«Οργάνωση, αρμοδιότητες και σχέδιο: Το πραγματικό στοίχημα των Μάτος και Βιεϊρίνια»
Του Κυριάκου Ισκεντερίδη
Γνωρίζουν τον ΠΑΟΚ. Ήρθε η ώρα να τον χτίσουν. Μετά από αρκετά χρόνια, και με την παραδοχή ότι η λειτουργία της ΠΑΕ δεν ήταν αυτή που απαιτείται για την πραγματική εξέλιξη μιας σύγχρονης ποδοσφαιρικής ομάδας, φαίνεται πως γίνονται επιτέλους βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Η φετινή χρονιά ολοκληρώθηκε με τον ΠΑΟΚ να αποτυγχάνει να πραγματοποιήσει μια πορεία αντάξια των δυνατοτήτων του και να κατακτήσει έναν τίτλο. Και δεν αναφέρομαι στα 100 χρόνια του συλλόγου. Οι μεγάλες ομάδες οφείλουν κάθε χρόνο να διεκδικούν και να πρωταγωνιστούν, ανεξάρτητα από επετείους και συμβολισμούς.
Γι’ αυτό και η ανακοίνωση των δύο νέων θέσεων, του Αθλητικού Διευθυντή και τουΤεχνικού Διευθυντή, αποτελεί μια εξέλιξη που προσωπικά με ικανοποιεί ιδιαίτερα. Έχω μιλήσει αμέτρητες φορές για την ανάγκη οργάνωσης στον ΠΑΟΚ. Το έχω πει ραδιοφωνικά, το έχω γράψει σε άρθρα και το έχω αναφέρει πολλές φορές στα social media. Μάλιστα, υποστήριζα πάντα ότι δεν αρκεί η ύπαρξη μόνο ενός τεχνικού διευθυντή, αλλά απαιτείται και ένας αθλητικός διευθυντής, ώστε να υπάρχει σαφής κατανομή αρμοδιοτήτων και ολοκληρωμένος σχεδιασμός.
Για τον λόγο αυτό, η είδηση της πρόσληψης του Λέο Μάτος και της συνεργασίας του με τον Αντρέ Βιεϊρίνια με γεμίζει αισιοδοξία. Ο ένας αναλαμβάνει τον ρόλο του Αθλητικού Διευθυντή και ο άλλος του Τεχνικού Διευθυντή, σε ένα σχήμα που θεωρητικά μπορεί να προσφέρει στον ΠΑΟΚ τη δομή που του έλειπε τα προηγούμενα χρόνια.
Το μόνο που απομένει πλέον είναι να διαπιστώσουμε στην πράξη ότι οι δύο τους θα έχουν πραγματικά τον πρώτο λόγο στον σχεδιασμό της ομάδας, διαθέτοντας και το απαραίτητο budget για να υλοποιήσουν το πλάνο τους. Γιατί καμία οργανωτική αλλαγή δεν μπορεί να πετύχει αν οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την ευθύνη είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν εγκρίσεις από τρίτους ή να βλέπουν άλλους να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις τους.
Εάν το νέο μοντέλο λειτουργήσει όπως πρέπει, τότε θα μπει τέλος και σε μια παθογένεια που ταλαιπωρεί τον ΠΑΟΚ εδώ και χρόνια: τις καθυστερημένες μεταγραφές και τον σχεδιασμό της τελευταίας στιγμής. Μια οργανωμένη ομάδα δεν περιμένει να φτάσει στον Ιούλιο ή τον Αύγουστο για να αρχίσει να χτίζεται. Δεν περιμένει να περάσει έναν προκριματικό γύρο ή να εξασφαλίσει έσοδα από κάποια ευρωπαϊκή συμμετοχή για να αποφασίσει ποιοι ποδοσφαιριστές χρειάζονται. Ο σχεδιασμός γίνεται νωρίς, με ξεκάθαρο πλάνο και συγκεκριμένους στόχους. Θέλω να πιστεύω ότι τόσο ο Λέο Μάτος όσο και ο Αντρέ Βιεϊρίνια δεν αποδέχθηκαν απλώς δύο τίτλους δίπλα στο όνομά τους. Θέλω να πιστεύω ότι έθεσαν και οι ίδιοι τις δικές τους προϋποθέσεις για να αναλάβουν αυτές τις θέσεις. Ότι ζήτησαν αρμοδιότητες, ελευθερία κινήσεων και τη δυνατότητα να εφαρμόσουν τη δική τους ποδοσφαιρική φιλοσοφία χωρίς περιττές παρεμβάσεις.
Άλλωστε, και οι δύο γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει ΠΑΟΚ. Έζησαν την ομάδα από μέσα, γνώρισαν τις ιδιαιτερότητές της, τις απαιτήσεις του κόσμου της και τις δυσκολίες που παρουσιάζονται όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη δομή. Για αυτό και η επιτυχία ή η αποτυχία αυτού του εγχειρήματος δεν θα κριθεί από τις ανακοινώσεις, αλλά από το κατά πόσο θα τους επιτραπεί να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν.
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν κερδίζουν πάντα οι ομάδες με τα περισσότερα χρήματα. Κερδίζουν συνήθως οι ομάδες που ξέρουν τι θέλουν, πώς θα το πετύχουν και ποιος είναι υπεύθυνος για να το υλοποιήσει.
Αν συμβεί αυτό, τότε ίσως για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ο ΠΑΟΚ αποκτήσει μια πραγματικά σύγχρονη ποδοσφαιρική λειτουργία, στην οποία οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με γνώμονα το αγωνιστικό συμφέρον της ομάδας και όχι τις συγκυρίες. Και τότε οι τίτλοι δεν θα είναι αποτέλεσμα τύχης ή μιας καλής χρονιάς, αλλά συνέπεια σωστού σχεδιασμού και σωστής οργάνωσης.
