Ο «ηρωικός» ρόλος του Παπαδόπουλου

Ο «ηρωικός» ρόλος του                   Παπαδόπουλου

Προπονητής. Μια έννοια η οποία στην Ελλάδα είναι διαφορετική από το εξωτερικό. Εκεί οι μάνατζερ (όχι με την έννοια του ατζέντη) διαχειρίζονται την ομάδα. Συνολικά. Το μπάτζετ, τη λειτουργία, το επιτελείο τους, τις ακαδημίες... Όλα. Στην Ελλάδα είναι διαφορετική η δουλειά του προπονητή. Αν ένας τεχνικός στην Ελλάδα διαφέρει σ' αυτό το κομμάτι από τους υπόλοιπους, είναι ο Νίκος Παπαδόπουλος

 

Στο μυαλό όλων ένας προπονητής, ζητά μεταγραφές σε ρόλους παικτών το καλοκαίρι ή τον χειμώνα, ασχολείται με την προπόνηση της ομάδας και στοχεύει στα αποτελέσματα.

 

Ο Νίκος Παπαδόπουλος έχει κάνει πολλά περισσότερα πράγματα σ' όλο αυτό το διάστημα που βρίσκεται στον Ηρακλή. Σε τομείς που ίσως και ο ίδιος δεν περίμενε πως θα εμπλέκονταν, υπό φυσιολογικές συνθήκες. Και στον Ηρακλή η διοίκηση Παπαθανασάκη μόνο φυσιολογικές συνθήκες δεν παρέχει.

 

Ο 45χρονος τεχνικός όταν -κάποτε- αποχωρήσει από την ομάδα σίγουρα θα φύγει γεμάτος εμπειριών. Κυρίως αρνητικών. Αντιμετώπισε καταστάσεις και καταστάσεις την περασμένη σεζόν, δημιούργησε μια ομάδα η οποία δίχως εμπειρία και με τους περισσότερους παίκτες να ντεμπουτάρουν στη Super League, έδειξε καλά δείγματα, αντιμετώπισε εκατοντάδες προβλήματα στην καθημερινότητα (κι εκτός των πληρωμών) τα οποία προσπάθησε να λύσει, «κράτησε» τα αποδυτήρια πολλές φορές και συνεχίζει να... κρατά ουσιαστικά τον Ηρακλή «ζωντανό», πάνω στα «ερείπια». Δίχως ο ίδιος να έχει πληρωθεί από καιρό όπως όλοι (ίσως εκτός των παικτών που έχουν τις εκχωρήσεις).

 

Ο «ηρωικός» του ρόλος «ακουμπά» και στον ψυχρό επαγγελματισμό. Δίχως να έχει αφήσει στην άκρη τα στοιχεία του επαγγελματισμού του, λειτουργεί με συναίσθημα. Σ' αυτό που υπάρχει κι έχει τεράστιο μερίδιο δημιουργίας, στην ιστορία του Ηρακλή, στους παίκτες, τους συνεργάτες του, στον κόσμο.

 

Παρ' ότι κάποιος άλλος στη θέση του είτε θα είχε παραιτηθεί ή θα είχε δεχθεί κάποια πρόταση (που είχε κι ο ίδιος), ο Παπαδόπουλος παραμένει, επιμένει και... περιμένει να βρεθεί λύση, ουσιαστική και σταθερή. Φυσικά οι αντοχές και η υπομονή μπορεί να διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά για όλους κάποτε εξαντλείται. Η εσωτερική μάχη επαγγελματισμού-καθημερινότητας-συναισθήματος είναι διαρκής από καιρό.

 

Ο ίδιος κρατάει ακόμα. Κι όσο αντέχει, αντέχει η ομάδα. Διαφορετικά, όπως είπε ακόμη κι ο Ανδρεόπουλος που είχε ελάχιστη παρουσία στον Ηρακλή, δεν θα υπήρχε ομάδα. Ακόμη κι από την αντίθετη οπτική, το γεγονός πως η «ηρωική» παρουσία ενός προπονητή σε μια ομάδα, καταδεικνύει και την διοικητική ανυπαρξία αυτής σε κάθε επίπεδο. Ακόμη κι αν ο ίδιος θέλει να διατηρεί χαμηλούς τόνους, να μην «διαφημίζει» ενέργειες που έχει κάνει στο παρελθόν (πρόσφατο ή μη), είναι από τους λίγους (με το επιτελείο του) που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Μίκρα και... θυμίζουν Ηρακλή. Πραγματικό Ηρακλή. Ως προς το αληθινό DNA και το μέγεθος της ομάδας.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ