Ο Τζέιμς Κάμερον υπήρξε για δεκαετίες παθιασμένος με τα ναυάγια, όμως κανένα δεν τον σημάδεψε όσο ο Τιτανικός. Η τραγική βύθιση του RMS Titanic, τη νύχτα της 15ης Απριλίου 1912, με περίπου 1.600 νεκρούς στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού, αποτέλεσε τη βάση για την εμβληματική ταινία «Titanic» (1997) – μία από τις πιο επιτυχημένες και επιδραστικές στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει παραδεχθεί ότι ένας από τους βασικούς λόγους που γύρισε την ταινία ήταν για να μπορέσει να καταδυθεί στα 3.800 μέτρα βάθος, στο ναυάγιο που ο ίδιος αποκαλεί «το Έβερεστ των ναυαγίων».
«Το μυστικό ήταν να μείνεις εκτός νερού»
Έχοντας δει τον Τιτανικό με τα ίδια του τα μάτια και μελετήσει σε βάθος τις συνθήκες της βύθισης, ο Κάμερον εξηγεί ότι η επιβίωση εξαρτιόταν από έναν και μόνο παράγοντα:
να παραμείνει κάποιος εκτός του παγωμένου νερού όσο το δυνατόν περισσότερο.
Τα νερά του Βόρειου Ατλαντικού εκείνο το βράδυ είχαν θερμοκρασία κάτω από το μηδέν. Όπως τονίζει, οι περισσότεροι επιβάτες δεν πέθαναν από πνιγμό, αλλά από θερμικό σοκ, το οποίο μπορούσε να αποβεί μοιραίο μέσα σε λίγα λεπτά.
Σε συνέντευξή του στο Hollywood Reporter, ο Τζέιμς Κάμερον κλήθηκε να απαντήσει στο τι θα έκανε ο ίδιος αν ταξίδευε ως επιβάτης δεύτερης θέσης, χωρίς εξασφαλισμένη θέση σε σωσίβια λέμβο.
Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: όλα θα κρίνονταν από τη σωστή χρονική στιγμή – αλλά και από την ανθρωπιά των γύρω του. Όπως εξηγεί, πολλοί επιβάτες δεν τόλμησαν να πηδήξουν στο νερό, επειδή δεν πίστευαν ότι το πλοίο θα βυθιζόταν ολοκληρωτικά.
Το σχέδιο επιβίωσης που δεν έδειξε η ταινία
Σύμφωνα με τον Κάμερον, η καλύτερη επιλογή για κάποιον χωρίς θέση σε λέμβο ήταν μία και μοναδική:
«Αν ήξερες με βεβαιότητα ότι το πλοίο θα βυθιστεί και δεν ήσουν σε βάρκα, έπρεπε να πέσεις στο νερό τη στιγμή που καθελκυόταν η λέμβος, δίπλα της».
Με αυτόν τον τρόπο, υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να ανασυρθεί άμεσα, πριν το παγωμένο νερό προκαλέσει μοιραίο σοκ.
Σε αντίθεση με την κινηματογραφική ιστορία του Τζακ και της Ρόουζ, οι περισσότεροι άνθρωποι που βρέθηκαν στο νερό είχαν ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης. Όπως εξηγεί ο σκηνοθέτης:
«Μόλις οι βάρκες απομακρύνονταν, τελείωνε το παιχνίδι. Το παγωμένο σοκ σε σκότωνε μέσα σε λίγα λεπτά».
Ο Κάμερον αποκάλυψε μάλιστα ότι είχε στο μυαλό του και συγκεκριμένη σωσίβια λέμβο:
τη Λέμβο 4, η οποία –λόγω των συνθηκών και της πίεσης της στιγμής– δέχθηκε περισσότερους επιβάτες απ’ όσους προβλεπόταν.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
