Μόνος του έκανε τη ζωή του δύσκολη
ΓΡΑΦΕΙ Ο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΓΚΟΣ
Θα μπορούσε να έχει τρεις νίκες στα ισάριθμα παιχνίδια. Και αυτό δεν είναι -ετσιθελικά- εξωραϊστικό. Σύμφωνα με την εικόνα των δύο παιχνιδιών, ο Ηρακλής θα μπορούσε να έχει το “3 στα 3" και οι προβληματισμοί που είχαν διατυπωθεί το καλοκαίρι θα ακούγονταν λιγότερο. Θα ήταν όμως καλό αυτό; Υπό την έννοια ότι πάλι θα “θάβονταν” χωρίς λύση οι ενστάσεις και -ενδεχομένως- να τις έβρισκε μπροστά του αργότερα;
Ο Ηρακλής έκανε -μόνος του- τη ζωή του δύσκολη. Ας φροντίσει να μάθει λοιπόν από το μάθημα που πήρε με σκληρό τρόπο (νωρίς-νωρίς) που λέει ότι πλέον δεν υπάρχουν εύκολα παιχνίδια, εύκολα απογεύματα ή εύκολα βράδια. Δεν υπάρχει περιθώριο για ανθρώπους που δεν είναι 100% συγκεντρωμένους στη δουλειά τους.
Τώρα δεν αλλάζει κάτι καλοκαιρινό με τις καταγεγραμμένες τις ενστάσεις από τότε. Η διαχείριση τεσσάρων φορ περιοχής (με σχηματισμό 4-2-3-1) θα χρειαστεί χρόνο. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που όταν χάνεις ο καλύτερος παίκτης είναι αυτός που δεν παίζει. Ειδικά όταν οι επιδόσεις αυτών που παίζουν βοηθάνε σε αυτό. Ή, όταν από τους τέσσερις έπαιξαν οι τρεις αλλά μόνο ένας έπαιξε μέσα στην περιοχή. Τώρα δεν θα έρθει ο παίκτης που πήγε να πάρει η ομάδα (αλλά δεν πήρε) μεσοεπιθετικά.
Οπότε, με φόντο το σκληρό μάθημα που πήρε ο Ηρακλής ας καταλάβουν όλοι, κοιτώντας ο καθένας τον εαυτό του στον καθρέπτη ότι θα ψάξει λύση από τον ίδιο και ας μην περιμένει άλλον. Η αγωνιστική ομοιογένεια είναι -πράγματι- πολύτιμη. Υπάρχουν όμως παιχνίδια που θα σε πάει στο ταβάνι της (όπως και έγινε με το 42 τελικές και 1 γκολ, ως τώρα) και εκεί θα πρέπει να εμφανιστεί ένας που θα ορμήξει για το γκολ, που θα κάνει την τρίπλα παραπάνω, που δεν θα “κολλήσει” για να περιμένει τους άλλους. Ας μην περιμένει λοιπόν κανείς τον άλλον.
Στο μεταξύ, πάντα υπάρχει χρόνος να στελεχωθεί με πρόσωπα το οργανόγραμμα ώστε να μην φθάνουν μέρες που να λέει ο οποιοδήποτε που τρέχει (από προπονητή μέχρι στέλεχος)… “ε, δικιά μου δουλειά είναι αυτό;”. Και μόνο όμως που θα το πει αυτό και μόνο που θα το σκεφτεί έχει χάσει ήδη κομμάτι της αυτοσυγκέντρωσης στην (πραγματικά) δική του δουλειά. Κι ο Ηρακλής αυτή την πολυτέλεια δεν την έχει.
Από την άλλη όμως παίχτηκαν μόνο τρία παιχνίδια και είναι ακόμη η αρχή της αρχής του δρόμου. Τόσο αρχή... Υπό αυτή την έννοια, η κριτική θα πρέπει να καταγραφεί αλλά όχι να ισοπεδώσει και το ψυχολογικό βάρος να μην παραλύσει την ομάδα. Αυτό θα ήταν παιδαριώδες και καταστροφικό.
