Ηρακλής: Ο πρώτος «έλεγχος», οι βαθμοί που «τσαλακώθηκαν» και το... fallo
Το τοπικό ντέρμπι με τον Άρη ολοκληρώθηκε, τα φώτα έπεσαν, οι παλμοί επανήλθαν στους φυσιολογικούς και η ώρα της ανάλυσης και της αποτίμησης του τελευταίου αποτελέσματος και των πέντε πρώτων αγωνιστικών έφθασε.
Με πιο καθαρό μυαλό, ηρεμία και με μία βαθιά ανάσα πάμε να τα δούμε αναλυτικά, δίχως τσιτάτα, σκοπιμότητες και υπερβολές.
Ο Ηρακλής με τον βαθμό στο «Κλεάνθης Βικελίδης» έκλεισε την πρώτη πεντάδα αγώνων με συγκομιδή έξι βαθμών, not bad που λένε και οι Βρετανοί.
Οι βαθμοί θα ήταν περισσότεροι εάν δεν κατακυρωνόταν το τέρμα του Γκονζάλες στο παιχνίδι με τον Βόλο (κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος εάν πέρασε ή όχι τη γραμμή) και εάν Κατόπης και Ζαμπαλάς δεν «έκλειναν τα μάτια» στο πεντακάθαρο τέρμα του Μάρκες στο παιχνίδι με τον Ατρόμητο.
Κοινώς θα μιλούσαμε σήμερα, 20ή Σεπτεμβρίου για έναν Ηρακλή που θα είχε στις πρώτες πέντε αγωνιστικές 10 βαθμούς και όχι 6 και σε μία σειρά αγώνων που ΑΠΑΝΤΕΣ έχουν διεξαχθεί εκτός έδρας.
Αγωνιστικά η ομάδα «σκάρτα» έχει να επιδείξει συνολικά ένα καλό και ανταγωνιστικό 90λεπτο.
Ένα καλούτσικο πρώτο ημίχρονο με τον Βόλο, υποφερτά διαστήματα με τον Αστέρα και ένα όντως πολύ δυνατό ημίωρο κόντρα στον Ατρόμητο.
Σε κανένα εξ αυτών δεν ηττήθηκε, κέρδισε το ένα, είχε δύο ισοπαλίες και πήρε πέντε βαθμούς χωρίς να είναι καλή, δημιουργική και να έχει σωρεία κλασικών ευκαιριών.
Επίσης σε κανέναν από τους προαναφερθέντες αγώνες δεν ένιωσε τον αντίπαλο να την «πνίγει», δεν υπήρξε «αιχμαλωσία» και σε όλους αυτούς τους αγώνες κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησε, δε μόχθησε, δεν έδωσαν οι ποδοσφαιριστές της ... ψυχή και σώμα.
Μιλάμε για τον Ηρακλή της επιστροφής στη Super League 1 μετά από εννιά χρόνια, των 23 (ολογράφως είκοσι τριών) νέων ποδοσφαιριστών, του νέου και άπειρου στο ελληνικό Πρωτάθλημα (πλην πολύπειρου γενικότερα) προπονητή και του ιδιαίτερου συστήματος που ακολουθεί αυτός και χρειάζεται χρόνο για να «δουλευτεί» και να «απορροφηθεί» από τους παίκτες του, των τριών μόλις φιλικών αγώνων στην περίοδο της προετοιμασίας και των αρκετών νεοαποκτηθέντων που άργησαν να ενσωματωθούν στη νέα τους ομάδα.
Συνεπώς στην παρούσα φάση και με τους βαθμούς να είναι το «α και το ω» ο Ηρακλής στα δικά μου τα μάτια παίρνει βαθμό προβιβάσιμο και «περνάει στην επόμενη τάξη».
Καλά και ωραία τα περί του «Ηρακλή μας που μάθαμε να παίζει επιθετικό και κατοχικό ποδόσφαιρο, να μη συμβιβάζεται με τις ισοπαλίες, να βγάζει νοοτροπία νικητή και όχι του looser που είχε για πολλά χρόνια,» ωστόσο με βάση όλα τα προαναφερθέντα θαρρώ ότι ο ρεαλισμός και η αντίληψη της πραγματικότητας είναι εξόχως σημαντικά ενόψει της συνέχειας.
Μετά τη διακοπή των τριών εβδομάδων εάν η αγωνιστική παρουσία της ομάδας δεν έχει βελτίωση και αν (χτύπα ξύλο) τα αποτελέσματα δεν είναι θετικά, τότε ναι, θα υπάρξει πρόβλημα. Μεγάλο κιόλας...
Λίγα λόγια για το ντέρμπι
Στο τοπικό ντέρμπι με τον Άρη, ο Βάλτερ Ματσάρι έκανε αυτό που λίγο πολύ έλεγαν όλοι (όπως και ο υπογράφων το κείμενο) μετά το παιχνίδι με τον Ατρόμητο.
«Καλά είναι δυνατόν να μην ξεκινάει το παιχνίδι με Μάρκες, Λόπεθ και Ραντόγια;
Είναι δυνατόν ό,τι πιο ποιοτικό έχεις στο ρόστερ να μην παίρνει φανέλα βασικού;
Απαντες ξεκίνησαν και ολοκλήρωσαν (εκτός του Λόπεθ που αντικαταστάθηκε στο 89ο λεπτό) τον αγώνα.
Η εικόνα του Ηρακλή στο πρώτο μισό ήταν πανομοιότυπη με αυτή κόντρα στον Ατρόμητο, Προβληματική και κουραστική και ας είχε τρία νέα πρόσωπα στην 11άδα.
Με έντονο πρόβλημα στο κομμάτι της ανάπτυξης, με τις γραμμές να έχουν απόσταση, με εμφανές πρόβλημα να κρατήσει μπάλα, ειδικά μετά το έντονο πρέσινγκ του Άρη στο πρώτο ημίωρο, όπου ναι μεν ο Άρης είχε πολλές τελικές, αλλά πλην των ευκαιριών Γιαννιώτα και Μορόν (προήλθε από κακή εκτίμηση του Αθανασιάδη) καμία άλλη δεν θεωρείται κλασική.
Οι περισσότερες «πρώτες μπάλες» χάθηκαν, ενώ με μία εκνευριστική... συνέπεια οι παίκτες του Ηρακλή έρχονταν πάντα δεύτεροι στις μονομαχίες.
Στο δεύτερο μισό η κατάσταση «συμμαζεύτηκε», υπήρξε καλύτερη κυκλοφορία μπάλας, πιο γρήγορες επιστροφές, κάλυψη κενών χώρων και αδυναμία του αντιπάλου να δημιουργήσει ευκαιρίες στην εστία του Αθανασιάδη.
Τολμώ να πω μάλιστα ότι ο Ηρακλής πήρε... σβηστά τον πόντο στο δεύτερο ημίχρονο και εάν υπήρχαν καλύτερες και όχι ημιτελείς τελικές προσπάθειες και πάσες (μέτρησα τουλάχιστον 4-5... σκοτωμένες στη μετάβαση), ενδεχομένως κάποιες ακόμη αλλαγές από τον προπονητή (για να φρεσκάρει την ομάδα) και δύο «καθαρά» εξτρέμ τότε ίσως μιλούσαμε για τρίποντο και όχι για πόντο.
Με τα... αν ωστόσο ούτε το αποτέλεσμα αλλάζει, ούτε η ιστορία...
Α, ξέχασα... Πιστεύω ακράδαντα ότι ο Μάρκες που είχε δύο «ζωγραφιές» απέναντι στον Ατρόμητο έχασε αυτό το γκολ επειδή «έσκασε» και δεν είχε δυνάμεις.
Έτρεξε, πρέσαρε, έπαιξε «πολύ ξύλο» με τα αντίπαλα στόπερ και σε πολλές περιπτώσεις έδειχνε πολύ μόνος στην επίθεση, όπως το ίδιο συνέβη και με τον Κόλιτς στο παιχνίδι με τον Ατρόμητο.
Το «πρέπει» Ηρακλή και Ματσάρι
Πάμε και στα επόμενα και πιο σημαντικά που έρχονται...
Η πολυπόθητη διακοπή των τριών εβδομάδων βρίσκει τον Ηρακλή σε μία σχετική ηρεμία και να «τρέχει» ένα αήττητο τεσσάρων συνεχόμενων αγώνων.
Αυτή την περίοδο λοιπόν παίκτες και προπονητής πρέπει να δουλέψουν για να καλύψουν το έλλειμμα που υπάρχει στην ετοιμότητα αρκετών παικτών (ουσιαστικά πρόκειται για μία μικρή προετοιμασία), μέσα και από τη διεξαγωγή φιλικών αγώνων για να διατηρηθεί ο ρυθμός.
«Φωνάζει» ότι η ομάδα θέλει πολλή δουλειά για να αποκτήσει ομοιογένεια και αυτοματισμούς, να μάθει ο κάθε παίκτης που βρίσκεται ο συμπαίκτης του στον αγωνιστικό χώρο με «κλειστά μάτια».
Χρειάζεται δουλειά στη φυσική κατάσταση, στην εκρηκτικότητα.
Σε αυτό το σημείο μπαίνει ακόμη πιο δυνατά στην εξίσωση ο Βάλτερ Ματσάρι.
Στα εκτός έδρας παιχνίδια που προηγήθηκαν ο Ηρακλής σε μεγάλα χρονικά σημεία επέλεξε να παίξει τον «δεύτερο ρόλο», να περιμένει στο δικό του μισό και να «χτυπήσει σε αντεπιθέσεις και στο transition.
Τώρα όμως υπάρχει το «πρέπει». Πρέπει στα παιχνίδια που έπονται και είναι στο Καυτανζόγλειο (με Λεβαδειακό, Κηφισιά κα) ο Ηρακλής να παράξει, να δημιουργήσει, να σκοράρει, γιατί ΠΡΕΠΕΙ να κερδίσει, είναι άλλωστε τα λεγόμενα παιχνίδια κατοχής.
Πρέπει το 3-4-3 που επιλέγει ο ιταλός τεχνικός (και όπως φαίνεται δεν έχει τη διάθεση σε ροή αγώνα να το αλλάξει, πχ σε 4-2-3-1) να «βγάλει» εντός αγωνιστικού χώρου άλλα στοιχεία και κυρίως άλλο αποτέλεσμα επιθετικά.
Ο ίδιος πάντως αισθάνεται βέβαιος ότι θα το πετύχει.
«Σε ένα μήνα από σήμερα η ομάδα θα είναι πολύ καλύτερη» είχε πει χαρακτηριστικά.
Αμήν, αλενατόρε!
Υγ. Επειδή στη ζωή μου έχω μάθει να είμαι δίκαιος, οφείλω να πω και κάτι άλλο.
Οπως στηλίτευσα την απόφαση του Γιάννη Κόντη να σχολιάσει τις επιλογές του προπονητή της ομάδας δημόσια, και μέσω social media, λέγοντας ότι αυτά πρέπει να μένουν εντός της «οικογένειας», με συζήτηση, ηρεμία και αμοιβαία εμπιστοσύνη, το ίδιο θα κάνω και με τον Βάλτερ Ματσάρι.
«Fallo» Mr Mazzari... Τα δίκια όλου του κόσμου να έχεις. Το... ροκάνισμα που είναι φανερό ότι προσπαθούν να... πετύχουν ορισμένοι. Την πίεση που ενδεχομένως να νιώθεις στα 64 σου χρόνια για να αποδείξεις (...) ότι δεν έχεις... ξοφλήσει όπως πολλοί έσπευσαν να σε κατηγορήσουν, θέλοντας να δημιουργήσεις μία καλή και ανταγωνιστική ομάδα.
Ολα δεκτά και σεβαστά, παρακάπτοντας ακόμη και την εμμονή σου με τον Οκάκα.
Ομως και εσύ έπεσες στη... λούμπα του «ξεκατινιάσματος» δημοσίως, που σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν πρέπει να συμβαίνει σε μία σοβαρή και οργανωμένη ομάδα.
Σε ΚΑΜΙΑ ομάδα στην Ελλάδα δεν μπαίνουν σε διαδικασία αντιπαράθεσης δημοσίως προπονητές, τεχνικοί διευθυντές, σύμβουλοι διοίκησης και... λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.
Δυστυχώς αυτό το επέτρεψε εν πολλοίς ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Παναγιώτης Μονεμβασιώτης που όφειλε να «τραβήξει αυτιά» και να βάλει διαχωριστικές γραμμές μετά τα πρώτα... ατοπήματα.
Δεν είναι αργά ωστόσο για να το κάνει... Ακόμη και τώρα...
