Και η ισπανική αρμάδα είχε πνιγεί στη Μάγχη
Δεν ξέρω αν ως λαός λατρεύουμε τα μνημόσυνα ή περηφανευόμαστε να μας χαρακτηρίζουν πελάτες, αλλά είναι τουλάχιστον εκνευριστική η μανία μας να ασχολούμαστε με το παρελθόν των αγώνων της Εθνικής με την Ισπανία. Κάτι σαν τα καταναγκαστικά έργα, αυτή η παρελθοντολογία μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει ως προς το κομμάτι διαχείρισης του συγκεκριμένου αγώνα. Μια τοποθέτηση του νεαρού Βαγγέλη Μάντζαρη είναι η αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο.
«Αν πας με τη λογική ότι μ’ έχουν πελάτη και είμαι καταδικασμένος να χάσω, θα χάσεις πριν ξεκινήσει ο αγώνας», είπε. Πιο ξεκάθαρα δεν μπορείς να το πεις. Αρκεί όμως (και) να το πιστεύεις. Η Εθνική έχει πολλούς λόγους για να σεβαστεί τους Ισπανούς, αλλά κανέναν για να τους φοβηθεί. Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι θα πρέπει να προγραμματίσουμε τη σκέψη μας ώστε να ανάβει απαγορευτικό σήμα, όποτε αυτή επιδιώκει να γυρίσει κάποια χρόνια πίσω. Να θυμόμαστε, αλλά προς γνώση και συμμόρφωση. Ξέρουμε πολύ καλά το επίπεδο των Ισπανών. Οι οποίοι διαθέτουν την πιο ύπουλη ομάδα της Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση προσπαθούν – με κάθε μέσο – να πάρουν αυτό που θέλουν. Επιδεικνύοντας τις υποκριτικές ικανότητές τους. Τους… χαϊδεύεις και πετάγονται σαν να τους χτύπησαν 220 βολτ. Σε κάθε φάση διαμαρτύρονται για το έξτρα σφύριγμα. Αυτοί έχουν αναγάγει τη γκρίνια σε επιστήμη. Κλάψε-κλάψε, όλο και κάτι θα πάρεις.
Καθόλου τυχαία, βεβαίως βεβαίως. Η Εθνική μπήκε πολλές φορές στο τρυπάκι (όπως είπε και ο Μάντζαρης), ασχολήθηκε με τους θεατρινισμούς και όχι με την ουσία. Κερδίσαμε τις εντυπώσεις, αλλά χάσαμε το μετάλλιο. Αν λοιπόν πρέπει σώνει και καλά να ασχοληθούμε με το παρελθόν, ας έχει διδακτικό χαρακτήρα, ας σχηματίσει τον άξονα της τακτικής που θα έχουμε αύριο. Φαντάζομαι, άπαντες γνωρίζουν ότι αυτό το παιχνίδι μπορεί να το κερδίσει με τη δύναμη. Κι ας είναι μικρή η διαφορά σε επίπεδο ταλέντου, κάτι δηλαδή που δεν ίσχυε τα προηγούμενα χρόνια καθώς οι Ισπανοί διέθεταν πολλά καντάρια παραπάνω. Οι δικοί μας δεν είναι θεατρινοί. Είναι μάλιστα οξύθυμοι. Και το έχουν πληρώσει. Με μια τεχνική ποινή που δίνει +1 και μία κατοχή επιπλέον. Εχουν κριθεί αγώνες στο 1-2 σφυρίγματα. Όπως το 2007 που σωστά είπε ο Γιάννης Μπουρούσης. Λέγεται μάλιστα ότι η δήλωση περί κλοπής ενόχλησε τους Ισπανούς. Για να είμαι ειλικρινής δεν το πιστεύω. Ισα ίσα, μπορεί να καμαρώνουν και να στέκονται σε μια γωνιά και να γελούν. Το απολαμβάνουν.
Το αυριανό παιχνίδι εντάσσεται στην κατηγορία των λεγόμενων mind games. Οποιος καταφέρει να χαλάσει το μυαλό του άλλου, θα φύγει νικητής από το παρκέ. Συνήθως, εμείς διαχειριζόμαστε λανθασμένα τις ειδικές καταστάσεις. Όχι σε επίπεδο τακτικής, αλλά ψυχικής διαχείρισης. Τώρα όμως όλοι ξέρουν. Σε τελική ανάλυση για όλες τις μεγάλες ομάδες νομοτελειακά έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Κάποτε η περίφημη ισπανική αρμάδα πνίγηκε στα νερά της Μάγχης στα τέλη του 16ου αιώνα. Πλήρωσε την υπεροψία της αλλά και την αφέλειά της, επιτρέποντας σ’ ένα γερμανικό εμπορικό πλοίο να περάσει μέσα από τον στόλο, καθώς αυτός πήγαινε να κατακτήσει τη Μεγάλη Βρετανία. Και ο καπετάνιος του συγκεκριμένου πλοίου εξελίχθηκε στον Νο1 πληροφοριοδότη των Αγγλων. Και μην ξεχνάτε ότι η Λιλ απέχει ελάχιστα χιλιόμετρα από τη χερσόνησο του Καλέ, δηλαδή από τα στενά της Μάγχης.
