Ο Άρης έφτιαξε μόνος του τη βραδιά και πήγε να τη χαλάσει μόνος του
Ο Άρης έκανε απέναντι στον Βόλο ίσως το καλύτερο φετινό του ημίχρονο και για 45 λεπτά έδειξε μία ομάδα που ήξερε ακριβώς τι ήθελε μέσα στο γήπεδο.
Τρία γκολ, 10 τελικές, απόλυτος έλεγχος, ένταση, δημιουργία, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Το 3-0 του πρώτου μέρους θα μπορούσε μάλιστα να είναι ακόμη μεγαλύτερο, αν ο Καντεβέρε δεν είχε πετάξει στα σκουπίδια το πέναλτι με μία εκτέλεση που δεν αρμόζει σε τέτοια στιγμή και τέτοιο επίπεδο.
Ο Άρης έκανε -από νωρίς- το παιχνίδι δικό του και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο θετικό. Ο Γκαρέ έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του, ο Μπρούμα στο πρώτο του βασικό 70λεπτο έδειξε ότι μπορεί να δώσει πράγματα που έλειπαν από την αριστερή πλευρά, ενώ Κουαμέ και Καντεβέρε έδωσαν κίνηση και πίεση στην κορυφή. Υπήρχε επιθετική λειτουργία, υπήρχαν συνεργασίες και, επιτέλους, υπήρχε και αποτέλεσμα.
Μόνο που το παιχνίδι δεν τελειώνει στο 45’ και αυτό είναι το σημείο που πρέπει να κρατήσει περισσότερο ο Γρηγορίου.
Στο δεύτερο ημίχρονο ο Άρης χαλάρωσε υπερβολικά, έδωσε δικαιώματα και άφησε έναν αντίπαλο που έμοιαζε τελειωμένος να ξαναμπεί στο ματς. Δύο στατικές φάσεις, δύο αδράνειες και το 3-0 έγινε 3-2.
Δεν χρειάζεται να ψάξουμε περίπλοκη εξήγηση. Ο Άρης πήγε να χαλάσει μόνος του αυτό που είχε χτίσει. Ο ίδιος ο Γρηγορίου το είπε ξεκάθαρα: «Μόνοι μας χαλάμε μια εξαιρετική εικόνα που χτίστηκε με κόπο». Ακριβώς αυτό.
Γιατί το 3-1 μπορούσε να λειτουργήσει σαν προειδοποίηση. Όταν όμως έρχεται και δεύτερο γκολ από στατική φάση, τότε η χαλάρωση-αφέλεια παύει να είναι μία κακή στιγμή και γίνεται ζήτημα συγκέντρωσης. Και το γεγονός ότι στις καθυστερήσεις ο Βόλος έφτασε ξανά κοντά στην περιοχή του Βέλιο δείχνει πόσο αχρείαστα ο Άρης μετέτρεψε ένα ήσυχο απόγευμα σε αγχωτικό τελευταίο κομμάτι.
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο θέμα που δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά από το χθεσινό παιχνίδι. Οι αλλαγές δεν βοήθησαν την ομάδα όσο θα ήθελε ο προπονητής. Ο Γρηγορίου το παραδέχθηκε δημόσια και μίλησε για πτώση της ομοιογένειας όταν γίνονται μαζεμένες αλλαγές. Το «προς το παρόν δεν έχουμε πάρει αυτά που περιμένουμε» είναι μία φράση που πρέπει να κρατήσουμε. Γιατί ο Άρης έχει μεγάλο ρόστερ και δεν γίνεται η ομάδα να πέφτει αγωνιστικά κάθε φορά που μπαίνουν φρέσκα πόδια. Ο πάγκος πρέπει να δίνει ένταση, τρεξίματα και λύσεις. Όχι να αναγκάζει την αρχική ενδεκάδα να θεωρείται το μοναδικό σημείο ισορροπίας. Η νίκη απέναντι στον Βόλο ήταν απαραίτητη και ήρθε. Το πρώτο ημίχρονο ήταν εξαιρετικό και έδειξε ότι υπάρχει πολύ μεγαλύτερο επιθετικό ταβάνι απ’ ό,τι είχε φανεί μέχρι τώρα. Αλλά το δεύτερο πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν μάθημα.
Ο Άρης δεν χρειάζεται να μάθει μόνο πώς να χτίζει μία μεγάλη διαφορά. Πρέπει να μάθει και πώς να τη διαχειρίζεται χωρίς να κάνει το εύκολο δύσκολο. Γιατί αν θέλει να χτίσει σερί, ψυχολογία και σταθερότητα, τέτοια παιχνίδια πρέπει να τα τελειώνει με ηρεμία. Όχι με καρδιοχτύπι.
