Σίγουρα με το τέλος της αναμέτρησης και το «Χ», οι περισσότεροι - αν όχι όλοι - οι ΠΑΟΚτσήδες θα ένιωσαν ικανοποιημένοι, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα θετικό. Θα συμφωνήσουμε βέβαια μαζί, τους βάζοντας όμως έναν αστερίσκο και διατηρώντας μια επιφύλαξη, δικαιώνοντας κάποιους ελάχιστους ίσως, οι οποίοι το «καλοσκέφτηκαν» και κατέληξαν σε μια διαφορετική άποψη.
Ότι δηλαδή το «Χ» έπρεπε και θα μπορούσε να είναι ένα καραμπινάτο διπλό! Και που στηρίζουν την «αιρετική» κάπως άποψη τους; Μα στο γεγονός της εικόνας και της εξέλιξης που πήρε το παιχνίδι με το που ο Λουτσέσκου «επιστράτευσε» στο τελευταίο κομμάτι της αναμέτρησης δύο από τους βασικούς παίκτες του, τους οποίους δίσταζε να τους βάλει από την αρχή (ορθώς), γιατί προέρχονταν από σοβαρούς τραυματισμούς (Κωνσταντέλιας – Τάισον). Η άμυνα των γηπεδούχων υπέστη ένα σοκ» φόβου και σαστιμάρας – πραγματικής αγωνιστικής τρικυμίας – που από καθαρή τύχη γλίτωσε το μοιραίο 0-1. Συνυπολογίζοντας λοιπόν οι «διαφωνούντες» και το συνηθισμένο πρόβλημα της τελευταίας στιγμής του πλέον φορμαρισμένου παίκτη, του γενναιόψυχου Ζίβκοβιτς και τις απουσίες του Μεϊτέ και του Γιακουμάκη, λογικό θα ήταν να σκεφτούν πως κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, θα είχαμε επανάληψη του παραδοσιακού πάρτι της ομάδας τους με τα θριαμβευτικά «διπλά» και τις σιωπές – νεκροταφείου στο Φάληρο. Κάπως έτσι λοιπόν ένιωσαν όσοι δυσκολεύτηκαν να χαρακτηρίσουν το «Χ» σαν θετικό αποτέλεσμα. Πάμε όμως στο παιχνίδι, αφήνοντας στην άκρη τα όσα πλέον απαραίτητα, απρόβλεπτα και επικίνδυνα, με τη συνεχιζόμενη κακοδαιμονία που πλήττει τον ΠΑΟΚ. Ο Λουτσέσκου πλην των όλων όσων επί μονίμου βάσεως τον προβληματίζουν (λόγω της έλλειψης σοβαρών εναλλακτικών λύσεων), υποχρεώθηκε σε μια αστραπιαία αναμόρφωση και ανασύνθεση, προκειμένου να καλύψει το τεράστιο πρόβλημα της αδυναμίας ενός εκ των πλέον σημαντικών του παικτών, όπως είναι ο Ζίβκοβιτς. Ο Ρουμάνος όμως όπως αποδείχθηκε κατάφερε τα «αδύνατα» (χαμός από απουσίες και επιστροφές τραυματιών που δεν ήταν πλήρως έτοιμοι) να τα διαχειριστεί με απίστευτη δεξιότητα, παρουσιάζοντας ένα σχήμα συγκροτημένο, με καλή ψυχολογία και αξιόλογη τακτική. Πέτυχε σε ότι παρακινδυνευμένο επιχείρησε να πάρει σχεδόν άριστα. Να σκεφτεί κανείς ότι είχε το κουράγιο να κρατήσει στον πάγκο το δίδυμο Κωνσταντέλια – Τάισον όσο χρειαζόταν, για να αποφευχθεί μια πιθανή υποτροπή που θα ήταν ότι χειρότερο και για τους δύο, με δεδομένο μάλιστα ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι των πλέι οφ.
Σε ατομική απόδοση, ο Τσιφτσής πήρε άριστα. Κετζιόρα και Μιχαηλίδης εξαφάνισαν τους αντιπάλους τους. Ο Ελ Καμπί πέρασε απαρατήρητος! Πολύ καλός ο Μπάμπα, μοίρασε έξυπνα τις επιθετικές και τις αμυντικές του υποχρεώσεις. Ο Μεξικανός Σάντσες μαχητικός και φιλότιμος, αλλά ευάλωτος αμυντικά. Δυσκολεύτηκε στα «μαρκαρίσματα» των επιθετικών των γηπεδούχων, που έπαιξαν βέβαια πολύ από τη μεριά του. Απίστευτο «τρεχαντήρι» ο Ζαφείρης, με ουσία όμως και όχι άσκοπες ενέργειες. «Γεμάτη» εμφάνιση από τον Οζντόεφ. Βοήθησε ο Μπιάνκο, προσπάθησαν ο Ιβανούσετς και ο Γερεμέγεφ. Ο «πιτσιρικάς» Χατσίδης κάθε παιχνίδι και καλύτερος. Για το δίδυμο που προκάλεσε με την είσοδο του τον πανικό, επιβάλλεται ιδιαίτερη αναφορά. Άριστος ο Ισπανός διαιτητής. Όσο για τα συνθήματα των Τσουκαλάδων, ουδείς λόγος και ουδείς ψόγος. Παραμένουν οι ίδιοι από τότε που σήκωναν στις πλάτες τους απατεώνες προέδρους (Κοσκωτάς).
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
