Με προεργασία, αλλά και τάσεις «αυτοκτονίας»

Με προεργασία, αλλά και τάσεις        «αυτοκτονίας»

Ο ΠΑΟΚ είχε ξεκάθαρο θέμα προγραμματισμού στην εποχή του Ιβάν Σαββίδη. Οι καθυστερημένες αποφάσεις τον έβγαζαν εκτός τάιμινγκ και βέβαια αγόραζε πιο ακριβά όχι ακριβούς παίκτες.

 

Πέρυσι, υπήρξε μία αλλαγή στη φιλοσοφία και παρότι οι χρόνοι δεν ήταν οι καλύτεροι δυνατοί κάτι του έμεινε. Και φέτος ξεκινά από άλλη φάση αφού ο Λούμπος Μίχελ έχει έτοιμες τις λίστες του από τον Μάρτιο, ενώ υπάρχει και κλεισμένος προπονητής.

 

Επίσης, έχει ξεκάθαρη φιλοσοφία. Ψάχνει έτοιμους, προσωπικότητες με παραστάσεις και στοιχεία που δεν έχει το υπάρχον ρόστερ και κάπου εκεί μας προέκυψε ο Κανά – Μπιγίκ. Ο 27χρονός Γαλλοκαμερουνέζος κεντρικός αμυντικός της Τουλούζ.

 

Ο Κανά – Μπιγίκ έχει αυτό που λείπει από τους στόπερ του ΠΑΟΚ. Συνδυασμός ταχύτητας – δύναμης. Δεν είναι ο παίκτης που θα βγάλει τη μπάλα σωστά από την άμυνα, δεν είναι ο παίκτης που θα σου κάνει τη διαφορά στη τεχνική, αλλά όταν έχει στη πλάτη του τριάντα μέτρα γήπεδο, δεν μπορεί εύκολα να του φύγει κάποιος. Ούτε βέβαια μπορεί να τον παίξει με επαφή.

 

Σε αυτό το κομμάτι, αν έρθει στην Ελλάδα μπορεί να είναι και ο καλύτερος στόπερ. Όμως η αλήθεια είναι πως ψάχνοντας για αυτόν, δεν βρίσκεις μόνο τα καλά του.

 

Με αυτά τα στοιχεία άλλωστε θα έπρεπε να παίζει στην ποδοσφαιρική ελίτ. Ο άτεχνος και τσαπατσούλης Μανωλάς, ενδέχεται να πάει στην Πρέμιερσιπ επειδή είναι δυνατός και γρήγορος. Έχει ακριβώς τα ίδια στοιχεία με τον Κανά – Μπιγίκ, απλά είναι λίγο πιο μικρός σε ηλικία.

 

Και εδώ ξεκινά η κουβέντα. Γιατί ο Κανά – Μπιγίκ δεν πάει σε υψηλότερο επίπεδο; Μα γιατί δεν έχει μυαλό.

 

Αρκετές ιστορίες, μικρές και μεγάλες, συνοδεύουν τον 27χρονό. Ακόμη και σύνθημα μισητής ομάδας φώναξε σε αποδυτήρια αυτής που έπαιζε. Πήγε να πιαστεί στα χέρια με οπαδούς της ομάδας του, μάλωσε με προπονητές, έφυγε μόνος του από την εθνική Καμερούν. Δεν είναι τα πράγματα απλά με την περίπτωσή του και εκτιμώ πως ο ΠΑΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να ρισκάρει σε μία τέτοια επιλογή.

 

Όταν πας για την ποιοτική αναβάθμιση του ρόστερ σου, δεν μπορείς να αφήνεις μία σταθερά να φύγει όπως αυτή του Μιγκέλ Βίτορ και να πηγαίνεις σε μία που ναι μεν έχει τα στοιχεία αλλά όχι την σοβαρότητα του χαρακτήρα. Το πιθανότερο σενάριο είναι να είσαι μείον σε σχέση με αυτό που είχες, κάτι που σημαίνει πως ρισκάρεις παραπάνω απ όσο πρέπει. Γιατί απλά ο άνθρωπος δεν αλλάζει.

 

Κάποιος θα μου πει πως ο Φερνάντο Σάντος είχε πολλούς ανισόρροπους στην ομάδα του κι όμως αυτή έγινε εξαιρετική. Ναι, αλλά με αρκετές προσωπικότητες μέσα που μπορούσαν να κοντρολάρουν την παράνοια του Μουσλίμοβιτς και του Μπακαγιόκο. Και βέβαια έναν προπονητή έμπειρο με θητεία σε σχολές όπως της Μπενφίκα και της Πόρτο που σε διδάσκουν πολλά.

 

Επειδή από μετά Χριστόν προφήτες χορτάσαμε, εγώ τα γράφω από τώρα. Μη μου πει κανείς πως δεν τα έλεγα. Και βέβαια, επειδή πρέπει να υποστηρίζω την άποψή μου και να την καταγράφω, εννοείται πως προτιμώ να μείνει ο Βίτορ.