Μα δεν φάγαμε κρέας, αλλά ψάρι

Αν ο Νίκος Παπαδόπουλος δεν θέλει να γίνουν μοτό οι πασίγνωστες παροιμίες, «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου» ή καλύτερα «τι είχες Γιάννη μου, τι είχα πάντα», τότε πρέπει και ο ίδιος, όπως ζητεί και από τους παίκτες του, να αλλάξει. Διότι με το χθεσινό ανακάτεμα της ομάδας ουδέν καλύτερο προέκυψε από εκείνο του αγώνα με τον Πανιώνιο.

Διότι το μαγείρεμα απλά κόλλησε στην κατσαρόλα. Είχε πεί ο Νίκος.« Αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο είναι να βάλουμε ένταση στο παιχνίδι μας, ταχύτητα, να βγάζουμε φάσεις και να προσέχουμε στις αντεπιθέσεις που θα βγάλει ο αντίπαλος να λειτουργήσουμε σωστά».

Και ερωτώ τον ίδιο και τους φιλάθλους που βρέθηκαν χθες στο Καυτανζόγλειο. Ειδατε ένταση; Μήπως ταχύτητα ή φάσεις; Και όσο για τις αντεπιθέσεις.

Μια και αυτή προσφορά του καταστήματος, δηλαδή της ομάδας και να σου το γκολ. Προσωπικά από εκείνη τη στιγμή απέκλεισε κάθε πιθανότητα όχι μόνο της νίκης, αλλά και αυτής της ισοπαλίας ακόμη.

Η βεβαιότητα αυτή και όχι το προαίσθημα λυπάμαι που επιβεβαιώθηκε, διότι παρά το ότι ήταν σχετικά βελτιωμένος σε σχέση με το παιχνίδι με τον Πανιώνιο, εντούτοις όταν χρειάστηκε, αμέσως μετά το γκολ που δέχθηκαν οι παίκτες τους ( ομαδική ευθύνη) δυστυχώς ουδείς εκ των κυανόλευκων πήρε αυτό που λέμε το παιχνίδι επάνω του.

Δεν γνωρίζω πως ο Παπαδόπουλος θα καταφέρει να συνεφέρει την ομάδα πριν οι ήττες της γίνουν συνήθεια. Επειδή ουδεμία όρεξη έχω να μπω στα χωράφια του, απλά θα διατυπώσω τις αντιρρήσεις μου στις παρακάτω δηλώσεις του α). Ότι η ομάδα παίζει ποδόσφαιρο και το απέδειξε β) ότι οι παίκτες τα δώσανε όλα γ) «το ποδόσφαιρο έχει τρία αποτελέσματα. Σήμερα ήρθε αυτό. Προχωράμε. Υπάρχει στεναχώρια το ξέρω. Με άγχος δεν γίνετε τίποτα. Πρέπει να χαιρόμαστε το παιχνίδι.

Άλλες φορές με όμορφο ποδόσφαιρο όπως σήμερα χάνουμε και άλλες φορές μπορεί να βάλουμε πέντε γκολ». Υπενθυμίζω πως ο Ηρακλής ήδη έχασε από τον Πανιώνιο, οι ευκαιρίες που δημιούργησε δεν ήταν κλασικές και τέλος με αυτή τη λογική μάλλον η πραγματικότητα συγχέεται με το ιδεατό του ποδοσφαίρου και όχι με τη ψυχρή και αποκλειστική επιδίωξη συγκομιδής βαθμών πάση θυσία.