Ο Άρης αρχίζει να πείθει πρώτα τον... εαυτό του
Το 3-1 επί της Μόντσα δεν αλλάζει τα δεδομένα. Επιβεβαιώνει όμως ότι ο Άρης του Μιχάλη Γρηγορίου αποκτά σταδιακά ταυτότητα, χωρίς να κρύβει τις αδυναμίες που εξακολουθούν να χρειάζονται ενίσχυση.
Αν έπρεπε να κρατήσω μόνο ένα πράγμα από το τελευταίο φιλικό του Άρη στην Ιταλία, αυτό δεν θα ήταν το τελικό σκορ απέναντι στη Μόντσα, ούτε η καλή εμφάνιση απέναντι σε έναν αντίπαλο που πριν από λίγες ημέρες είχε κερδίσει τη Γαλατασαράι, ούτε ότι η ομάδα «ντούμπλαρε» τις νίκες της με σύνολο σκορ 6-1. Θα κρατούσα την αίσθηση ότι αυτή η ομάδα αρχίζει να πιστεύει όλο και περισσότερο σε αυτό που προσπαθεί να χτίσει.
Όλα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι ο Άρης είναι έτοιμος. Ούτε πρέπει να δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση από δύο επιτυχημένα φιλικά. Και δεν θα μπορούσε να είναι έτοιμη. Τελειώνει ο Ιούλιος και καμία ομάδα δεν μπορεί ακόμη να βρίσκεται στο επιθυμητό επίπεδο τέτοια εποχή, όσο θετικά κι αν είναι τα αποτελέσματα των φιλικών της. Αυτό, όμως, που μπορείς να αξιολογήσεις είναι αν η καθημερινή δουλειά αρχίζει να αποτυπώνεται στο γήπεδο. Και, παρακολουθώντας από κοντά αυτές τις δέκα ημέρες της προετοιμασίας στην Ιταλία, η αίσθηση που μου άφησε το παιχνίδι με τη Μόντσα ήταν ακριβώς αυτή.
Ο Άρης δεν μπήκε στο γήπεδο για να αυτοσχεδιάσει. Είχε κατεύθυνση και συγκεκριμένες αρχές στο παιχνίδι της. Ήξερε πότε να πιέσει, πότε να περιμένει, πώς να περιορίσει έναν πιο απαιτητικό αντίπαλο και, κυρίως, πώς να «χτυπήσει» όταν του παρουσιάστηκε η ευκαιρία. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος. Όχι ότι πέτυχε τρία γκολ, αλλά ότι τα έκανε με τρόπο που φανέρωνε δουλειά και ξεκάθαρο πλάνο.
Μάλιστα, αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν πως ο Άρης δεν προσπάθησε να παίξει ακριβώς όπως στο πρώτο φιλικό απέναντι στην U23 της Αταλάντα. Εκεί είδαμε περισσότερη προσπάθεια οργανωμένης ανάπτυξης. Απέναντι στη Μόντσα, αντιθέτως, εκμεταλλεύτηκε περισσότερο τις μεταβάσεις, έπαιξε πιο άμεσα όταν βρήκε χώρους και έβγαλε φάσεις μέσα από γρήγορες συνεργασίες, έπαιξε πιο κάθετα. Για μένα, αυτό δείχνει ότι ο Μιχάλης Γρηγορίου δεν δουλεύει μία μόνο συνθήκη παιχνιδιού. Προσπαθεί να δώσει στην ομάδα περισσότερους τρόπους να γίνει αποτελεσματική, ανάλογα με τον αντίπαλο και τις συνθήκες του αγώνα.
Το ίδιο θετική ήταν και η εικόνα χωρίς την μπάλα. Η πίεση εφαρμόστηκε σε μεγάλο μέρος του αγώνα, οι αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές παρέμειναν μικρές και η συνοχή της ομάδας ήταν εμφανής. Η Μόντσα είχε την κατοχή σε αρκετά διαστήματα, όμως δεν κατάφερε να δημιουργήσει πολλές καθαρές ευκαιρίες. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα μιας δουλειάς που βλέπαμε καθημερινά στις προπονήσεις και η οποία, σιγά-σιγά, αρχίζει να εμφανίζεται και στα παιχνίδια.
Υπάρχουν και ατομικά κέρδη. Ο Καντεβέρε δείχνει αναγεννημένος σε σχέση με πέρσι, ο Κουαμέ αφήνει υποσχέσεις με τα χαρακτηριστικά του, ο Κέρκεζ έδειξε ότι είναι… κανονικός μπακ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί ο Άρης να βαασιστεί (μόνο) σε αυτόν. Ταυτόχρονα, συνεργασία των Γαλανόπουλου και Ράτσιτς στον άξονα παρουσιάζει όλο και καλύτερη χημεία. Αν σε αυτή την εξίσωση προστεθούν σταδιακά ο Χόνγκλα και ένας Μπασίρου που ακόμη αναζητά τον αγωνιστικό του ρυθμό, ο Γρηγορίου θα αποκτήσει ακόμη περισσότερες επιλογές σε μια θέση που πέρσι αποτέλεσε αρκετές φορές σημείο προβληματισμού.
Βέβαια, θα ήταν λάθος να παρασυρθεί κανείς από τις δύο νίκες στην Ιταλία και να θεωρήσει ότι όλα λειτουργούν ιδανικά. Δεν λειτουργούν. Οι ανάγκες στην αμυντική γραμμή παραμένουν ίδιες με αυτές που υπήρχαν πριν από την αναχώρηση της αποστολής. Ο Άρης εξακολουθεί να έχει εμφανείς εκκρεμότητες στο ρόστερ. Ένας στόπερ και ένας αριστερός μπακ δεν αποτελούν πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα. Όχι γιατί το έδειξε το φιλικό με τη Μόντσα, ή το φιλικό με την Αταλάντα, αλλά γιατί το απαιτεί το επίπεδο που θέλει να φτάσει αυτή η ομάδα. Αν κάτι επιβεβαίωσε η εικόνα της στην Ιταλία, είναι ότι υπάρχει ήδη μια καλή βάση. Και ακριβώς γι' αυτό, οι επόμενες προσθήκες μπορούν να ανεβάσουν ακόμη περισσότερο το συνολικό επίπεδο.
Αν, λοιπόν, υπάρχει ένα συμπέρασμα από το τελευταίο φιλικό, δεν είναι ότι ο Άρης νίκησε μια ομάδα της Serie A. Είναι ότι, φεύγοντας από την Ιταλία, αφήνει την αίσθηση μιας ομάδας που ξέρει πολύ καλύτερα τι θέλει να παίξει σε σχέση με λίγες εβδομάδες πριν. Πόσω μάλλον σε σχέση με όσα βλέπαμε σε ολόκληρη σχεδόν την περσινή σεζόν. Το αν αυτό θα αποδειχθεί αρκετό στα επίσημα παιχνίδια, είναι μια διαφορετική συζήτηση. Μέχρι τότε, όμως, ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ότι η ομάδα του κάνει βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο κέρδος αυτού του ταξιδιού.
