Μία «σφαλιάρα» που θα είναι σημείο αναφοράς

Δεν θα άλλαζε το ρου της ιστορίας του ΠΑΟΚ με μία πρόκριση στον τελικό, ακόμη και με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας αφού σήκωσε τη συγκεκριμένη «κούπα» τρεις φορές στο παρελθόν. Θα άλλαζαν όμως οι συνθήκες για μία ομάδα στην οποία ο κόσμος, της γύρισε την πλάτη του.

Θα άλλαζαν οι προϋποθέσεις για μία επανεκκίνηση σε όλα τα επίπεδα, από το ιδιοκτησιακό μέχρι το αγωνιστικό με ότι αυτό συνεπαγόταν μια παρουσία στον τελικό του Κυπέλλου. Γιατί 17 χρόνια χωρίς τελικό σε αυτήν τη διοργάνωση είναι πολλά ακόμη και για τον τελματωμένο ΠΑΟΚ της τελευταίας 15ετίας.

Στη χθεσινή παταγώδη αποτυχία όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Από τον προπονητή που δεν αξιοποίησε τα περισσότερα και ποιοτικότερα «όπλα» που είχε στη διάθεση του απέναντι στον Φάρο και τους παίκτες που τελικά δεν έβγαζαν φωτιές όπως θα έπρεπε για ένα τέτοιο παιχνίδι –τουλάχιστον όχι στο βαθμό που θα έπρεπε- μέχρι και τη διοίκηση που δε φρόντισε να ενισχύσει αυτή την προσπάθεια όταν της δόθηκε η ευκαιρία από τον Ιβάν Σαββίδη.

Προσέξτε, δε χρειαζόταν αυτή η ομάδα ενίσχυση για να κάνει απέναντι στον Φάρο ότι έκανε στην Πόλη με την Μπεσίκτας και στο Βίλνιους με τη Ρίτας. Όμως σε μία αποτυχία αυτού του μεγέθους όλα παίζουν τον ρόλο του.

Η χρονιά δε βρίσκεται ούτε καν στα μισά της όμως ούτε η τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα, ούτε η πρόκριση πια στους «16» του Eurocup που είναι οι επόμενοι στόχοι, μοιάζουν αρκετοί για να γλυκάνουν το χάπι. Γιατί αυτό είναι πολύ πικρό.

Θα περάσουν χρόνια για να ξεχαστεί αυτή η «σφαλιάρα», ίσως και να μην ξεχαστεί ποτέ σίγουρα όχι από όσους κινούνται γύρω από τη σημερινή ομάδα.

Θα αποτελεί σημείο αναφοράς κάθε φορά που θα γίνεται κουβέντα για το Κύπελλο και μέχρι αυτή η ομάδα να βρεθεί στον τελικό και πολύ περισσότερο μέχρι να πάρει τον τίτλο.

Μέχρι τότε η καταμέτρηση των χρόνων «ξηρασίας» θα συνεχίζεται…