Σε μια εφ’ όλης της ύλης τοποθέτηση για την ταυτότητα, τη θρησκεία και την πολιτική του στάση, ο Αντώνης Καφετζόπουλος ξεκαθάρισε ότι δεν τρέφει καμία εχθρότητα απέναντι στους Τούρκους, αλλά αντιτίθεται στον εθνικισμό ανεξαρτήτως προέλευσης. Ο ηθοποιός, που έχει γεννηθεί στην Τουρκία, δήλωσε «φιλελεύθερος αναρχικός» και υπογράμμισε πως δεν υπήρξε ποτέ θρησκευόμενος, αναπτύσσοντας τις απόψεις του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τον ρόλο της ιδεολογίας στη δημόσια ζωή.
Όπως είπε στο ΟΝΕ«δεν έχω κανένα μίσος προς τους Τούρκους, έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας. Είτε τούρκοι είτε Έλληνες δεν τα πάμε καλά».
Περιέγραψε, επίσης, ότι η μετακόμιση της οικογένειάς του από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα για τον ίδιο ήταν μια φυγή προς τη Δύση:«Στα 10-12 πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες και ήθελα αυτό το πράγμα να πάω προς τη Δύση. Ενώ για την οικογένεια μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, η μετακόμιση στην Ελλάδα ήταν προσφυγιά, για μένα ήταν χαρά γιατί θα φύγουμε από την ανατολή και θα πάμε στη Δύση, ή έτσι νόμιζα... Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία από την Αθήνα. Ήταν και μεγαλούπολη, η Αθήνα όταν ήρθα μου φάνηκε κωμόπολη».
Εξομολογήθηκε, ότι«μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Τουρκία φοβόσουν ότι μπορείς να πέσεις θύμα βίας. Υπήρχε λεκτική βία, μιλούσαμε ψιθυριστά Ελληνικά, σου πέταγε κάποιος "πατριώτη μίλα τούρκικα"»
Ερωτηθείς στη συνέχεια για τις απόψεις του περί Θεού, ο Αντώνης Καφετζόπουλος είπε ότι «ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος. Πήγαινα από μικρός στην Εκκλησία αλλά θυμάμαι μια αποκαλυπτική στιγμή όταν ήμουν 10 ετών μια Μεγάλη Πέμπτη όταν έγινε η περιφορά του Σταυρού στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Χριστού, υπήρχε μια τελετουργία με έναν ιερωμένο που κουβαλάει ξύλινο σταυρό, ήμασταν τα πιτσιρίκια, οι μαμάδες, οι θείες και τον Σταυρό τον είχε φορτωθεί ένας νεαρός διάκονος που υπέφερε γιατί ήταν βαρύς και τότε συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα, πόσο συγκινητικό επειδή αναπαριστά μια μυθική στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει αν συνέβησαν έτσι τα πράγματα - τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αιώνες αργότερα - και κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί, αλλά δεν βρήκα να αφορά εμένα, το βρήκα αναζωογονητικό όπως ένα έργο τέχνης χωρίς κανένα θρησκευτικό αίσθημα».
Όσον αφορά, τέλος, τις πολιτικές του απόψεις εξήγησε ότι«πολιτικά θέλω να είμαι ενεργός σαν πολίτης, δεν ήθελα να είμαι με τα κόμματα. Νιώθω φιλελεύθερος αναρχικός με την έννοια ότι πιστεύω πάρα πολύ στη Δημοκρατία, θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική επινόηση της ανθρωπότητας ακόμα και από τον τροχό και τη φωτιά, γιατί είναι ένα πλέγμα πραγμάτων, δεν είναι ότι πάμε και ψηφίζουμε κάθε τόσο. Δεν μου αρέσει πολύ η κεντρική εξουσία και προτιμώ την ιδέα της αναρχίας ότι μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιον από πάνω να τη κάνει το νταή, αρκούν οι κανόνες που βάζει στον εαυτό της».
