του Champions League. Στην Ελλάδα θεωρούμε ότι ο ΠΑΟΚ πέτυχε ένα καλό ποσοστό επί των στόχων του. Δυο πρωταθλήματα και 4 κύπελλα σε 14 χρόνια είναι καλά αλλά όχι αρκετά. Για παράδειγμα, ο ΠΑΟΚ που δεν μπορούσε να συγκριθεί οικονομικά με το ΠΟΚ του Λεκανοπεδίου κατέκτησε με διοικήσεις που τα βγάζαν πέρα με πολύ δυσκολία, 2 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα (σε τελικούς που γινόταν μόνο στην Αθήνα) σε 13 χρόνια.
Συνοπτικά θεωρούμε ότι η εποχή του κ. Λουτσέσκου έλαβε τέλος σε πολλά επίπεδα. Αυτό που ελπίζουμε και αναμένουμε να παρακολουθήσουμε είναι να «λάβουν τέλος» και άλλες πολλές συνθήκες τακτικής λειτουργίας που ενέτασσαν τον ΠΑΟΚ στη μεσαία κατηγορία και όχι στην κορυφή της λίγκας.
Θεωρητικά και ως ένα σημείο πρακτικά, παρακολουθούμε τις επερχόμενες αλλαγές να λαμβάνουν χώρα αρχικά στη διοίκηση της ΠΑΕ. Σίγουρα η αλλαγή στο διοικητικό γίγνεσθαι είναι μια σημαντική αρχή. Αρκεί οι αποφάσεις να προέρχονται από αυτούς που έχουν την ευθύνη και να μην μεταβάλλονται ή αλλοιώνονται. Για παράδειγμα Βιερίνια και Μάτος ήθελαν την παραμονή του Λουτσέσκου. Η απόφαση προφανώς είχε ληφθεί και μετουσιώθηκε σε πραγματικότητα.
Από δω και πέρα μας ενδιαφέρει να πάρει αυτή η διοικητική υπόσταση, μια απόλυτη δυνατότητα εφαρμογής των αποφάσεων της. Όπως γίνεται στις μεγάλες ομάδες της Ελλάδας και του εξωτερικού. Δεν νοείται ο καθ’ ύλην αρμόδιος να καταλήγει κάθε φορά στο να ζητά την οριστική «άδεια» από τον μεγαλομέτοχο.
Το επόμενο θέμα που λογικά θα τελεσφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα, είναι αυτό του προπονητή:
Πούσιτς-Χοσέ και Πίντο είναι κάποια από τα ονόματα που διαδόθηκαν όσο αφορά τις επαφές που υπήρξαν με τον ΠΑΟΚ. Δεν μπορούμε να εκφέρουμε κάποια γνώμη γιατί απλά δεν τους γνωρίζουμε. Δεν είναι ούτε ο Κονσεϊσάο, ούτε ο Γκαρσία. Το αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ότι οι δυο από τους τρεις παίζουν το ίδιο σύστημα με τον Λουτσέσκου.
Ωστόσο τίποτε από τα παραπάνω δεν θα μετουσιωθεί σε θετική κίνηση για τον Δικέφαλο αν δεν αποκτηθούν πριν την έναρξη της προετοιμασίας στην Ολλανδία στο τέλος του μήνα, οι παίκτες στους οποίους θα μπορέσει να στηριχθεί ο νέος προπονητής. Εκτός από αυτούς που φεύγουν (Κεντζιόρα) που μένουν (πιθανότατα ο Οζντόεφ) και τους Μπάμπα-Τάισον (άγνωστο τι θα γίνει), ο ΠΑΟΚ έχει σημαντικά κενά σε καίριες θέσεις.
Σε κάποιες από αυτές δεν υφίσταται καν παίκτης που θα είναι η καλή εναλλακτική λύση για έναν ΒΑΣΙΚΟ. Είναι δεδομένο ότι 15-17 βασικοί παίκτες ποιότητας είναι άκρως απαραίτητοι αν ο Δικέφαλος θέλει να διεκδικήσει στόχους στην Ελλάδα και κυρίως στην Ευρώπη.
Αργοπορίες τύπου «δανεισμού δυο Ιταλών» την 1η του Σεπτέμβρη και συμπλήρωση του ρόστερ από ποδοσφαιριστές αμφιβόλου σημερινής αξίας (Μπακαγιόκο), όχι μόνο περιορίζουν τις δυνατότητες του Δικεφάλου, αλλά κυρίως ΞΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΣΚΟΠΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ. Χρήματα με τα οποία μια επιτυχημένη διοίκηση θα μπορούσε να έχει καταφέρει πολλά περισσότερα.
Εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε και να μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές. Αν η διοίκηση προχωρήσει άμεσα στις επιβαλλόμενες κινήσεις θα θεωρηθεί ότι πράγματι άλλαξε η ρότα της αβεβαιότητας που υπάρχει μέχρι σήμερα. Αν παρ’ ελπίδα παρατηρήσουμε τις γνωστές αργοπορίες ακολουθούμενες με τα «ΑΝ» και τα «ΘΑ» τότε δυστυχώς η περυσινή χρονιά, στο τέλος, ίσως να θεωρηθεί καλύτερη από τη φετινή!
