Ο θρίαμβος της σχολής του Πεπ, η αναλλοίωτη λάμψη του GOAT και της Αργεντινής, ευχάριστες εκπλήξεις, απογοητεύσεις και… ναι στους 48
Δεν θέλω να προσπεράσω εντελώς τα κωμικοτραγικά με πρωταγωνιστές τον Τραμπ και τον Ινφαντίνο, τη στυγνή οικονομική υπερεκμετάλλευση της διοργάνωσης, ιδιαίτερα από τους εξπέρ του είδους, τους Αμερικανούς, αλλά και αρκετές άλλες λιγότερο ενοχλητικές ανορθογραφίες, απλά προτιμώ να επικεντρωθώ σ’ αυτό καθ’ εαυτό το ποδόσφαιρο και να καταθέσω συμπεράσματα για τους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου βλέποντάς τους μέσα από αυτό το πρίσμα.
Δίκαια και άξια πρωταθλήτρια η Ισπανία. Μετά την απρόσμενη ισοπαλία της πρεμιέρας των ομίλων, βάδισε αρχοντικά προς την κατάκτηση του τροπαίου, αποδεικνύοντας στο ένα ματς μετά το άλλο την ανωτερότητά της. Πρόκειται στην ουσία για έναν ακόμη θρίμαβο της σχολής ποδοσφαίρου που ίδρυσε και καθιέρωσε ο Πεπ Γκουαρδιόλα, με την Μπαρτσελόνα του Μέσι, του Ινιέστα, του Τσάβι και των άλλων παιδιών. Κατοχή και κυκλοφορία μπάλας με δεξιοτεχνία και ταχύτητα, ανάκτηση μπάλας με ασταμάτητο τρέξιμο, εξαντλητικό πρέσινγκ στην προσπάθεια του αντιπάλου να επιτεθεί και, φυσικά, δημιουργία ευκαιριών με υπομονή και αποτελεσματικότητα με ψύχραιμες εκετλέσεις. Ναι, όλοι έτσι προσπαθούν να παίξουν. Από τα ερασιτεχνικά γήπεδα μέχρι τα μεγάλα Πρωταθλήματα και όλες τις διεθνείς διοργανώσεις συλλόγων και εθνικών ομάδων. Ολοι. Το ζήτημα είναι ποιοι μπορούν. Και το απώτερο ζητούμενο, ποιος μπορεί καλύτερα.
Ταυτόχρονα, η επικράτηση των Ισπανών οφείλεται, ως ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, στα σημερινά παιδιά της Μπαρτσελόνα. Αυτά είναι η βάση της Εθνικής Ισπανίας. Αλλά βέβαια και όλοι οι υπόλοιποι συμπαίκτες τους ανήκουν στους προικισμένους που μπορούν καλύτερα από τους άλλους...
Επίσης δίκαια και άξια δεύτερη η Αργεντινή. Τεράστια μουτζούρα η θλιβερή εμφάνισή της στον τελικό. Αυτό που είδαμε, πολύ απλά, δεν ήταν Αργεντινή. Κανείς αντίπαλος της Ισπανίας δεν είχε παίξει τόσο παθητικά. Κι αυτό το 20-2 στις τελικές (με 0 στις 2 στην εστία για την Αργεντινή) αποτελεί ντροπή για τον Μέσι και όλους τους άλλους, εκτός βέβαια του Εμιλιάνο Μαρτίνεθ. Ανεξήγητο γιατί έπαιξε έτσι η Αργεντινή, είτε γιατί οι παίκτες δεν βρήκαν τρόπο να αντιδράσουν, είτε αυτή ήταν η “στρατηγική” του Σκαλόνι. Επίσης ανεξήγητο γιατί ο Μέσι δεν προσπάθησε νωρίτερα να το πάρει πάνω του. Πέντε ενέργειες έκανε στο τέλος και λίγο έλλειψε να έρθει η ισοφάριση.
Οπως και νάχει, αποδείχτηκε ότι ακόμη και οι θαυματοποιοί δεν μπορούν να κάνουν θαύματα κάθε μέρα. Με το Πράσινο Ακρωτήρι, με την Αίγυπτο, με την Αγγλία, έκαναν τεράστιες “μαγκιές” ο Μέσι και οι δικοί του, λύνοντας προβλήματα που οι ίδιοι έβαζαν στους εαυτούς τους. Επρεπε να ξέρουν όμως ότι με τους Ισπανούς θα ήταν πολύ πιο δύσκολο. Δεν γίνεται επί 80 λεπτά να είσαι ανύπαρκτος επιθετικά, αλλά στο τέλος να κερδίζεις πάντα. Οι Αργεντινοί δεν κατάλαβαν καν το μάθημα που τους δίδαξαν στον μεταξύ τους ημιτελικό ο Τούχελ και οι Αγγλοι με τη δική τους μαζική οπισθοχώρηση...
Ωστόσο: Και ο Μέσι στα 39 και η Αργεντινή είναι άξιοι συγχαρητηρίων για την πορεία τους. Ηταν πρώτοι στον κόσμο πριν από τέσσερα χρόνια στο Κατάρ και είναι τώρα δεύτεροι. Παραμένουν δηλαδή στην κορυφή. Είναι σπουδαίο κατόρθωμα. Αλίμονο αν θεωρηθεί αποτυχία και για τον Μέσι και για την ομάδα η δεύτερη θέση. Τότε τι να έλεγαν οι Ισπανοί που αποκλείστηκαν στους 16 στο Κατάρ; Τι να πουν τώρα οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί που πήγαν διακοπές με αποκλεισμό στη φάση των 32; Τι να πουν οι.. Ιt’s going home που κατάφεραν πάλι να πάνε οι ίδιοι σπίτια τους χωρίς το τρόπαιο; Τι να πουν οι Βραζιλιάνοι που ντρόπιασαν τη δική τους πάλαι ποτέ ασυναγώνιστη σχολή; Τι να πουν ακόμη και οι Γάλλοι, που ενώ θεωρούντο (λογικά) το πρώτο φαβορί έμειναν τέταρτοι; Δεν λέω για τους Ιταλούς που δεν πήγαν καθόλου, ούτε και για τους Πορτογάλους, που μόνο στις φαντασιώσεις του εγωπαθή νάρκισσου αρχηγού τους θα μπορούσαν να σηκώσουν αυτή την κούπα.
Η ήττα στον τελικό, ακόμη και με αυτή την κάκιστη εμφάνιση, δεν μειώνει καθόλου το μεγαλείο του κορυφαίου άσου όλων των εποχών που λέγεται Λιονέλ Μέσι, ούτε και την αξία των υπόλοιπων συμπαικτών του, οι οποίοι χωρίς να διαθέτουν ατομικά προσόντα πολύ υψηλής ποιότητας, δίδαξαν τι πάει να πει αγάπη, πίστη και αφοσίωση στην πατρίδα και συγκίνησαν ακόμη και τους αντιπάλους τους με τη λατρεία που τρέφουν για τον ανυπέρβλητο αρχηγό τους. Δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου οι δέκα να παίζουν πρώτα για τον έναν και ύστερα για τους εαυτούς τους και την ομάδα. Και όχι μόνο να παίζουν με όλη την ψυχή τους για τον έναν, αλλά να το θεωρούν και ύψιστη τιμή τους.
Από εκεί και πέρα, ναι μου άρεσε πολύ και εμένα η Νορβηγία με επικεφαλής τον Χάαλαντ, τον οποίο είχα χαρακτηρίσει “θαύμα της φύσης” όταν τον πρωτοείδα με τη φανέλα της Ντόρτμουντ. Οι Νορβηγοί ήταν η ατραξιόν της διοργάνωσης, όχι μόνο με το εξαιρετικό κωπηλατικό θέαμα που πρόσφεραν, αλλά και με το παθιασμένο και έξυπνο ποδόσφαιρο που έπαιξαν. Φάνηκε, πάντως, η άμεση εξάρτηση της ομάδας από τον Χάαλατντ, αφού αποκλείστηκε στο πρώτο παιχνίδι που αυτός δεν κατόρθωσε να σκοράρει.
Είχαμε και άλλες ευχάριστες εκπλήξεις. Μαρόκο, Παραγουάη, Πράσινο Ακρωτήρι, Ελβετία έδωσαν μεγάλο ενδιαφέρον και πρόσφεραν πολύ θέαμα με την παρουσία τους. Στον αντίποδα, απογοήτευση ήταν η Ουρουγουάη, μετά βέβαια, από Βραζιλία, Γερμανία και Ολλανδία.
Γενικά, ήταν ένα Μουντιάλ, όχι καλύτερο από του Κατάρ, αλλά αρκετά καλό. Δεν νομίζω ότι η αύξηση των ομάδων έπαιξε αρνητικό ρόλο. Ισα-ίσα. Ναι, υπήρχαν αγώνες στους ομίλους που έπαιζαν πολύ μικροί εναντίον πολύ μεγάλων, αλλά δόθηκε η ευκαιρία να περάσουν μικροί οι οποίοι αμέσως μετά έκαναν ζημιές στους μεγάλους, προκαλώντας ενδιαφέρουσες ανατροπές και δίνοντας σασπένς στην εξέλιξη των νοκ άουτ. Δεν χρειάζονται οι εκπλήξεις στο ποδόσφαιρο; Χρειάζονται. Δεν πρέπει και οι μικροί να έχουν δικαίωμα στο όνειρο και περισσότερες ευκαιρίες από όσες είχαν; Πρέπει.
Συμφωνώ, λοιπόν, προσωπικά στην αύξηση των ομάδων σε 48 από 32. Αλλωστε αυτό ευνοεί και τη δική μας Εθνική, που όντως είχε τεράστια ευκαιρία να προκριθεί στους τελικούς. Ας πρόσεχε και ας μην “αυτοκτονούσε” με τη Δανία και, κυρίως, τη Σκωτία.
ΥΓ. Επιτέλους χάρηκαν λίγο και οι haters του Μέσι. Αλλά είτε με μία είτε με δύο μουντιαλικές κούπες, δεν αλλάζουν όλα όσα απίστευτα και όμως αληθινά είδε από τον μάγο όλος ο κόσμος σε όλο τον πλανήτη γη, εκτός από αυτούς τους άσχετους με το ποδόσφαιρο ή κομπλεξικούς οπαδούς του επιδειξία νάρκισου.
