«ΠΑΟΚ είναι η ζωή μου»

Αρκετοί είναι αυτοί που λένε: «ΠΑΟΚ είναι η ζωή μου». Μπορεί να θεωρείται και να είναι υπερβολικό. Δεν παύει όμως να αποτελεί μια συγκέντρωση πολυποίκιλων συναισθημάτων που κατακλύζουν τις καρδιές όχι μόνο των οπαδών του Δικεφάλου αλλά και φίλους εκατοντάδων συλλόγων και τμημάτων που η θετική ή η αρνητική τους ψυχολογία εξαρτάται από το τι κάνει η ομάδα τους.

Δυστυχώς για τον «ασπρόμαυρο κόσμο» οι αρνητικές στιγμές καταλύουν, με την πλειοψηφία τους, ότι θετικό προκύπτει μέσα στο πέρασμα των αγώνων του πρωταθλήματος και του κυπέλλου τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα μένουν αξέχαστα το νταμπλ πριν οχτώ χρόνια και το πρωτάθλημα του 2024. Όμως το γεγονός ότι στην 15ετία που διανύουμε παρατηρείται μια πορεία που μοιάζει με καρδιογράφημα, με τα πάνω και τα κάτω, δημιουργεί πολλές αμφιβολίες για το παρών και το μέλλον.

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι η άθλια φετινή πορεία στους 14 αγώνες που σφραγίστηκε από τον πρόωρο Ευρωπαϊκό αποκλεισμό, οδηγούν σε πρόωρα αρνητικά συμπεράσματα.

Πολύ γρήγορα αποδεικνύεται ότι ο συνδυασμός πώλησης Κωνσταντέλια από τον κ. Σαββίδη συνεπικουρούμενη από την απόκτηση μετρίων παικτών (νωρίς) και τους δανεισμούς της τελευταίας στιγμής πιο ποιοτικών παικτών, οδηγεί τον ΠΑΟΚ σε αγωνιστικό τέλμα. Ο προπονητής της ομάδας κ. Λίσι έχει χαρακτηριστικά που κάνουν και τον πιο απλό φίλαθλο να τον «κατηγοριοποιεί» σε ένα μέτριο προς χαμηλό επίπεδο, όσο αφορά τις δυνατότητές του να φτιάξει μια ομάδα σχεδόν από την αρχή. Τα στοιχεία της καριέρας του μας καταδεικνύουν μια περίοδο εκμάθησης της προπονητικής στη Segunda División (δεύτερη κατηγορία) με 1 ½ μόλις χρόνο προπονητικής στην Λεβάντε και την Οσασούνα που κόντεψε να υποβιβαστεί με αλλεπάλληλες ήττες στο τέλος της περυσινής περιόδου.

Τα παραπάνω δεν τα αναφέρουμε προκειμένου να υποβιβάσουμε έναν προπονητή ο οποίος στο μέλλον μπορεί να γίνει και ο καλύτερος αλλά γιατί ο Δικέφαλος είχε ανάγκη έναν «φτασμένο» αναγνωρίσιμο προπονητή. Έναν προπονητή που η διοίκηση θα πραγματοποιούσε άμεσα τις εντολές απόκτησης παικτών και όχι στη λήξη της μεταγραφικής περιόδου. Είναι σε πολλούς γνωστό ότι υπήρξε επαφή με τέτοιου είδους προπονητή που ωστόσο ναυάγησε λόγω…οικονομικών απαιτήσεων.

Η διαφοροποίηση μιας συνηθισμένης «κακής» χρονιάς από την φετινή έχει να κάνει με το άμεσο ποδοσφαιρικό μέλλον του Δικεφάλου. Η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί ότι λόγω των αρνητικών και καθυστερημένων κινήσεων της διοίκησης, ο Λίσι ΔΥΣΚΟΛΑ θα ανταποκριθεί. Είναι ένας άνθρωπος που ΔΥΣΚΟΛΑ θα ενστερνιστεί άμεσα την Ελληνική πραγματικότητα (κρατούσε σημειώσεις μετά το 1-3 της Καλαμάτας).

Μακάρι να κάνουμε λάθος. Μακάρι να βρει ο Λίσι το μαγικό κουμπί των παικτών και της σύστασης της πιο καλής ενδεκάδας. Μακάρι οι ίδιοι οι παίκτες να δείξουν και να επιδείξουν με την παρουσία τους τον σεβασμό όχι μόνο στον προπονητή αλλά και στον κόσμο της ομάδας του ΠΑΟΚ. Τέτοιοι παίκτες δύσκολα διακρίνεις στον φετινό Δικέφαλο. Μάλιστα σχεδόν όλοι όσοι παρακολουθούν τα ματς, θεωρούν ότι ο «δανεικός» Ντιαγέ είναι ο μόνος παίκτης που με την ψυχή του δίνει ότι μπορεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Επίσης θυμούνται τον «μέτριο» Κεντζιόρα που έφυγε αστραπιαία από την ομάδα στην οποία έδινε ότι μπορούσε καθώς και τον Οζντόεφ που τον «έδιωξαν» με την σμικρυμένη πρόταση ανανέωσης.

Τέλος μοιάζει να αποδεικνύεται τόσο από αγωνιστικής όσο και από ψυχολογικής άποψης, ότι ο αποκλεισμός από την Ευρώπη αποτέλεσε όχι μόνο το πρώτο σημάδι αλλά οδήγησε στην δημιουργία μιας ελλειμματικής ποδοσφαιρικής συμπεριφοράς σε όλο τον κορμό του ΠΑΟΚ.

Θεωρούμε ότι δεν υπάρχει προοπτική για μια χρονιά όπου ο ΠΑΟΚ θα διεκδικήσει κάτι. Οι περισσότερες κινήσεις της διοίκησης Σαββίδη και των υφισταμένων του (Βιερίνια Μάτος και φυσικά Γκοντζάροβα) έχουν οδηγήσει τον ποδοσφαιρικό σύλλογο σε μια πορεία όπως έχει ένα καράβι που βυθίζεται. Πίσω στο ποδοσφαιρικό μυαλό μας παραμένει, ωστόσο, η ελπίδα ότι μια νίκη με καλή εμφάνιση επί του Ηρακλή «κάτι» μπορεί να διορθώσει. Η Κυριακή, όσο και να μην το περίμενε κανείς, θα αποτελέσει ορόσημο για τη συνέχεια της ομάδας.