Ο κόντρα ρόλος του ΠΑΟΚ, η απονομή δικαιοσύνης και η επίσημη «δήλωση»
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να «διαβάσει» κανείς τις προεκτάσεις της χθεσινής νίκης του ΠΑΟΚ επί του Παναθηναϊκού, αγνοώντας ακόμη και ότι απόψε (20:00, Live Metropolis 95.5 – metrosport.gr – ΣΚΑΪ) θα δώσει ένα ματς που δίνει τίτλο. Γιατί δεν θα πρέπει κανείς να αμφιβάλλει ότι, ανεξαρτήτως της έκβασης του αποψινού τελικού, ο χθεσινός ΠΑΟΚ έκανε μία επίσημη «δήλωση».
Η «δήλωση» ότι έρχεται ορμητικά για να διεκδικήσει όσα περισσότερα γίνεται από σήμερα, αν είναι δυνατόν. Και αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον να το κάνει όσο γίνεται πιο δύσκολο για ομάδες ο Παναθηναϊκός. Μέχρι να φτάσει στο επίπεδο να μπορεί να δει ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός στα μάτια σε σταθερή βάση γιατί θα βρίσκεται πια σε αυτό το επίπεδο και δεν θα στοχεύει σε αυτό.
Ήταν λοιπόν μία νίκη-δήλωση που δεν μπορεί βέβαια να καταμετρηθεί ως ένα «πυροτέχνημα». Ο ΠΑΟΚ ώθησε τον Παναθηναϊκό στα όρια του πριν μία εβδομάδα, σε φιλικό έστω επίπεδο –αν και ο τελικός του «Παύλος Γιαννακόπουλος» δεν έμοιαζε από κάποιο σημείο και μετά με φιλικό- και χθες έδειξε ακόμη πιο έτοιμος για να τον αντιμετωπίσει. Όχι απλά για να τον ζορίζει αλλά για να τον κερδίσει με τα δικά του όπλα και κόντρα στα δικά του όπλα.
Τι μπορεί κανείς να κρατήσει από τη νίκη με… κόντρα ρόλο για το DNA του μπασκετικού ΠΑΟΚ –νίκη με τρίποντο στην εκπνοή, πόσες φορές μπορεί να έχει συμβεί αυτό;
Την εντυπωσιακή εικόνα της πρώτης περιόδου. Το 24-15 παρά τα 2/9 τρίποντα ήταν ενδεικτικό του ότι ήταν έτοιμος για να κάνει το παιχνίδι του.
Τη διαχείριση μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Ο Παναθηναϊκός όταν αντιλήφθηκε ότι η ομάδα του Τρινκιέρι δεν αστειεύεται, έβγαλε σκληράδα γιατί έχει τους παίκτες για να το κάνουν. Κι όμως, ο ΠΑΟΚ πήγε στα αποδυτήρια χωρίς να δώσει ούτε στο ελάχιστο την αίσθηση ότι έχασε τον έλεγχο. Κι έδειχνε πια το διαιτητικό τρίτο μία ανεξήγητη (;) διάθεση να χαλάσουν το παιχνίδι και τις ισορροπίες του (21-8 οι βολές στο 20’).
Τη διατήρηση της αυτοκυριαρχίας του στην τρίτη περίοδο και στο πινγκ πονγκ του «μία σου και μία μου» με τις τέσσερις ισοπαλίες και το πρώτο «πράσινο» προβάδισμα μετά τα πρώτα λεπτά του αγώνα.
Κυρίως όμως το ότι αρνήθηκε να συμβιβαστεί με την ιδέα της απώλειας μιας νίκης που άξιζε πέρα ως πέρα, όμως έμοιαζε να του φεύγει μέσα από τα χέρια. Το χαμένο λέι απ του Τσέντι Όσμαν στο 74-78 και μόλις 74’’ από το τέλος, η στιγμή που ο Φόστερ «έχασε» τον Φρανσίσκο που βρήκε ένα ασυγχώρητα ελεύθερο τρίποντο για το σημείο του αγώνα και το 79-80 στα 26’’, ακόμη ίσως και ηόχι «καθαρή» επιλογή στην τελευταία επίθεση μετά το νέο τρίποντο του Γάλλου στα 18’’, ίσως αρκετοί ως λόγοι για να «παραδοθεί», για να μην πάμε πιο πίσω στην απώλεια του Χουγκάζ με τραυματισμό και του Ταϊρί με φάουλ. Όλα αυτά κάνουν πιο μεγάλη τη χθεσινή νίκη που εξ ορισμού είναι σπουδαία, πολύ περισσότερο με τον τρόπο που ήρθε.
Ο Τρινκιέρι, ως όφειλε, υπενθύμισε όμως κάτι απλό, προφανές αλλά τόσο σημαντικό να το θυμόμαστε όλοι. Ήταν απλά το πρώτο παιχνίδι στις 26 Σεπτεμβρίου.
