Όταν ο λαϊκισμός ξεπερνά τα όρια της σοβαρότητας

του Κυριάκου Ισκεντερίδη

Ό,τι να ’ναι, αρκεί να μαζέψουμε ψήφους… Λέμε τη μία ασυναρτησία μετά την άλλη χωρίς κανένα μέτρο και χωρίς καμία απόδειξη.

“Ο Σαββίδης αγαπάει τον ΠΑΟΚ;”

Μπορεί να έχει κάνει λάθη και να δέχεται κριτική, αλλά είναι αυτός που έβαλε εκατομμύρια στον ΠΑΟΚ όταν άλλοι απλώς έκαναν δηλώσεις από μικρόφωνα και τηλεπαράθυρα.

Την ίδια ώρα αφήνονται υπονοούμενα για “σκόνες”, “αλεύρια” και λαθρεμπόρια. Δηλαδή τι ακριβώς υπονοείται; Ότι ο Σαββίδης πήρε το λιμάνι για παράνομες δουλειές; Αυτές οι κουβέντες είναι στα όρια της συκοφαντίας και των μηνύσεων.

Και μέσα σε όλα αυτά, μπαίνει στο κάδρο και ο Τέλης Μυστακίδης, λες και είναι κάποιος “μηχανισμός” της ΝΔ ή άνθρωπος που λειτουργεί με πολιτικές πλάτες. Μόνο που δεν προκύπτει από πουθενά ότι ο Μυστακίδης θέλει να πάρει το λιμάνι. Όλα βασίζονται σε υποθέσεις, θεωρίες και σενάρια χωρίς κανένα πραγματικό στοιχείο.

Μάλιστα ειπώθηκε ακόμα και το απίστευτο:

«Δημιουργούν πρόβλημα στον Σαββίδη για να πάρει το λιμάνι τζάμπα ο Μυστακίδης».

Μια ατάκα που ακούστηκε στη συγκεκριμένη συνέντευξη στο Ράδιο Θεσσαλονίκη και στον Στέφανο Διαμαντόπουλο  και πραγματικά προκαλεί ερωτήματα παρά σοβαρή πολιτική συζήτηση.

Επίσης ας σταματήσει αυτή η αστεία θεωρία ότι ο Μυστακίδης “καθοδηγείται” ή “πιέζεται” από τη ΝΔ. Ένας άνθρωπος με τη δική του οικονομική επιφάνεια και διεθνή ισχύ δεν λειτουργεί ως πιόνι κανενός κόμματος. Το αντίθετο συμβαίνει συνήθως. Άνθρωποι όπως ο Μυστακίδης ή ο Σαββίδης έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή προς τα πολιτικά κέντρα απ’ ό,τι έχουν τα πολιτικά κέντρα πάνω σε αυτούς.

Ο Τέλης Μυστακίδης έχει χτίσει μόνος του μια τεράστια επιχειρηματική πορεία σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν χρειάζεται ούτε “προστασία” ούτε πολιτικές πλάτες για να κάνει οποιαδήποτε κίνηση.

Και τελικά γεννιέται ένα απλό ερώτημα:

Ποιο ακριβώς είναι το κίνητρο του Κυρίου Βελόπουλου πίσω από αυτή τη συνέντευξη; Τι είναι αυτό που τον οδηγεί να μιλάει με τόσο βαριές αιχμές, να ρίχνει υπονοούμενα και ταυτόχρονα να μιλάει για “διχασμό” και “φόβο”;

Μάλιστα, όταν επέμενε σε αυτά περί “διχασμού” και “φόβου”, ακόμα και ο κύριος Διαμαντόπουλος προσπάθησε να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, λέγοντάς του δύο φορές: «Ε, όχι, δεν το νομίζω». Δηλαδή ακόμα και μέσα στη συζήτηση φάνηκε υπερβολικό όλο αυτό το κλίμα που προσπαθούσε να δημιουργήσει.

Γιατί όταν κάποιος δηλώνει ότι φοβάται τον διχασμό, αλλά την ίδια στιγμή ρίχνει λάδι στη φωτιά με θεωρίες, υπαινιγμούς και ακραίες τοποθετήσεις, τότε εύλογα δημιουργούνται απορίες για το τι πραγματικά επιδιώκει.

Γενικά ακούστηκαν πράγματα που ξεπερνούν κάθε όριο σοβαρότητας.

Αλλά φυσικά, όταν υπάρχει η ασφάλεια της βουλευτικής ασυλίας, κάποιοι αισθάνονται άνετα να πετούν βαριές κατηγορίες και υπονοούμενα χωρίς αποδείξεις, μόνο και μόνο για να ξεγελάμε τον αθώο κόσμο επιδιώκοντας μερικούς ψήφους παραπάνω.

Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται άλλον λαϊκισμό και θεωρίες συνωμοσίας. Χρειάζεται σοβαρότητα, επιχειρήματα και καθαρές κουβέντες.