ΠΑΟΚ: Η «ασπρόμαυρη φανέλα» ξέφυγε από τα δίχτυα της ανυπαρξίας!
Η ασπρόμαυρη φανέλα συγκρίνει πολλές φορές στο μυαλό μας τις εμφανίσεις της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ. Άσπρο: η χαρά των καλών εμφανίσεων και αποτελεσμάτων και Μαύρο η λύπη της ήττας και της ανυπαρξίας. Φέτος, μέχρι χθες, είχε επικρατήσει καθ΄ ολοκληρία το μαύρο. Άσχημες έως απαράδεκτες εμφανίσεις. Αρνητικά αποτελέσματα και ένα κλίμα που έδειχνε ότι τόσο το μέλλον του προπονητή Λίσι όσο και το μέλλον της ομάδος είναι από αμφίβολο έως δυσοίωνο.
Αποκλεισμός από την Ευρώπη και ήττες από υποδεέστερες, θεωρητικά, ομάδες στο πρωτάθλημα έφτασαν τον ΠΑΟΚ στο αγωνιστικό και ψυχολογικό ναδίρ. Ο «κόσμος» δυσκολευόταν να δημιουργήσει στο ποδοσφαιρικό μυαλό του μια μελλοντική αισιόδοξη εικόνα. Θεωρούσε, όπως και μεις και οι περισσότεροι που ασχολούνται με την ομάδα, ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ανατραπεί η κατιούσα ροή που με «τρελό ρυθμό» είχε ο ΠΑΟΚ. Ξεκίνησαν οι «κουβέντες» για την αντικατάσταση του προπονητή καθώς και για την αξία των παικτών που απέκτησε η διοίκηση Σαββίδη είτε με τη μορφή αγοράς είτε με τη μορφή δανεισμού.
Μάλιστα δεν είναι υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι στα περισσότερα από τα τελευταία «άσχημα» παιχνίδια μόνο ο Ντιαγέ έδειχνε τη θέλησή του να αποδώσει το μέγιστο δυνατό. Παρακολουθούσες παίκτες να βρίσκονται τόσο σε απόδοση όσο και στην ενσυναίσθηση για το θετικό μέλλον του ΠΑΟΚ, σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Χθες το ξεχωριστό που διαπιστώσαμε στο χορτάρι ήταν ότι όλοι ανεξαιρέτως είχαν αντιληφθεί στο μέγιστο δυνατόν ότι οι «οι τελευταίες ευκαιρίες» έφτασαν στον πάτο της φίλαθλης υπομονής. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ζίφκοβιτς. Ήταν αρκετά έως πολλά τα ματς που είτε έλλειπε από την ομάδα λόγω τραυματισμού είτε ήταν ωσεί παρόν… σε κάποια από αυτά. Προφανώς αντιλήφθηκε ότι σαν αρχηγός του Δικεφάλου για πολλά χρόνια , ήταν ο παίκτης που θα έπρεπε πάσι θυσία να κάνει τους ποδοσφαιριστές να παρουσιάσουν το καλό τους πρόσωπο προκειμένου να αναστρέψει την πορεία προς μια εντελώς χαμένη χρονιά.
Συνέπεια της κατανόησης της επερχόμενης καταστροφής ήταν να παρακολουθήσουμε χθες έναν εντελώς διαφορετικό ΠΑΟΚ . Δεν αναφερόμαστε στην ποιότητα αλλά στην προσπάθεια. Ακόμη και οι παίκτες που δεν απέδωσαν, έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν. Αυτό το αντιληφθήκαμε με το πολύ καλό πρώτο ημίχρονο του ΠΑΟΚ όπου έκανε σχεδόν αόρατη την ΑΕΚ, μ’ ένα γκολ αρκετές ευκαιρίες και σημαντικό περιορισμό της πολύ καλής επιθετικής γραμμής της. Στο δεύτερο η ΑΕΚ για 20 λεπτά κυριάρχησε με τον ΠΑΟΚ να δέχεται αρκετές επικίνδυνες φάσεις και το γκολ της ισοφάρισης. Ο κόσμος πίστεψε ότι η ομάδα επανήλθε στα αγωνιστικά επίπεδα που βρισκόταν πριν τον αγώνα.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι όσο έντονο κι αν αισθάνθηκε κανείς αυτό το άσχημο συναίσθημα της αγωνιστικής πτώσης, ήταν φυσικό επακόλουθο της ποδοσφαιρικής λογικής. Μια ομάδα, η ΑΕΚ, με σύνολο που το μεγαλύτερο μέρος του συμμετείχε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, διαθέτει τη δυνατότητα να βγει από το λάκκο της ανυπαρξίας και στο δεύτερο ημίχρονο να διεκδικεί την ανατροπή.
Όμως η θέληση των παικτών και του κόσμου του ΠΑΟΚ έδωσε την πνοή της αντίδρασης. Οι αλλαγές του Λίσι και δη ο Σορετίρε σε συνεργασία με τον άριστο χθες Ζίφκοβιτς, ανέτρεψαν το επερχόμενο υπέρ της ΑΕΚ σκορ, και έβαλαν την ομάδα στη θέση του οδηγού . Μια θέση που οδήγησε στην πολύτιμη νίκη. Και η νίκη δεν είναι πολύτιμη τόσο για τους 3 βαθμούς του κυπέλλου όσο γιατί έδειξε ότι υπάρχει μέλλον. Αν ο Λίσι διατηρήσει τη θέληση των παικτών και αυτοί αντιληφθούν ότι το δικό τους μέλλον εξαρτάται από το μέλλον της ομάδας, τότε μπορεί ο ΠΑΟΚ να σταθεροποιηθεί, να παίρνει τους βαθμούς και της νίκης. Θεωρούμε ότι αν μπορέσει να κρατηθεί σε μικρή απόσταση έως τον Γενάρη από την κορυφή θα έχει τη δυνατότητα να πετύχει ένα μέρος από τα προσδοκώμενα.
Ωστόσο δεν είναι δυνατόν από ένα και μόνο παιχνίδι να δημιουργήσουμε πολλές ελπίδες για το τι θα επακολουθήσει. Η ομάδα επιβάλλεται να δίνει το μέγιστο των δυνατοτήτων της είτε αντίπαλος είναι η ΑΕΚ είτε ή Καλαμάτα ή ο κουρασμένος ΟΦΗ. Δεν θέλουμε η ελπίδα που δημιουργήθηκε χθες στην παοκτσήδικη ψυχή να είναι κάτι που δε θα κρατήσει πολύ. ΠΡΕΠΕΙ το χθεσινό παιχνίδι να αποτελέσει το πέταγμα του Δικέφαλου Αετού που ως τα χθες ήταν πιασμένος στα δίχτυα της αβεβαιότητας και της ποδοσφαιρικής μετριότητας ίσως και ανυπαρξίας.
