Η παράνοια ξεπέρασε κάθε όριο ανοχής

Η παράνοια ξεπέρασε κάθε               όριο ανοχής

Η περίπτωση Μπουκουβάλα μάλλον ξεχείλισε το ποτήρι της ανοχής, όχι των «παραδοσιακών» αντιπάλων του Παπαθανασάκη (σύμφωνα με δική του εκτίμηση), της ΑΘ10 δηλαδή, αλλά ακόμη και εκείνων που και πάλι, όπως ο ίδιος είχε ισχυριστεί, του έστελναν μηνύματα συμπαράστασης κατά τη διάρκεια «καθόδου» του κόσμου στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

 

Στις τάξεις του κυανόλευκου περιβάλλοντος η φράση που αναφέρεται συχνά στην καθημερινότητα του είναι συγκεκριμένη :«ο άνθρωπος ζει μια παράνοια» (αρχαία λέξη από το «παρά τον νου»)  χαρακτηρίζοντας, μετά βεβαιότητας πλέον τη αποδεδειγμένη εκτός λογικής συμπεριφορά του Παπαθανασάκη  Ο όρος «παράνοια» δηλώνει τα κακώς εννοούμενα, το παρεξηγημένο, την παράλογη δοξασία.

 

Στην ψυχιατρική περιγράφει την κατάσταση εκείνη όπου η σκέψη ενός ατόμου διακατέχεται από μια ή περισσότερες παρανοϊκές ιδέες. Το άτομο αυτό δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι είναι αληθινές, όμως αυτές επικυρώνονται μόνο στο δικό του σύστημα σκέψης.

 

Οι ιδέες αυτές διαφέρουν από τις «έμμονες ιδέες» ή «εμμονές», όπου το άτομο γνωρίζει ότι οι σκέψεις του είναι παθολογικές, αλλά δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτές (π.χ. «σκέφτεται συνέχεια ότι βρωμάει παρότι πλένεται διαρκώς, δεν ξεκολλάει από το μυαλό του αυτή η σκέψη»).

 

Στην παράνοια τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και επικίνδυνα. Διότι τα αποτελέσματα της επηρεάζουν καταστροφικά το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαβιεί ο πάσχων κατά μια έννοια. Παρέθεσα όλα τα παραπάνω ερμηνευτικά, διαβάζοντας προσεκτικά σκόρπια ψυχολογικά δοκίμια για την περίπτωση.

 

Και επανέρχομαι στο θέμα Μπουκουβάλα και για να μη φανεί πως ενστερνίζομαι απόψεις του κόσμου ή πιθανόν «διαβάζω» λάθος καθαρά ιατρικούς όρους, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη «περίεργη» αντί της παράνοιας.

 

Πως άραγε το σκέφτηκε ο Παπαθανασάκης, αφήνοντας να φύγει με προσφυγή  ο διεθνής αμυντικός του, ένας από τους καλύτερους διαχρονικά παίκτης του Ηρακλή και ίσως στόχος αρκετών μεσαίων ομάδων, εάν και εφόσον έβγαινε για «πούλημα»; Είναι δυνατόν από τη μία να φορτώνει την ΠΑΕ με ακόμη ένα χρέος και από την άλλη να χάνει και πόρους; Σύμφωνα με τον όρο παρανοϊκά το έπραξε διακατεχόμενος από την ιδέα ότι η τρόπος αντιμετώπισης του παίκτη ήταν, κατά την άποψη του, ο αληθινός , ο ενδεδειγμένος.

 

Σε αντίθετη περίπτωση, αν  υπήρχε δόλος στις ενέργειες του ήταν «πονηρός» , προσχεδιασμένος και αυτό θα αποδειχθεί σε ποια ομάδα θα καταλήξει ο παίκτης, ο οποίος παρά τις προσπάθειες, τουλάχιστον όπως διέρρευσε, παραμένει ανένδοτος. Γιατί όμως; Πέραν αυτού του κορυφαίου ζητήματος ,πολλές περιπτώσεις αλληλοσυγκρουόμενων και αντιφατικών αποφάσεων και αρνητικές πλέον γνώμες πρώην συνεργατών του (Αντωνέλης: Δεν καταλαβαίνει, δεν ακούει κανέναν) ή συμπαθούντων (Παπαϊωάννου: Δεν βλέπω λύση, χάθηκε πολύτιμος χρόνος), τον εκθέτουν.

 

Και το τραγικότερο. Ποιος λογικός, εντελώς αμερόληπτος παρατηρητής (αν εμείς θεωρούμαστε μεροληπτικοί) δεν θα υποθέσει βέβαιο τον υποβιβασμό του Ηρακλή, εάν βέβαια κυλήσουν όλα ομαλά και πάρει μέρος στο Πρωτάθλημα, βλέποντας το υπάρχον έμψυχο υλικό του και την αποκαρδιωτική «πρώτη» της ομάδας, χωρίς κόσμο (ποιος το είπε αυτό αφού θα γίνει πανηγύρι) και τις αστείες δικαιολογίες της ΠΑΕ; Πολλά δυστυχώς μπορούν να γραφούν ακόμη, αλλά καλύτερα φίλοι μου να σταματήσω εδώ, αφήνοντας μια στάλα πνοής στην ελπίδα, μπας και ζήσει και τελικά ο Ηρακλής επιβιώσει αγωνιστικά, γιατί ιστορικά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στις καρδιές του ακατάβλητου λαού του.