Ο Άρης δεν σκόραρε και μετά έχασε τον δρόμο του

Αν υπάρχει ένα παιχνίδι που ο Άρης μπορεί να κοιτάξει και να πει ότι το πέταξε μόνος του, είναι αυτό με αντίπαλο τον Ηρακλή. Για περίπου 30-35 λεπτά ήταν η ομάδα που έπρεπε να είναι. Μπήκε με ένταση, έβγαλε ενέργεια, πίεσε, δημιούργησε και έφερε το παιχνίδι στα μέτρα του. Οι 16 τελικές στο πρώτο ημίχρονο και οι 23 συνολικά δεν ήταν όλες μεγάλες και ποιοτικές ευκαιρίες.

Είναι όμως αριθμοί που δείχνουν καθαρά ότι ο Άρης είχε την πρωτοβουλία και τις προϋποθέσεις για να πάρει προβάδισμα και ν’ αλλάξει την ιστορία του τοπικού ντέρμπι. Δεν το έκανε! Και από εκεί ξεκίνησε το πραγματικό πρόβλημα του φετινού Άρη.

Όσο το γκολ δεν ερχόταν, όμως, τόσο η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου άρχισε να χάνει την καθαρότητα που είχε στο ξεκίνημα. Ο Ηρακλής ανέβασε μέτρα, έγινε πιο απαιτητικός και ο Άρης αντί να διατηρήσει την ίδια ψυχραιμία και την ίδια κατεύθυνση, άρχισε να βιάζεται. Οι επιθέσεις του έγιναν πιο πρόχειρες, οι τελικές αποφάσεις χειρότερες και στο δεύτερο ημίχρονο εμφανίστηκε ξανά αυτή η τσαπατσουλιά που εμφάνισε και σε προηγούμενα παιχνίδια.

Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό, καθώς κάθε σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Άρης κατέρρευσε όταν δέχτηκε το δεύτερο γκολ. Στην Τούμπα συνέβη το ίδιο μετά το πέναλτι. Με τον Ηρακλή δεν χρειάστηκε να δεχθεί γκολ. Το παιχνίδι του στράβωσε επειδή ο ίδιος δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την ανωτερότητά του.

Σε επίπεδο επιλογών, δύσκολα μπορεί να ειπωθεί ότι ο Γρηγορίου δεν προσπάθησε να αλλάξει το παιχνίδι της ομάδας του και να δώσει νέες ιδέες και φρεσκάδα. Έβαλε ό,τι είχε επιθετικά, αλλά δεν πήρε αυτά που περίμενε. Ξεκίνησε με Μορόν και Καντεβέρε μαζί, έριξε στη συνέχεια Μανού Γκαρθία, Κουαμέ, Μιρ, επανέφερε ακόμη και τον Αλφαρέλα, ενώ ο Γένσεν ήταν αυτός που έδωσε τα περισσότερα από τον πάγκο στο κέντρο. Από τους υπόλοιπους η βοήθεια ήταν ελάχιστη. Άρα, εδώ η κουβέντα δεν μπορεί να μένει μόνο στον προπονητή.

Ο Μορόν επέστρεψε βασικός στο Πρωτάθλημα έπειτα από μεγάλο διάστημα και είχε ευκαιρία που ένας φορ της δικής του κλάσης πρέπει να τελειώσει. Ο Καντεβέρε είχε συμμετοχή αλλά και αρκετές κακές αποφάσεις. Κουαμέ και Μιρ δεν άλλαξαν το παιχνίδι, ενώ ούτε ο Μανού κατάφερε να βάλει την απαιτούμενη καθαρότητα στο τελευταίο τρίτο. Ο Άρης έμεινε για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι χωρίς γκολ. Όταν μία ομάδα διαθέτει τόσες επιλογές μπροστά, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικά θέμα… ημέρας ή προπονητή. Κάποια στιγμή πρέπει να μπει στο τραπέζι και η ατομική ευθύνη των παικτών που καλούνται να κάνουν τη διαφορά.

Ο ένας βαθμός στα τρία ντέρμπι και το 0-7 στα γκολ είναι απολογισμός που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Το δυνατό ξεκίνημα της σεζόν, με τις δύο νίκες στο Πρωτάθλημα, έχει πλέον χάσει μεγάλο μέρος της αξίας του και οι αποδοκιμασίες μετά το τελευταίο σφύριγμα το επιβεβαίωσαν.

Η πρώτη – μεγάλη – διακοπή του Πρωταθλήματος έρχεται σε μία περίοδο που ο Άρης τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Θα ήθελε να έχει βέβαια την ηρεμία και όχι εσωστρέφεια. Ο Γρηγορίου, πάντως, θα έχει για πρώτη φορά πραγματικό χρόνο να δουλέψει με το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ, να ξεκαθαρίσει ρόλους και να επαναφέρει την ομάδα στις βάσεις που είχε αρχίσει να χτίζει. Μέχρι σήμερα υπήρχε η εξήγηση ότι ο χρόνος, εν μέσω διαδοχικών αγώνων σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο, δεν υπήρχε. Τώρα θα υπάρχει και μαζί θα μεγαλώσει και η απαίτηση για αποτελέσματα. Γιατί ο Άρης έχει επιλογές, έχει βάθος, έχει και ποιότητα. Αυτό που δεν έχει αυτή τη στιγμή είναι… ομάδα, με όλη τη σημασία της έννοιας ΟΜΑΔΑ.