Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αντέξει τον Μπερμπάτοφ
Συνήθως, όταν ένας ποδοσφαιριστής πηγαίνει σε μία ομάδα, μία από τις συνηθισμένες του ατάκες είναι ότι: «αποτελεί πρόκληση για μένα αυτή η μεταγραφή». Στην προκειμένη περίπτωση, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ, ασφαλώς και είναι ένας ακόμη ποδοσφαιριστής που πληρώνεται πολύ ακριβά από τον Ιβάν Σαββίδη για να φορέσει την φανέλα του ΠΑΟΚ, αλλά δεν είναι ένας… απλός ποδοσφαιριστής. Είναι το μεγαλύτερο όνομα που έχει φέρει ο ΠΑΟΚ στην σύγχρονη ιστορία του και πιθανώς όχι μόνο. Είναι ο παίκτης που μέχρι πριν μερικά χρόνια έπαιζε στην πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, είναι ο ίδιος που πριν μερικούς μήνες έπαιζε προημιτελικά Τσάμπιονς Λιγκ με την Μονακό με την οποία έκανε επίσης πρωταθλητισμός. Δεν είναι ένας ξεπεσμένος ήρωας. Δεν είναι καν σίγουρο πως έρχεται για τα τελευταία του ένσημα. Είναι ένας παίκτης που ήταν ενεργός και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο μέχρι πριν μερικούς μήνες, έστω και αν είναι στα 34 του.
Ο Μπερμπάτοφ είναι μία μεγάλη πρόκληση για τον ΠΑΟΚ. Η διαχείριση ενός τέτοιου ποδοσφαιριστή σε όλα τα επίπεδα. Μέχρι σήμερα, ο οργανισμός ΠΑΟΚ, έχω την εντύπωση που σίγουρα… δεν θα αρέσει στους περισσότερους, ότι δεν είχε την ψυχραιμία, πιθανώς την ικανότητα ή τους κραδασμούς, για να αντέξει τέτοιου είδους προκλήσεις. Ο Ζαγοράκης ανέλαβε ως «ήρωας» και έφυγε με χίλια μύρια να ακούει γύρω του. Ο Βρύζας άκουσε τον κόσμο να τον αποδοκιμάζει. Για τον Σαλπιγγίδη… καλύτερα να μην αναφερθούμε. Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία. Παιδιά του ΠΑΟΚ και… κάτι παραπάνω όλοι αυτοί.
Ακόμη και τον Ιβάν Σαββίδη, ο οργανισμός ΠΑΟΚ δυσκολεύτηκε, όχι απλά να τον αποδεχθεί, αλλά και να τον διαχειριστεί. Έδειχνε διάθεση αλλά ξενέρωνε με κάθε τρόπο. Εμπιστευόταν ανθρώπους της οικογένειας ΠΑΟΚ, οι οποίοι τον απογοήτευαν με κάθε τρόπο. Έμοιαζε ο ίδιος να είναι κάτι παραπάνω από το κλαμπ, δίχως να το επιδιώκει και προφανώς δίχως να το θέλει.
Ίσως αναρωτηθείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Μπερμπάτοφ. Νομίζω πως έχουν. Ο Βούλγαρος έχει «κουμπιά». Είναι τρομακτικής ποιότητας ποδοσφαιριστής, είναι παγκόσμιας κλάσης, είναι αυτός που σίγουρα κάνει την διαφορά. Είναι όμως θέμα του ΠΑΟΚ, να του δείξει πως έρχεται σε μία οργανωμένη ομάδα, πως θα γίνει μέλος ενός φιλόδοξου σχεδίου, ότι θα γίνει κομμάτι μίας οικογένειας, που θα τον έχει μπροστάρη και θα περιμένει από αυτόν να… καρφώνει την σημαία του συλλόγου σε κάθε κορυφή που θα κατακτιέται. Για λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία. Για όσο γουστάρει και τον κρατάνε τα πόδια του. Άλλωστε ο καλός Μπερμπάτοφ και με… ένα πόδι που λέει ο λόγος, 15 γκολ στην SuperLeague τα βάζει για πλάκα.
Ο ΠΑΟΚ Μπερμπάτοφ δεν έχει ξαναφέρει. Έφερε όμως άλλους. Έφερε Ρατς, έφερε Νομπόα, έφερε Στοχ, έφερε Λούκας… Έφερε παίκτες από το πιο κάτω ράφι, που δε νομίζω να αμφιβάλλει το κοινό για τις ικανότητες τους. Αυτοί όμως, με το πέρασμα του χρόνου, έβαζαν συχνά τον εαυτό τους πάνω από τον σύλλογο και η γενικότερη συμπεριφορά τους πρόδιδε πως «έγιναν σαν εμάς» αντί να «γίνουμε σαν κι αυτούς». Ο ΠΑΟΚ έχει μία «χρυσή» ευκαιρία με τον Βούλγαρο, για να αποδείξει ότι μπορεί να… αντέξει τέτοιους παίκτες. Να τους αναδείξει περισσότερο και να αναδειχθεί και ο ίδιος ο σύλλογος, προσεγγίζοντας πλέον με μεγαλύτερη ευκολία και άλλους τέτοιου βεληνεκούς ποδοσφαιριστές.
