Μέσω αυτής ο πρώην τερματοφύλακας συγχαίρει ομάδα, παίκτες, προπονητές και κόσμο για την επιστροφή του Ηρακλή στη φυσική του θέση, ενθυμούμενος με συγκίνηση στιγμές του παρελθόντος.
«Πριν από λίγο διάστημα, περίπου στα μέσα του πρωταθλήματος της Super League 2 και στο πλαίσιο των επισκέψεων του ΠΣΑΠΠ στα μέλη του ανά την Ελλάδα, είχα την ευκαιρία να δω και να μιλήσω από κοντά με τους ποδοσφαιριστές του Ηρακλή στις εγκαταστάσεις της Μίκρας.
Περιβάλλον πολύ γνώριμο και οικείο για εμένα, καθώς σε αυτά τα αποδυτήρια, στην κυριολεξία, μεγάλωσα, βιώνοντας συναισθήματα που με στιγμάτισαν ως άνθρωπο.
Στα μάτια τους είδα τον εαυτό μου και τους εκατοντάδες ποδοσφαιριστές που περάσαμε μαζί από το μεγάλο σχολείο που λέγεται Ηρακλής.
Θυμήθηκα την πρώτη ημέρα που πέρασα αυτή την πόρτα, στα 15 μου χρόνια. Από την πρώτη στιγμή είχα αισθανθεί το δέος αυτού του συλλόγου. Καταλάβαινες την αξία του, ένιωθες το πόσο μεγάλος και διαφορετικός είναι.
Από τους ανθρώπους που δούλευαν εκεί μέχρι τη μυρωδιά του φρεσκοκουρεμένου γκαζόν στις εγκαταστάσεις, που τότε (αλλά και τώρα, θα τολμήσω να πω) ζήλευαν οι περισσότερες ομάδες της Α’ Εθνικής.
Στη συνέχεια, ήρθαν στο μυαλό μου οι δυσκολίες, τα οικονομικά προβλήματα, τα χρέη προς ποδοσφαιριστές και προσωπικό, οι υποβιβασμοί, τα χρόνια της απουσίας που συνεχώς μεγάλωναν και η μάχη των οργανωμένων οπαδών, κόντρα σε όλους και όλα, να κρατήσουν τον σύλλογο ζωντανό.
Σφίχτηκε το στομάχι μου.
Άρχισα να συζητάω με τους παίκτες και διέκρινα αμέσως ότι είχαν ένα μεγάλο φορτίο ευθύνης, το οποίο μετατρεπόταν σε άγχος και πίεση.
Όταν κουβαλάς στις πλάτες σου μία τόσο μεγάλη ομάδα, που μετά από πολλά χρόνια δημιουργήθηκαν ξανά οι ιδανικές μεν, αλλά συνάμα απαιτητικές, σε όλα τα επίπεδα, συνθήκες για την επιστροφή στη φυσική της θέση, η πίεση σίγουρα θα υπάρξει και χρειάζεται ικανότητα και αντοχή.
Αυτό φάνηκε λίγους μήνες αργότερα στο ξέσπασμα όλων μετά το γκολ του Κούστα στις καθυστερήσεις του αγώνα, όταν πλέον και μαθηματικά είχαν καταφέρει να πετύχουν τον στόχο.
Κάποιοι παίκτες έκλαιγαν από χαρά, άλλοι από λύτρωση και οι περισσότεροι από ανακούφιση.
Για εμένα όλη αυτή η κατάσταση ήταν γνώριμη. Την είχα βιώσει τη χρονιά 2006-07 και ειδικά στα τελευταία παιχνίδια του πρωταθλήματος, με αποκορύφωμα το περιβόητο ματς κόντρα στην Ξάνθη, στα 21 μου χρόνια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις στιγμές. Θυμάμαι τον κόσμο να σπάει την απαγόρευση μετακίνησης μέσα από τα χωράφια και τα ποτάμια.
Τη μεγάλη συσπείρωση.
Θυμάμαι στο ξενοδοχείο πριν τον αγώνα να πηγαίνουμε ανήσυχοι από δωμάτιο σε δωμάτιο. Να ψάχνει κουράγιο και δύναμη ο ένας από τον άλλον. Άγχος, πολύ άγχος, κι οι δείκτες του ρολογιού να μην γυρίζουν με τίποτα. Στο μεσημεριανό φαγητό δεν άκουγες ούτε ψιθύρους από κανέναν, όλοι ήμασταν χαμένοι στις σκέψεις μας.
Οι μπουκιές φαγητού που κατάφερα να καταπιώ μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Χαραγμένος στη μνήμη μου ο κόουτς Γιοβάνοβιτς. Έχω ακόμη τον τόνο της φωνής του στα αφτιά μου στο μίτινγκ που κάναμε λίγο πριν φύγουμε για το γήπεδο. Μας ανακοίνωσε μόνο τους βασικούς έντεκα και τίποτα άλλο από τακτική.
«Παιδιά μου, σε αυτό το παιχνίδι δεν χρειάζεται να σας πω τίποτα παραπάνω. Πάμε να σώσουμε τον Ηρακλή».
Και το κάναμε, τα καταφέραμε και κλαίγαμε κι εμείς με το ίδιο σύμπλεγμα χαράς, λύτρωσης και ανακούφισης όπως οι σημερινοί πρωταθλητές, που κατάφεραν να αντέξουν, νικώντας με μεγάλη ικανότητα τις δικές τους δυσκολίες, επαναφέροντας τον Ηρακλή εκεί που εμείς και κάποιοι πριν από εμάς δεν τον αφήσαμε ποτέ να υποβιβαστεί αγωνιστικά.
Τους αξίζουν συγχαρητήρια!
Είναι άξιοι πρωταθλητές!
Επιτρέψτε μου όμως, να νιώσω ιδιαίτερη περηφάνια για αυτούς τους ποδοσφαιριστές και για κάτι ακόμη. Όταν τελείωσε το παιχνίδι που μαθηματικά τους έχρισε πρωταθλητές και, ενώ το πάρτι είχε ήδη στηθεί στο Ιβανώφειο, με χιλιάδες κόσμο να τους περιμένει, με δική τους πρωτοβουλία το λεωφορείο της αποστολής άλλαξε κατεύθυνση, πηγαίνοντας στο μνημείο των 57 συνανθρώπων μας που έχασαν τη ζωή τους τρία χρόνια πριν στο έγκλημα των Τεμπών, αποδίδοντας φόρο τιμής.
Πρώτα άνθρωποι και μετά πρωταθλητές!
Είναι μεγάλο κλειδί για εμένα ο κόσμος μιας ομάδας να καταφέρει να χαράξει τον δρόμο της ιδεολογίας και της κουλτούρας, πάνω στον οποίο θα βαδίσουν και οι ποδοσφαιριστές της.
Να καταφέρει να τους εμπνεύσει να μη φορούν τη φανέλα της ομάδας τους μόνο με το σώμα τους, αλλά και με την ψυχή τους. Όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή. Και με τις πράξεις των ποδοσφαιριστών του Ηρακλή, εντός και εκτός γηπέδου, φαίνεται ότι το πέτυχαν. Όλα είναι μπροστά. Ο Ηρακλής επέστρεψε εκεί που τον έχουν ανάγκη όλοι και όλα για 1908 λόγους!
Iraklis FC
ΠΣΑΠΠ - Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών Ποδοσφαιριστριών»
