Κινέζοι επιστήμονες ισχυρίζονται πως έχουν προσομοιώσει το τέλος του σύμπαντος

Κινέζοι ερευνητές κατάφεραν να αναπαράγουν σε εργαστηριακό περιβάλλον τη θεωρία του «ψευδούς κενού», χρησιμοποιώντας έναν προηγμένο κβαντικό προσομοιωτή για να μελετήσουν τη συμπεριφορά του σύμπαντος υπό ακραίες συνθήκες.

Το ερώτημα που απασχολεί τη φυσική εδώ και δεκαετίες είναι εντυπωσιακό: μπορεί μια απλή «φυσαλίδα» να προκαλέσει το τέλος του σύμπαντος;

Αν και μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, η θεωρία του ψευδούς κενού αποτελεί αντικείμενο σοβαρής επιστημονικής μελέτης εδώ και περίπου μισό αιώνα.

Τι είναι το «ψευδές κενό» στο σύμπαν

Σύμφωνα με αρκετούς θεωρητικούς φυσικούς, το σύμπαν ενδέχεται να μην βρίσκεται στην απόλυτα σταθερή του κατάσταση, αλλά σε μια μετασταθή φάση που ονομάζεται «ψευδές κενό».

Σε αυτή την υπόθεση, υπάρχει μια πιο σταθερή κατάσταση, γνωστή ως «αληθινό κενό». Εάν σε κάποιο σημείο του διαστήματος δημιουργηθεί μια «φυσαλίδα» αυτής της κατάστασης, τότε θα μπορούσε να επεκταθεί με ταχύτητα φωτός, μεταβάλλοντας ριζικά ή και καταστρέφοντας τη δομή του σύμπαντος όπως το γνωρίζουμε.

Κβαντική προσομοίωση από το Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά

Ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά της Κίνας προχώρησε για πρώτη φορά σε εργαστηριακή προσομοίωση αυτής της θεωρητικής διαδικασίας, αξιοποιώντας έναν ισχυρό κβαντικό προσομοιωτή.

Όπως αναφέρεται στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Physical Review Letters, οι επιστήμονες παρατήρησαν τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να σχηματιστούν και να εξαπλωθούν «φυσαλίδες» μετάβασης από το ψευδές στο αληθινό κενό, μιμούμενοι έτσι κρίσιμα στάδια μιας κοσμικής αλλαγής φάσης.

Παρότι το σενάριο μιας «κοσμικής κατάρρευσης» ακούγεται ανησυχητικό, οι ερευνητές ξεκαθαρίζουν ότι το πείραμα δεν υποδεικνύει κανέναν άμεσο κίνδυνο για το σύμπαν.

Αντίθετα, πρόκειται για μια ελεγχόμενη προσομοίωση που επιτρέπει στους επιστήμονες να μελετήσουν πολύπλοκα φαινόμενα της κβαντικής φυσικής, τα οποία δεν μπορούν να παρατηρηθούν άμεσα στο πραγματικό σύμπαν.

Η συγκεκριμένη μελέτη θεωρείται σημαντική εξέλιξη για την κατανόηση θεμελιωδών ερωτημάτων της κοσμολογίας, αλλά και για την πρόοδο των κβαντικών υπολογιστών.

Η δυνατότητα προσομοίωσης τέτοιων ακραίων φαινομένων ανοίγει νέους δρόμους στην έρευνα της δομής του σύμπαντος και ενισχύει τη μελέτη θεωριών που μέχρι σήμερα παρέμεναν καθαρά μαθηματικές.