ΠΑΟΚ: Ολίγα περί του «δεν πουλάω», η αποδυνάμωση που έπιασε πάτο, τα άλλοθι στο ΟΑΚΑ και η έλλειψη ηθικού, πίστης, πάθους
Ούτε που θέλω να φανταστώ τι είδους σεζόν περιμένει έως το τέλος της τον ΠΑΟΚ. Οχι γιατί αποκλείστηκε στο Κόνφερενς Λιγκ από έναν μετριότατο αντίπαλο, ούτε γιατί δεν μπόρεσε να νικήσει τον ΟΦΗ, ούτε γιατί ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Το πρόβλημα είναι ότι διαθέτει μια ομάδα με σοβαρά ελλείμματα ποιότητας και προσωπικότητας. Μια ομάδα που δεν μπορεί να πείσει κανέναν ότι θα βελτιωθεί για να διεκδικήσει Πρωτάθλημα και Κύπελλο.
Ο κόσμος του ΠΑΟΚ, στη συντριπτική πλειονότητά του, έχει αντιληφθεί ποια είναι η απάντηση που, με τις πράξεις του, έχει δώσει ο Ιβάν στο καίριο ερώτημα “θέλει; και αν ναι, μπορεί να ξανακάνει τον ΠΑΟΚ μεγάλο αγωνιστικά;” Αυτό το καλοκαίρι, όπως και επτά ακόμη προηγήθηκαν, δείχνει ότι δεν μπορεί, ακόμη και να θέλει. Η πώληση του Κωνσταντέλια σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο και με λάθος χρήματα ήταν που ξεχείλισε το ποτήρι. Ενα ποτήρι γεμάτο από την αδυναμία συγκρότησης μιας ομάδας αληθινά ποιοτικής. Και, ειδικά φέτος χρειαζόταν, μετά το διαζύγιο με τον Λουτσέσκου και την πρόσληψη ενός άλλου προπονητή και, μάλιστα, όχι πολύ έμπειρου.
Ο ΠΑΟΚ μικραίνει μετά το ιστορικό νταμπλ του 2019. Κάθε σεζόν το ρόστερ είναι χειρότερο από την προηγούμενη. Το ευτύχημα είναι ότι προέκυψαν στο μεσοδιάστημα ο Κωνσταντέλιας, ο Κουλιεράκης και δύο (μόνο) πετυχημένες μεταγραφές, του Τάισον και του Κοτάρσκι. Αυτοί οι τέσσερις, μαζί με τον Ζίβκοβιτς, ήταν οι πυλώνες της κατάκτησης του απίθανου Πρωταθλήματος του 2024. Ηταν ένα θαύμα, αλλά θαύματα δεν μπορούν να γίνονται σε κάθε σεζόν, χάρη σε τέσσερις-πέντε ποδοσφαιριστές.
Αλλωστε, ο Κουλιεράκης και ο Κοτάρσκι πουλήθηκαν, ενώ ο Κωνσταντέλιας έμεινε μέχρι φέτος μόνο επειδή εκείνος το ήθελε. Οπως πουλήθηκε και ο Τζίμας, πριν καλά-καλά προλάβει να προσφέρει στον ΠΑΟΚ. Οπως άρον-άρον είχε πουληθεί και ο Τζόλης, ένας από τους βασικούς συντελεστές ενός άλλου, μικρού θαύματος με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2021. Οπως είχε πουληθεί και ο Γιαννούλης τον Ιανουάριο του 2021, ενώ ο ΠΑΟΚ διεκδικούσε υποτίθεται νταμπλ. Οπως είχε πουληθεί και ο Πέλκας στην αρχή της σεζόν 2020-21.
Φέτος η αγωνιστική αποδυνάμωση του ΠΑΟΚ έπιασε πάτο. Πουλήθηκαν ο Κωνσταντέλιας και ο Σάντσες και έμειναν ελεύθεροι ο Κεντζιόρα και ο Οζντόεφ, ενώ έληξε ο δανεισμός του Γιακουμάκη και δεν επιχειρήθηκε καν η εξαγορά του. Αναφέρομαι μόνο σ' αυτούς που μπορούσαν να έχουν μέλλον στον ΠΑΟΚ και όχι σε Λόβρεν, Ιβανούσετς, Γερεμέγεφ και δεν συμμαζεύεται.
Και ποιοι ήρθαν; ΟΚ, Κωνσταντέλιας δεν ήρθε, ούτε πρόκειται να έρθει. Ηρθαν Σανταμαρία και Λουσέ, που, μέχρι στιγμής, είναι για κλάματα, Ελουστόντο και Χατζηδιάκος που δεν βλέπονται, ο Τάχα Αλι που έπαιξε ένα πολύ καλό ματς με τον Ατρόμητο και έμεινε σ' αυτό, ο Εντιαγέ που προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να είναι αυτός ο βασικός φορ του ΠΑΟΚ, ο Ούγκρεσιτς που με τον Παναθηναϊκό άνοιξε μια χαραμάδα ελπίδας για την αξία του και την προοπτική εξέλιξής του και ο Γιαννούλης, που περιμέναμε να αποδείξει ότι θα είναι η πιο αξιόλογη φετινή προσθήκη, αλλά τώρα περιμένουμε δυστυχώς να μάθουμε πόσο άτυχος στάθηκε με τον τραυματισμό του στο ΟΑΚΑ.
Ταυτόχρονα, περιμένουμε να διαπιστώσουμε τι μπορεί να προσφέρει το πιο πρόσφατο μεταγραφικό απόκτημα, ο Ντιέγκο Κόστα και αν θα αποκτηθούν κι άλλοι παίκτες που είναι προφανές ότι πρέπει να αποκτηθούν: Ενας δεξιός μπακ, ένας εξτρέμ, ένα δεκάρι και ένας ακόμη χαφ στο 6 ή το 8. Στις μεταγραφές πρέπει φυσικά να προσθέσουμε και τον Τάισον, του οποίου το συμβόλαιο είναι το μοναδικό που ανανεώθηκε. Και μέχρι στιγμής αποδεικνύεται ότι ήταν λάθος, διότι τον χρόνο δεν τον νίκησε κανείς. Ο αξιαγάπητος Βραζιλιάνος θέλει, προσπαθεί, αλλά, πολύ απλά, δεν μπορεί.
Οι χύμα στο κύμα πολιτικές και στρατηγικές και οι ό,τι νά'ναι και όποτε νά'ναι μεταγραφικές επιλογές δεν άλλαξαν, παρά τις εξαγγελίες περί εκσυγρονισμού σε μια πορεία προς τη νέα εποχή. Ο κόσμος που, δικαιολογημένα, ανησυχεί, αισθάνεται ότι η ΠΑΕ ΠΑΟΚ βρίσκεται σε τρικυμία χωρίς πυξίδα. Οτι το καράβι βολοδέρνει ακυβέρνητο. Και πιστεύει ότι πρέπει να συμβεί το αυτονόητο: Να πιάσει γερά το τιμόνι ο καπετάνιος. Οτι τον λόγο έχει ο μοναδικός που δικαιούται αλλά και υποχρεούται να τον πάρει. Ο Ιβάν. Κι εκείνος επιλέγει να μην εμφανίζεται ούτε καν με μια γραπτή δήλωση, αλλά απαντά με λίγες γραμμές σε επιστολή του προέδρου της Ευξείνου Λέσχης Κοζάνης. Λέει ότι δεν πρόκειται να πουλήσει τον ΠΑΟΚ και συνιστά υπομονή.
Τούτη τη στιγμή, δεν είναι αυτό το διακύβευμα. Ναι, μερίδα του κόσμου μπορεί να απαιτεί “πούλα και φύγε”, αλλά υπάρχει και πολύς κόσμος (που δεν ξέρω αν είναι η πλειονότητα) ο οποίος ζητάει από τον Ιβάν όχι να πουλήσει, αλλά να διοικήσει. Οχι να βγάλει πωλητήριο και για την ΠΑΕ αλλά να ενισχύσει τον ΠΑΟΚ όσο περισσότερο μπορεί. Κι αν για κάποιους λόγους δεν μπορεί, να το πει ξεκάθαρα, να το εξηγήσει και να προσπαθήσει να επανακτήσει την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του όσων οπαδών του ΠΑΟΚ την έχασαν.
Αυτός ο κόσμος, μαζί και οι ένθερμοι υποστηρικτές του, περιμένει να δει αν θα οδηγήσει τον ΠΑΟΚ σε μια αληθινή new era, όπως επιμένει να ευαγγελίζεται η ΠΑΕ. Σε μια νέα εποχή με προοπτικές και με όραμα. Περιμένει να δει αν θα προστατεύσει τον ΠΑΟΚ από τη δίνη της καταστροφικής εσωστρέφειας στην οποία νομοτελειακά θα περιέλθει εάν συνεχίσει να αποτυγχάνει και στο Πρωτάθλημα και στο Κύπελλο, όπως απέτυχε στην Ευρώπη.
Στο κάτω-κάτω, ούτε μπορεί κανείς να υποχρεώσει τον Ιβάν να πουλήσει τον ΠΑΟΚ, ούτε κανείς ζήτησε να τον αγοράσει. Και είναι αποκλειστικά δικό του ζήτημα να θελήσει κάποτε να πουλήσει ένα μαγαζί που του ανήκει. Οπως δικό του ζήτημα είναι να αποδεχθεί ή όχι μια πρόταση εάν τυχόν κάποτε υπάρξει από οποιονδήποτε ενδιαφέρον για την εξαγορά της ΠΑΕ. Ναι, ο ΠΑΟΚ ανήκει στον λαό του, αλλά η ΠΑΕ ανήκει στον μεγαλομέτοχό της. Ισχύει για όλες τις ομάδες που εξαρτώνται από μια ανώνυμη εταιρεία, είτε μας αρέσει, είτε όχι.
Αυτός, λοιπόν, έχει τώρα τον λόγο. Οχι για να πει αν πουλάει ή όχι, αλλά για τις ενέργειες που απαιτούνται για τον ΠΑΟΚ και που ο ίδιος έχει κατ' επανάληψη υποσχεθεί: Για την ομάδα που πρέπει πάλι να γίνει μεγάλη αγωνιστικά, για την κατασκευή της Νέας Τούμπας και για την κατασκευή του Αθλητικού Κέντρου. Είναι πολλά αυτά που ανέλαβε να επωμιστεί και είναι και πολύ δαπανηρά. Οσο για την υπομονή, ε λογικό δεν είναι να έχει εξαντληθεί προ πολλού;
ΥΓ 1. Το ότι θα συγχρηματοδοτήσει η πολιτεία για τη Νέα Τούμπα το ακούω και λέω “ζήσε Μάη να φας τριφύλλι”. Αλλά, ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι ελάχιστη η βοήθεια μπροστά στο συνολικό κόστος του έργου. Και μια ανάλογη βοήθεια δεν θα υπάρχει ούτε για το Αθλητικό Κέντρο, ούτε βέβαια για να κάνει ο ΠΑΟΚ μεγάλη ομάδα με καλές (και έγκαιρες) μεταγραφές.
ΥΓ 2. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλός στο πρώτο 15λεπτο του αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Για ό,τι ακολούθησε έχει άλλοθι το ότι έμεινε με 10 παίκτες και το πέναλτι που δεν είδε ούτε ο Τσβάιερ ούτε ο τραγικός VARίστας. Περιορίζομαι, λοιπόν, να πω ότι με το που έμεινε η ομάδα με παίκτη λιγότερο κατέρρευσε στην κυριολεξία. Κι αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε. Φαινόταν ότι κανείς δεν πίστευε σε ένα θετικό αποτέλεσμα και κανείς, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι δεν είχαν τα ψυχικά εφόδια για να παλέψουν.
Στον φετινό ΠΑΟΚ, στη μετά Λουτσέσκου εποχή, δεν υπάρχει ομαδικός τσαμπουκάς, δεν υπάρχει ομαδικός εγωϊσμός, δεν υπάρχει ομαδικό πάθος, δεν υπάρχει ομαδική προσωπικότητα, δεν υπάρχει πίστη, δεν υπάρχει ηθικό, δεν υπάρχει τίποτε από όσα θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν την έλλειψη ικανής ποιότητας. Και εννοείται ότι στη μετά Κωνσταντέλια εποχή, δεν υπάρχει κανένα από τα στοιχεία με τα οποία εκείνος θα βοηθούσε τον ΠΑΟΚ να είναι πιο ποιοτικός και πιο αποτελεσματικός.
