Ο Άρης αρχίζει να μοιάζει με ομάδα που ξέρει τι θέλει και πώς θα το πάρει

Ο Άρης δεν κέρδισε απλώς τον Ατρόμητο. Έδειξε, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, ότι αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά ομάδας που ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό συμπέρασμα από το χθεσινό 3-1 στο «Κλεάνθης Βικελίδης».

Η τρίτη συνεχόμενη νίκη ήρθε με ένα πρώτο μέρος στο οποίο οι «κιτρινόμαυροι» είχαν ένταση, πίεση, κίνηση, καλή κυκλοφορία και εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα. Το 73% κατοχής, οι πέντε τελικές και τα τρία γκολ δεν ήταν απλώς στατιστικά, αλλά η αποτύπωση μιας ξεκάθαρης υπεροχής.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Άρης αρχίζει να δείχνει πράγματα που επαναλαμβάνονται. Ο Μιχάλης Γρηγορίου κράτησε για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι την ίδια ενδεκάδα και αυτή η σταθερότητα αρχίζει να αποκτά νόημα. Οι παίκτες ξέρουν περισσότερο τι ζητείται από τον καθένα, οι συνεργασίες γίνονται πιο καθαρές και η ομάδα λειτουργεί με μεγαλύτερη συνοχή.

Η δεξιά πλευρά είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Γκαρέ κινείται περισσότερο προς τον άξονα, ο Πετρίς παίρνει χώρο και ανεβάσματα και ο Άρης βρίσκει καλύτερη ανάπτυξη από εκεί. Το τρίτο γκολ, με το overlap του Πετρίς και την πάσα του Ράσιτς, ήταν σχεδόν υπόδειγμα αυτής της λειτουργίας. Ο Γάλλος μπακ ήταν (και πάλι) από τους καλύτερους του γηπέδου, όχι μόνο για το γκολ αλλά για τη συνολική παρουσία του στη δεξιά πλευρά.

Επίσης, ο Ράσιτς επέστρεψε σε πολύ καλή εμφάνιση, ο Χόνγκλα έδωσε ξανά την απαραίτητη ισορροπία, ο Φαμπιάνο συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς και μάλιστα βρήκε ξανά δίχτυα, ενώ Καντεβέρε και Κουαμέ προσφέρουν πράγματα που δεν φαίνονται πάντα στο φύλλο αγώνα. Η πίεση από την πρώτη γραμμή ξεκινά από αυτούς. Ο Γρηγορίου το εξήγησε καθαρά μετά το παιχνίδι: Αυτός είναι ο Άρης που θέλει. Μία ομάδα που δεν περιμένει τον αντίπαλο, αλλά επιχειρεί να τον πιέσει από ψηλά και να κερδίσει την μπάλα πριν καν φτάσει η φάση στα χαφ.

Σε αυτό το κομμάτι, η διακοπή φαίνεται ότι έκανε καλό. Ο ίδιος ο προπονητής είχε δώσει πριν από αυτή μία μικρή υπόσχεση: ότι, όταν θα είχε όλους τους παίκτες μαζί και χρόνο για δουλειά, ο Άρης θα παρουσίαζε καλύτερη εικόνα. Μέχρι στιγμής, αυτό φαίνεται στο γήπεδο.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη όψη. Ο Άρης εξακολουθεί να μην έχει την ίδια ένταση σε ολόκληρο το 90λεπτο. Μετά το 55’-60’ χαμήλωσε τον ρυθμό, μπήκε περισσότερο σε λογική διαχείρισης και για ένα μικρό διάστημα έδωσε περισσότερο χώρο στον Ατρόμητο. Δεν απειλήθηκε σοβαρά, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ζήτημα διάρκειας. Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Να μπορεί να διατηρεί για μεγαλύτερο διάστημα την ένταση και την καθαρότητα του πρώτου ημιχρόνου.

Ο Γρηγορίου πάντως διάβασε σωστά το παιχνίδι. Όταν είδε Καντεβέρε και Κουαμέ να έχουν αδειάσει από ενέργεια, έβαλε Γένσεν και Μιρ, ενίσχυσε τον άξονα και έδωσε φρεσκάδα. Μάλιστα, στο διάστημα που ο Ατρόμητος είχε περισσότερο την μπάλα, οι μεγαλύτερες ευκαιρίες παρέμειναν του Άρη. Υπήρχαν και στιγμές που πρέπει να διορθωθούν. Στο 1-1, ανεξάρτητα από το χέρι του Μάγκνουσον που προηγήθηκε, Πετρίς και Σούταλο αντέδρασαν άσχημα. Σε ένα πιο κλειστό και απαιτητικό παιχνίδι, τέτοια λάθη μπορεί να κοστίσουν.

Η συνολική εικόνα όμως και η ουσία για τρίτο διαδοχικό παιχνίδι, μετά τη διακοπή, είναι που μετράνε.

Ο Άρης έκανε το 3/3, ανέβηκε στην τέταρτη θέση και βρίσκεται στο -5 από την κορυφή. Και τώρα έχει μπροστά του μία πραγματική ευκαιρία να επενδύσει πάνω σε αυτό το μομέντουμ.

Το παιχνίδι Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ είναι μία ξεχωριστή, δύσκολη υπόθεση. Στο Πρωτάθλημα όμως ακολουθεί ο Λεβαδειακός, που ακόμη δεν έχει νίκη, και εντός έδρας ο Παναιτωλικός, πριν από την επόμενη διακοπή.

Ο Άρης έχει δημιουργήσει πλέον μία κατάσταση την οποία πρέπει να προστατεύσει και κυρίως με την απαίτηση να μην επιστρέψει στις μεταπτώσεις που τον πλήγωσαν νωρίτερα στη σεζόν.

Πλέον δεν μιλάμε απλώς για μία καλή αντίδραση. Μιλάμε για μία ομάδα που αρχίζει να δείχνει ποιον δρόμο θέλει να ακολουθήσει.

Υ.Γ.: Η διαιτησία του αγώνα άφησε σοβαρά ερωτήματα. Ο Άρης είχε εκφράσει και στο παρελθόν δημόσιες ενστάσεις τόσο για τον Τσιμεντερίδη όσο και για τον Κουμπαράκη. Στο γκολ του Ατρόμητου η φάση ξεκινά ολοφάνερα από χέρι του Μάγκνουσον, όμως το τέρμα μέτρησε, ενώ στο 37’ ακυρώθηκε το γκολ του Γκαρέ για επαφή με το χέρι, παρότι αυτό ήταν κολλημένο στο σώμα. Όταν τα κριτήρια δεν είναι ίδια μέσα στο ίδιο παιχνίδι, η κριτική είναι απολύτως δικαιολογημένη.