Ο «άλλος» Άρης που έρχεται και το μεγάλο στοίχημα του Γρηγορίου

Ο Άρης ξεκίνησε το Πρωτάθλημα με τον τρόπο που είχε μεγαλύτερη ανάγκη: με νίκη. Όχι εύκολη, όχι χωρίς προβλήματα και σίγουρα όχι με την εικόνα μίας ομάδας που έχει φτάσει ήδη στο επιθυμητό επίπεδο.

Ήταν όμως μία νίκη με ιδιαίτερη αξία ακριβώς για τον τρόπο που ήρθε. Οι «κιτρινόμαυροι» βρέθηκαν απέναντι σε δυσκολίες, χρειάστηκε να κυνηγήσουν μέχρι το τέλος το αποτέλεσμα, ο Μιχάλης Γρηγορίου πήρε ρίσκα και η ομάδα του έδειξε χαρακτήρα και πίστη μέχρι την τελευταία στιγμή. Και όλα αυτά σε μία περίοδο που ο Άρης ακόμη διαμορφώνεται.

Το ρόστερ δεν έχει αποκτήσει την τελική του μορφή, σημαντικοί ποδοσφαιριστές μόλις τώρα ενσωματώνονται, άλλοι επιστρέφουν από τραυματισμούς και ο βασικός κορμός θα χρειαστεί ακόμη χρόνο μέχρι να αποκτήσει πραγματικές σταθερές. Για αυτό και η νίκη στην Τρίπολη, με αντίπαλο τη μαχητική Καλαμάτα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Ο Άρης πήρε τρεις βαθμούς ενώ ακόμη «χτίζεται» και αυτό, στη συγκεκριμένη φάση της σεζόν, είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος.

Ο Άρης της Καλαμάτας δεν θα είναι ο Άρης των επόμενων εβδομάδων

Η εικόνα του ρόστερ αλλάζει σχεδόν καθημερινά. Ο Μανού Γκαρθία μπαίνει πλέον στην εξίσωση. Ο Μπόσκο Σούταλο έρχεται για να ενισχύσει το κέντρο της άμυνας. Ο Ομάρ Ρίτσαρντς προσθέτει ποιότητα και κλείνει ένα μεγάλο κενό στο αριστερό άκρο. Πρόκειται μάλιστα για ποδοσφαιριστές που δεν έρχονται ύστερα από μεγάλη περίοδο απραξίας, αλλά με αγωνιστικό ρυθμό από τις προηγούμενες ομάδες τους. Την ίδια στιγμή, Κουαμέ, Καντεβέρε και πιθανότατα Χόνγκλα επιστρέφουν κι αυτοί σταδιακά από τους τραυματισμούς που τους κράτησαν εκτός.

Αν σε αυτούς προσθέσουμε τους Βέλιο και Πετρίς και τον (ανέτοιμο ακόμη) Μπασίρου, που χρησιμοποιήθηκαν στην Τρίπολη έχοντας ουσιαστικά ελάχιστες ημέρες δουλειάς με την ομάδα, γίνεται αντιληπτό πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η εικόνα του Άρη ακόμη και μέσα στις επόμενες δύο-τρεις αγωνιστικές. Με απλά λόγια, ο Γρηγορίου βρίσκεται μπροστά σε μία περίοδο κατά την οποία κάθε εβδομάδα θα έχει περισσότερες και ποιοτικότερες επιλογές. Κάπου εδώ αρχίζει και το μεγάλο του στοίχημα. Μπορεί να βάλει άμεσα όλα αυτά τα σημαντικά νέα κομμάτια στην ομάδα χωρίς να χαθεί η αγωνιστική ταυτότητα που χτίστηκε στην προετοιμασία;

Να αλλάξουν τα πρόσωπα, όχι η κατεύθυνση

Ο Άρης δούλεψε επί εβδομάδες πάνω σε συγκεκριμένες αρχές. Στην ένταση, στις σωστές αποστάσεις, στην πίεση μετά την απώλεια, στη γρήγορη κυκλοφορία, στην άμεση μετάβαση και γενικότερα σε μία πιο επιθετική και ενεργητική νοοτροπία. Δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένη ομάδα. Έχει όμως βάση και το πιο σημαντικό είναι ότι γνωρίζει τι θέλει να παίξει στο γήπεδο.

Αυτό το στοιχείο δεν πρέπει να χαθεί τώρα που μπαίνουν στην εξίσωση ποδοσφαιριστές υψηλότερης ποιότητας και μεγαλύτερου ειδικού βάρους. Για παράδειγμα, ο Μανού, οι Σούταλο, Ρίτσαρντς, Βέλιο και Πετρίς δεν αποκτήθηκαν για να συμπληρώσουν απλώς το ρόστερ. Είναι παίκτες που προορίζονται για σημαντικό ρόλο και αρκετοί από αυτούς για τον βασικό κορμό. Άρα η δουλειά του Γρηγορίου δεν είναι απλώς να τους βάλει στην ενδεκάδα. Είναι να τους βάλει μέσα στην ήδη υπάρχουσα ιδέα.

Να χρησιμοποιήσει την ατομική ποιότητα για να ανεβάσει το επίπεδο της ομάδας χωρίς να αλλάξει τη συμπεριφορά που προσπάθησε να δημιουργήσει όλο το καλοκαίρι. Αυτό δεν είναι απλό για έναν προπονητή, ειδικά εν μέσω αγωνιστικών υποχρεώσεων. Είναι πολύ πιο δύσκολο από όσο ακούγεται. Γιατί μία ομάδα μπορεί εύκολα να αποκτήσει καλύτερους παίκτες, αλλά το δύσκολο είναι να γίνει καλύτερη ομάδα.

Το ρίσκο της Τρίπολης έστειλε ένα πρώτο μήνυμα

Στην πρεμιέρα ο Γρηγορίου έδειξε πάντως κάτι σημαντικό. Δεν φοβήθηκε. Χρησιμοποίησε ποδοσφαιριστές με ελάχιστο χρόνο προσαρμογής και όταν το παιχνίδι το απαίτησε, από το 70ό λεπτό και μετά, πήγε σε μία πολύ επιθετική λογική. Έπαιξε «όλα για όλα», αλλά με πλάνο και ποδοσφαιρική λογική. Πήρε το ρίσκο και δικαιώθηκε. Και πολλές φορές η νοοτροπία του προπονητή περνάει και μέσα στο γκρουπ.

Ο Άρης πίστεψε μέχρι το τέλος ότι μπορεί να πάρει τη νίκη και τελικά το έκανε. Οι πανηγυρισμοί στα δύο γκολ του Φαμπιάνο, αλλά και μετά το τελευταίο σφύριγμα δεν ήταν απλώς η χαρά ενός πρώτου «τριπόντου». Έδειξαν μία ομάδα που ήθελε πολύ το αποτέλεσμα και ένα γκρουπ που αυτή τη στιγμή μοιάζει να έχει καλύτερη εσωτερική δυναμική και μεγαλύτερη πίστη. Κι αυτό είναι επίσης κέρδος και μάλιστα μεγάλο. Διότι ο χαρακτήρας μίας ομάδας δεν δημιουργείται μόνο μέσα από καλό ποδόσφαιρο. Δημιουργείται και μέσα από παιχνίδια που κερδίζονται όταν τίποτα δεν έρχεται εύκολα.

Οι νίκες αγοράζουν χρόνο και αλλάζουν το κλίμα

Αυτό ίσως είναι το δεύτερο μεγάλο ερώτημα των επόμενων εβδομάδων. Μπορεί ο Άρης να συνεχίσει να παίρνει αποτελέσματα όσο ακόμη διαμορφώνεται; Αν ναι, τότε ο Γρηγορίου θα έχει κερδίσει το πιο πολύτιμο πράγμα σε αυτή τη φάση: χρόνο. Χρόνο για να ενσωματώσει τους νέους παίκτες, για να επιστρέψουν πλήρως οι τραυματίες και για να βρει τις πραγματικές σταθερές του βασικού σχήματος, χωρίς το βάρος της πίεσης που δημιουργούν οι απώλειες βαθμών. Γιατί οι νίκες σε μία ομάδα που ακόμη βρίσκεται υπό διαμόρφωση δεν δίνουν μόνο βαθμούς. Δίνουν ηρεμία, αυτοπεποίθηση και πίστωση χρόνου ώστε η δουλειά να εξελιχθεί χωρίς πανικό. Και κάπου εδώ αποκτά ξεχωριστή σημασία το επόμενο παιχνίδι με τον ανεβασμένο και γεμάτο αυτοπεποίθηση ΟΦΗ.

Εάν ο Άρης καταφέρει να κάνει το 2/2, δεν θα έχει απλώς έξι βαθμούς. Θα έχει δημιουργήσει μία πρώτη αγωνιστική δυναμική και, κυρίως, θα έχει αρχίσει να αλλάζει το κλίμα γύρω από την ομάδα. Διότι η αμφισβήτηση εξακολουθεί να υπάρχει. Υπάρχει κόσμος που περιμένει πρώτα να δει και μετά να πιστέψει. Και αυτό, μετά από όσα έχουν προηγηθεί, είναι απολύτως λογικό. Αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει με δηλώσεις. Δεν αλλάζει ούτε μόνο με μεταγραφές, όσο ποιοτικές κι αν είναι. Αλλάζει με αποτελέσματα.

Ο ίδιος ο Γρηγορίου και οι ποδοσφαιριστές είχαν μιλήσει από την προετοιμασία για έναν ακόμη στόχο: να καταφέρουν να φέρουν ξανά τον κόσμο μαζικά στο γήπεδο. Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται πρώτα να δημιουργηθεί πίστη. Και τίποτα δεν δημιουργεί πίστη περισσότερο από μία ομάδα που κερδίζει και ταυτόχρονα δείχνει ότι εξελίσσεται.