Ο «ταξιδιώτης» Γκαέλ Ν' Λουντούλου
Αν ο Γκαέλ Ν’ Λουντούλου έψαχνε να βρει τον καλύτερο τρόπο να συστήσει τον εαυτό του στο πάντα απαιτητικό κοινό του «Κλεάνθης Βικελίδης» με το χθεσινό του ντεμπούτο απέναντι στον Ορφέα Ελευθερούπολης, τον βρήκε. Το γκολ που πέτυχε στο 69ο λεπτό της αναμέτρησης, υποδεχόμενος εξαιρετικά τη μπάλα στο αριστερό άκρο της επίθεσης, συγκλίνοντας προς τα μέσα και «εκτελώντας» με εσωτερικό φάλτσο τον Κοσμίδη στην απέναντι γωνία, αποδεικνύει σπάνια «πάστα» ποδοσφαιριστή.
Η επιλογή του Σίνισα Ντομπρασίνοβιτς να τον ξεκινήσει στην ενδεκάδα του Αρη, έδωσε στον 23χρονο την ευκαιρία να φανερώσει την κλάση του και να αφήσει την εμφάνιση του να «μιλήσει» για τις ικανότητες του. Αν, πάντως, υπήρχαν δύο άνθρωποι, χθες, που δεν μπορούσαν να κρύψουν τα χαμόγελα τους για τον Ν’ Λουντούλου, αυτοί δεν ήταν άλλοι από τον Δημήτρη Καλαϊτζίδη και τον Γιώργο Κυκερίδη. Οι δύο άνθρωποι, δηλαδή, που συνεργαζόμενοι πέρυσι το καλοκαίρι, τον πίστεψαν και τον έφεραν στον Αρη, διακρίνοντας σε αυτόν τα στοιχεία ενός ποδοσφαιριστή, που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στα δυο «φτερά» της επιθετικής γραμμής, ακόμη και στο πρωτάθλημα της FootballLeague.
Γεννημένος σε ένα προάστιο του Παρισιού από Κονγκολέζους γονείς, ο Ν’ Λουντούλου δεν άργησε να στραφεί στο ποδόσφαιρο. Το έβλεπε, άλλωστε, ως διέξοδο από τα πολλά οικονομικά προβλήματα και την «προβληματική» αντιμετώπιση των Γάλλων. Από τα 12 ως τα 16 του έπαιξε στην Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά δεν βρήκε την πολυπόθητη ευκαιρία.
Πεισμωμένος να δείξει τι αξίζει, δεν δίστασε να περάσει τη Σήραγγα της Μάγχης, μεταπηδώντας στην Πόρτσμουθ. Το 2009 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα του Χάμπσαϊρ, αλλά δεν… στέριωσε. Εχοντας βιώσει από μικρός τι θα πει μετανάστευση, ο Ν’ Λουντούλου άφησε την Αγγλία για την ηπειρωτική Ευρώπη. Πήγε στη Λωζάνη της Ελβετίας, μέτρησε 12 συμμετοχές, αλλά το κλίμα δεν τον… σήκωνε στον Βορρά.
Οταν του ήρθε η πρόταση να αγωνιστεί στη Βουλγαρία, δεν το σκέφτηκε και πολύ. «Εκεί θα μπορέσω να ξεχωρίσω» θα σκέφτηκε πιθανότατα. Δεν είχε και άδικο. Φόρεσε τη σεζόν 2012-13 τη φανέλα της Τσερνομόρετς (24 συμ./2 γκολ) και οι εμφανίσεις του ήταν τέτοιες, που του άνοιξαν την πόρτα μιας εκ των παραδοσιακών δυνάμεων της χώρας. Οι άνθρωποι της Λοκομοτίβ Σόφιας τον έπεισαν να υπογράψει και ο Ν’ Λουντούλου βάλθηκε να «ξεπληρώσει» την εμπιστοσύνη τους. Επαιξε 22 φορές, πέτυχε πάλι 2 γκολ, αλλά τα οικονομικά προβλήματα τον έσπρωξαν προς την έξοδο.
Το όνομα του Γκαέλ Ν’ Λουντούλου προέκυψε από… σπόντα στον μεταγραφικό σχεδιασμό του Αρη το καλοκαίρι. Ο Γιώργος Κυκερίδης αναζητούσε φθηνούς ξένους ποδοσφαιριστές για τους «κιτρινόμαυρους» που ήθελαν να παίξουν στη Β’ Εθνική και το μάτι του έπεσε τυχαία στον 23χρονο εξτρέμ. Ταχύς, ατίθασος, εντυπωσιακός, αλλά «δύσκολος» στο γκολ. Λίγες μέρες αργότερα, ένας Γάλλος μάνατζερ πρότεινε τον Ν’ Λουντούλου στον Αρη και ο Κυκερίδης εξεπλάγην ευχάριστα. Εδωσε το «ΟΚ» στον Καλαϊτζίδη και ο τελευταίος, εμπιστευόμενος τον συνεργάτη του με κλειστά μάτια, συμφώνησε.
Ο 23χρονος μεσοεπιθετικός ήρθε στη Θεσσαλονίκη άμα τη επιστροφή της ομάδας από την προετοιμασία στη Βουλγαρία και «έδεσε» αμέσως με τον Σανιά. Προτού καλά-καλά δείξει τι μπορεί να κάνει, τον… πρόλαβε ο εθελούσιος υποβιβασμός της ομάδας στη Γ’ Εθνική. Η αδυναμία του Αρη να τηρήσει τις προθεσμίες, η φυγή Καλαϊτζίδη, τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα, η αθέτηση υποσχέσεων και η άρνηση της διοίκησης Γαλανού να πληρώνει έναν παίκτη για τις… προπονήσεις, τον έστειλε και πάλι στην έξοδο.
Η εξέλιξη αυτή, δεν έκρυψε ποτέ ότι τον πείραξε. Αλλά μη μπορώντας να κάνει κι αλλιώς, έφυγε από την Ελλάδα. Βρέθηκε μια… ανάσα από τις υπογραφές με τη Γέοβιλ, αλλά το τηλεφώνημα του Δημήτρη Καλαϊτζίδη τον σταμάτησε λίγα λεπτά προτού περάσει την πόρτα των γραφείων της αγγλικής ομάδας. Πήρε το πρώτο αεροπλάνο και ήρθε στη Θεσσαλονίκη, είδε το παιχνίδι με τον Δωτιέα Αγιάς και στην ανάπαυλα της αναμέτρησης, έδωσε τα χέρια με τον πρώην προπονητή και νυν τεχνικό διευθυντή των «κιτρινόμαυρων».
«Αφήστε με να δείξω τι μπορώ να κάνω» είπε στους ανθρώπους του Αρη, ζητώντας… φωνακτά πιο ειλικρινή αντιμετώπιση από τη διοίκηση. Το ντεμπούτο του μπορεί να άργησε περίπου πέντε μήνες, αλλά απ’ ότι φάνηκε στο χθεσινό παιχνίδι, άξιζε. Οπως και η επιμονή Καλαϊτζίδη-Κυκερίδη στο πρόσωπο του. Ας ελπίσουμε πως ο Ν’ Λουντούλου βρήκε το ποδοσφαιρικό του «λιμάνι» και είναι αποφασισμένος να μας χαρίσει, ξανά, τόσο σπάνιες –από πλευράς έμπνευσης και ομορφιάς- στιγμές.
