Ο κόσμος θέλει πλάνο, αλλά μπορεί να το αντέξει;
Η αλήθεια είναι ότι κάθε προσέγγιση ενός σοβαρού ποδοσφαιρικού πλάνου στην Ελλάδα, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται, συχνά θα έπρεπε να φέρνει μεγάλη δόση χαμόγελου σε όλους μας. Έχει και την πλάκα του το θέμα, αλλά μάλλον δεν είναι καθόλου αστείο για τους φιλάθλους. Θυμάμαι σαν τώρα τον Λάμπρο Σκόρδα να μιλάει για το πενταετές πλάνο με τον Χατζάρα προπονητή, τον Χρήστο Πανόπουλο να παρουσιάζει τον προπονητή της… αιωνιότητας, έχοντας δίπλα του τον Σάββα Κωφίδη, τον Βγενόπουλο να αναφέρεται στο μακροπρόθεσμο πλάνο της Παναθηναϊκής Συμμαχίας, τον Σωκράτη Κόκκαλη να γυρίζει όλη την Ελλάδα για να γράψει μέλη στο μακροπρόθεσμο πλάνο του Ολυμπιακού και την Λέσχη φίλων Άρη να ξεκινάει επίσης ως μεγαλοπρεπές πλάνο που δεν είχε προηγούμενο.
Όλοι ξεκίνησαν με όνειρα, με φιλοδοξίες. Πιθανώς πίστευαν πραγματικά στο πλάνο τους, όμως στην πορεία ήταν οι πρώτοι που το απαξίωσαν. Με τον κόσμο φυσικά να βάζει το χεράκι του σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οι φίλαθλοι στην Ελλάδα λένε πράγματα με ευκολία. Θαυμάζουν αυτά που βλέπουν στο εξωτερικό, αλλά είναι τρομερά δύσκολο γι΄ αυτούς να κάνουν κάτι ανάλογο και με την ομάδα που υποστηρίζουν στην Ελλάδα.
Οι οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ έχουν χίλια δίκια να ζητούν πλάνο. Όντως έτσι είναι. Πρέπει να αποφασίσει ο Ιβάν Σαββίδης τι θέλει, ποιους θα εμπιστευτεί, πόσο θα τους εμπιστευτεί και κυρίως τι ζητάει ο ίδιος από την ομάδα των οποίων τα ηνία έχει. Το ακόμη δε καλύτερο, θα ήταν να μιλήσει ανοιχτά στο κοινό. Να εξωτερικεύσει τις σκέψεις του, τα σχέδια του, το πλάνο του για τα επόμενα χρόνια. Το ζητούμενο όμως από εκεί και πέρα, είναι το κατά πόσο ο κόσμος που ζητάει αυτό το πλάνο, μπορεί να το… αντέξει.
Η ιστορία μας δείχνει ότι δεν είναι καθόλου εύκολο. Ο Ζαγοράκης για παράδειγμα, που είχε σχεδόν καθολική στήριξη, ήταν ο πρώτος και τελευταίος που στήριξε πραγματικά το πλάνο που είχε στο μυαλό του, τουλάχιστον σε ότι αφορά το αγωνιστικό τμήμα. Επέλεξε έναν προπονητή που πίστευε, που ήξερε τι ήθελε και τι μπορεί να πάρει από αυτόν και που είχε μία άρτια σχέση και συνεργασία με τον τεχνικό διευθυντή της ομάδας. Ο Ζαγοράκης το πίστευε τόσο πολύ που έγινε και ο πρώτος που αγνόησε αυτά που το έλεγαν οι φίλαθλοι. Για παράδειγμα, μετά από ένα χαμένο ματς από τον Αστέρα στην Τούμπα, καμιά 500αριά (και βάλε) νοματαίοι, είχαν μαζευτεί έξω από τα αποδυτήρια ζητώντας το κεφάλι του Σάντος. «Δεν πάει άλλο. Διώξτον» ούρλιαζαν προς τον Ζαγοράκη. «Govillage» φώναζαν κοροϊδευτικά στον Πορτογάλο. Τόσο είχαν… αντέξει το πλάνο. Μερικούς μήνες δηλαδή. Κι ενώ είχε ήδη γίνει ξεκάθαρο λόγος για προοπτική τριετίας…
Αυτό αφορά όλους τους ελληνικούς συλλόγους. Μεγάλους και μικρούς. Είναι το dna του Έλληνα τέτοιο, που δυσκολεύεται πολύ να αντέξει ένα συγκεκριμένο πλάνο και να το στηρίξει στις δύσκολες στιγμές. Στα αρνητικά αποτελέσματα. Θα είναι πιθανότατα οι ίδιοι που θα ζητούν… αναπροσαρμογή πλάνου στην καλύτερη και στην χειρότερη «να πάρουν μπ….» οι υπεύθυνοι, τα στελέχη, ο προπονητής, οι παίκτες ή όποιος άλλος στο μυαλό τους φταίει εκείνη την στιγμή.
Το παράδειγμα της Μπορούσια Ντόρτμουντ θα μπορούσε να αποτελεί «φάρο» σε πολλά επίπεδα για πολλές ελληνικές ομάδες. Το βλέπουμε, μας άρεσε, το θαυμάσαμε, το εκτιμούμε αλλά δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να σκεφτούμε ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί στα μέρη μας…
