Ως διαχειριστής τα καταφέρνει

Ως διαχειριστής           τα            καταφέρνει

Σήμερα δεν θα αναφερθώ στα πεπραγμένα ή μη πεπραγμένα του Σπυρίδωνα Παπαθανασάκη (κατά το δελτίο ταυτότητάς του) και όχι την εκ της δικής μου μετάλλαξης του ταξικού προσδιορισμού του, ένεκα των χρημάτων που διαθέτει (δικός του ισχυρισμός).

 

Και βέβαια άλλο κύριος Σπυρίδων και εντελώς αντίθετο το υποτιμητικό κυρ-Σπύρος ή μπάρμπα-Σπύρος. Ο προσδιορισμός όμως του κυρίου ως κατέχοντος, αποδείχτηκε ,στην περίπτωση Παπαθανασάκη, η κατιούσα κλίμαξ  «από τα ψηλά στα χαμηλά κι απ΄ τα πολλά στα λίγα» για να θυμηθούμε και τον θυμόσοφο λαό μας. Ορθά λοιπόν τον τοποθέτησα στα … κοινά στρώματα, πάνω στα οποία λαγοκοιμόμαστε όλοι μας τούτες τις άγρυπνες νύχτες του φόβου και της μιζέριας. Και δεν είναι κακό βέβαια, αν ευθύς εξ αρχής ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Ηρακλής αποκάλυπτε ότι δεν επιχειρεί ως επενδυτής, αλλά ως διαχειριστής.

 

Ο κόσμος εκλαμβάνοντάς τον σαν έναν από όλους θα συνέχιζε να τον στηρίζει. Τώρα προσπαθεί να μετατρέψει το εις βάρος του κλίμα, εξαναγκάζοντας το πλήθος να πειστεί στην αναγκαιότητα του ενός  λόγω κρίσης και υπεράσπισης μιας ιδέας, αυτή του Ηρακλή. Αφού λοιπόν έκλεισε ο Βέλλιος και άρα χρήμα υπάρχει (ίσως και να υπήρχε ως ... μάννα  εξ ουρανού), να ο Περόνε, ακολουθεί ο Μπουκουβάλας, έρχεται ο Πίτου. Ε τι θέλετε λοιπόν. Κι όμως. Αυτή η «μοντέρνα» γελοία σημερινή κοινωνία των υποκριτών, των απατεώνων, των αμοραλιστών, των χαμερπών και εκπορνευθέντων σε όλα τα επίπεδα της προσωπικής και συλλογικής ζωής,  είτε πολιτικής, είτε αθλητικής,  είναι ωστόσο που, με νύχια και δόντια, υπερασπίζετε όπως και η κάθε προγονική της από επανιδρύσεως υποτίθεται του Κράτους, την ίδια ακινησία και πνευματική κλειστότητα.

 

Υπερασπίζεται το έκτρωμα ενός αναδυόμενου Βυζαντινισμού, ό,τι χειρότερο παρήγαγε δηλαδή, η περιβόητη σκοτεινή περίοδος που όλοι γνωρίζουμε ως μεταπολίτευση. Υπερασπίζεται την ιδιαίτερη πλευρά αυτής της εποχής, η οποία, παρά το ό,τι μοιράσθηκε με τη «δυτική» εκδοχή της την ίδια βαρβαρότητα, αγροικία και αθλιότητα, δεν κατόρθωσε ποτέ της να αναδείξει τουλάχιστον στοιχειώδη επιτεύγματα. Η ανεργία, η φτώχια, ο θάνατος, η διάλυση οικογενειών, θεωρούνται ως οι απαραίτητες παράπλευρες απώλειες της γαλαντόμου μετονομασίας του «ανήκομεν στην Δύση» στο «παραμένομε στην Ε. Ε πάση θυσία». Και δεν αναφέρομαι τόσο στον Παπαθανσάκη,  πιστέψτε με.