Ίντερ ετών 107 (vid)

Ήταν ένα βράδυ στις 9 Μαρτίου του 1908, όταν 43 άνθρωποι, πρώην φίλοι της Μίλαν, έδωσαν «σάρκα και οστά» σε ένα μεγάλο τους όνειρο. Στο εστιατόριο «L” Orologio» πήρε πνοή η Football Club Internazionale Milano. Το αντίπαλο δέος στο Μιλάνο ήταν πλέον γεγονός και η Ίντερ κατάφερε να γιγαντωθεί στη μέχρι σήμερα 107χρονη ιστορία της.

Η Ίντερ, είναι μέχρι σήμερα η μοναδική ιταλική ομάδα που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ στη Serie Β και επίσης είναι η μόνη στη χώρα της που κατέκτησε το τρεμπλ, δηλαδή Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Champions League την ίδια περίοδο (2009-10). Το 2007, έσπασε όλα τα κοντέρ, συγκεντρώνοντας 97 βαθμούς, που αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, έχοντας παράλληλα τις περισσότερες σερί νίκες (17) όλων των εποχών στο Καμπιονάτο.

Το όνομα του συλλόγου δεν προήλθε τυχαία, αφού αντιπροσώπευε τις αξίες και τα ιδανικά των ιδρυτών της. Στόχος ήταν να δοθεί η δυνατότητα σε παίκτες εκτός Ιταλίας να φορέσουν την φανέλα, γι” αυτό και είναι ως σήμερα η ομάδα με τον μεγαλύτερο αριθμό ξένων παικτών στην χώρα.

Προπονητής και αρχηγός της πρώτης ομάδας των «νερατζούρι» ήταν ο Βιρτζίλιο Φορσάτι, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή, στα χαρακώματα του μαχών του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Το 1928, κατά την περίοδο που επικρατούσε ο φασισμός, η ομάδα υποχρεώθηκε να συγχωνευτεί με τη Milanese Unione Sportiva, η οποία μαζί με την Ιντερ στη συνέχεια ονομάστηκε Ambrosiana SS Milano. Η ομάδα, υποχρεώθηκε τότε ν’ αλλάξει και τα χρώματα της φανέλας της και από μαύρο-μπλε έγινε άσπρη με ένα μεγάλο κόκκινο σταυρό στο κέντρο της. Ωστόσο στη συνείδηση του κόσμου και τις καρδιές των φιλάθλων, η ομάδα αποκαλούνταν πάντα «Ίντερ» με αποτέλεσμα ο πρόεδρος του συλλόγου, να αναγκαστεί να το μετατρέψει σε AS Ambrosiana-Inter.

Η ομάδα είχε μεγάλη απήχηση στην Ιταλία, έχοντας κατακτήσει 4 πρωταθλήματα μέχρι το 1938. Η κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου πανηγυρίστηκε έξαλλα από τους φιλάθλους της ομάδας. Αρχηγός της ήταν ο θρυλικός Τζιουζέπε Μεάτσα, του οποίου το όνομα πήρε το γήπεδο που βρίσκεται στο λόφο του Σαν Σίρο. Την επόμενη χρονιά, το 1940, κατέκτησε ακόμα ένα πρωτάθλημα και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε γίνει πλέον πολύ αγαπητή και ξαναπήρε πρώτο όνομά της, Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο, που διατηρήθηκε μέχρι σήμερα.

Η χρυσή περίοδος της Ίντερ είναι η δεκαετία του ’60, με προπονητή τον θρυλικό Ελένιο Ερέρα, λάτρη των αμυντικών συστημάτων και δημιουργό του περίφημου «κατενάτσιο». Η μεγάλη Ίντερ, (La Grande Inter) όπως ονομάστηκε, έφτασε στο απόγειο της δόξας της το 1964, όταν και κατέκτησε το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιό της, στον τελικό με την Ρεάλ Μαδρίτης. Την επόμενη περίοδο, η «μεγάλη κούπα» ξαναπήγε στο Μιλάνο, όταν η Ιντερνατσιονάλε επικράτησε της Μπενφίκα, η οποία είχε στη συλλογή της ήδη δύο τρόπαια.

Επίσης, πήρε δύο Διηπειρωτικά κόντρα στην Ιντεπεντιέντε. Στην ηγεσία της ομάδας βρισκόταν ο Άντζελο Μοράτι, ο οποίος είχε «χτίσει» την Grande Inter του Ματζόλα, του Φακέτι, του Μπεντίν και των υπολοίπων αστεριών της εποχής. Επτά χρόνια μετά και συγκεκριμένα το 1972 η Ίντερ έφτασε εκ νέου σε τελικό, αλλά έχασε από τον υπερηχητικό Άγιαξ εκείνης της εποχής του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ. Ο Ερέρα ήταν παρελθόν από το 1968, όταν και η ομάδα τερμάτισε 5η στο πρωτάθλημα. Το σκουντέτο επέστρεψε στους «νερατζούρι» το 1980, για να κατακτηθεί άλλο ένα το 1989, πριν έρθουν τα δύσκολα χρόνια…

Η επόμενη δεκαετία δεν ήταν καλή σε εγχώριο επίπεδο, σε αντίθεση με την Ευρώπη. Το 1991, οι «νερατζούρι» έφτασαν στον τελικό του Κυπέλλου UEFA, όπου και νίκησαν σε διπλά ματς τη Ρόμα, ενώ το 1994 πήραν εκ νέου το τρόπαια σε διπλά ματς με την αυστριακή, Ζάλτσμπουργκ. Ένα χρόνο μετά και συγκεκριμένα το 1995, η Ίντερ πέρασε στα χέρια του Μάσιμο Μοράτι, ο οποίος έμελλε να είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς ηγέτες της ιστορίας της. Ο κεντροαριστερός πετρελαιοβιομήχανος, αγάπησε την ομάδα όσο ελάχιστοι, έβαλε πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη και στα δικά του χρόνια «σήκωσε» τα πάντα. Η παρουσία του κρίνεται πέρα για πέρα επιτυχημένη σε βάθος χρόνου, έστω και αν υπήρξαν αποτυχημένες χρονιές. Κανείς δεν μπορεί να πει πάντως ότι δεν τα έδωσε όλα ή ότι… τσιγγουνεύτηκε τα χρήματα για να δει την Ίντερ στην κορυφή.

Ο Μοράτι είδε την ομάδα του να φτάνει για ακόμη μια φορά κοντά στην κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA το 1997, όμως δεν κατάφερε να πανηγυρίσει την κατάκτηση του τροπαίου, αφού ήρθε η ήττα στα πέναλτι από τη Σάλκε στους διπλούς τελικούς. Τότε, αποφάσισε να κάνει το απόλυτο «μπαμ», φέρνοντας στο Μιλάνο τον Ρονάλντο από την Μπαρτσελόνα και η Curva Nord άρχισε να πίνει νερό στ” όνομά του. Την σεζόν 1997-98, η Ίντερ κατέκτησε το τρίτο της Κύπελλο UEFA, αφού διέλυσε με 3-0 τη Λάτσιο. Την ίδια χρονιά, η ομάδα άλλαξε για ακόμη μια φορά το σήμα της, το οποίο και διατήρησε ίδιο μέχρι και το 2007.

Τα χρόνια κυλούσαν, οι τίτλοι δεν έρχονταν, πολλοί μιλούσαν για… loser και το 2005 ήρθε το Κύπελλο Ιταλίας απέναντι στη Ρόμα και δυο μήνες μετά το Σούπερ Καπ κόντρα στη Γιουβέντους. Η δυναστεία της Ίντερ ήρθε μετά το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο στην ιστορία της Ιταλίας, το calciopoli. H παράλληλη καταδίκη των Γιουβέντους, Λάτσιο, Φιορεντίνα, Ρετζίνα και Μίλαν για στημένα παιχνίδια τον Ιούλιο του 2006, έφερε στον… αφρό την Ίντερ. Πήρε στα χαρτιά το πρωτάθλημα του 2006 και μετέπειτα κυριάρχησε για τα καλά στο Καμπιονάτο, πρώτα με τον Ρομπέρτο Μαντσίνι και μετά με τον Ζοσέ Μουρίνιο.

Τα πρωταθλήματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο, αλλά έλειπε το… κερασάκι στην τούρτα, που δεν ήταν άλλο από το Champions League. Όπερ και εγένετο το 2010, όταν και η Ίντερ έκανε το τρεμπλ, σηκώνοντας πρωτάθλημα, Κύπελλο και Πρωταθλητριών (2-0 την Μπάγερν Μονάχου).

Από τις τάξεις της Ίντερ έχουν περάσει σπουδαία ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, όπως οι: Φοσάτι, Μεάτσα, Ματσόλα, Φακέτι, Κόρσο, Μπονινσένια, Μπούρνιτς, Πασαρέλα, Ταρντέλι, Αλτομπέλι, Μπάτζιο, Μπατιστούτα, Μπέργκομι, Ζένγκα, Μπλαν, Μπέργαμπ, Πάουλο Σόουζα, Μπαρέζι, Σιμεόνε, Ρουμενίγκε, Μπρέμε, Ματέους, Ρονάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, και οι σύγχρονοι Ζανέτι, Αντριάνο, Ιμπραϊμοβιτς, Κρέσπο, Ματεράτσι, και Φίγκο.

Τη φανέλα της Ίντερ έχουν φορέσει και τρεις Έλληνες ποδοσφαιριστές: Ο Γρηγόρης Γεωργάτος τις περιόδους 1999-2000 και 2001-2002 (38 αγώνες – 3 γκολ), ο Γιώργος Καραγκούνης από το 2003 έως το 2005 (32 παιχνίδια – 3 γκολ), και ο Λάμπρος Χούτος από το 2004 έως το 2007, αγωνιζόμενος είτε ως αναπληρωματικός είτε ως δανεικός σε άλλες ομάδες.

Σε συμμετοχές πρώτος είναι ο Τζιουζέπε Μπέργκομι με 758 (519 πρωτάθλημα, 117 Ευρώπη, 122 Κύπελλο). Σε γκολ πρώτος είναι ο Τζιουζέπε Μεάτσα με 287 (246 πρωτάθλημα, 29 Ευρώπη, 12 Κύπελλο).

Τίτλοι

18 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966, 1971, 1980, 1989, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010

7 Κύπελλα Ιταλίας: 1939, 1978, 1982, 2005, 2006, 2010, 2011

5 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 1989, 2005, 2006, 2008, 2010

3 Κύπελλα Πρωταθλητριών – Champions League: 1964, 1965, 2010

3 Διηπειρωτικά Κύπελλα: 1964, 1965, 2010

3 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ: 1991, 1994, 1998

Σαν σήμερα, το 1908 ιδρύθηκε η Ίντερ που πλέον έσβησε και το 107ο κερί στην τούρτα της! Στην επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου, αναρτήθηκε βίντεο για τα γενέθλια.

Με μοντάζ από τα πιο σημαντικά γκολ, τα τρόπαια, πανοραμικά πλάνα από το γήπεδο και πολλές στιγμές από τις διοργανώσεις στην Ιταλία αλλά και τα ευρωπαϊκά τρόπαια, το βίντεο διάρκειας ενός λεπτού και 35 δευτερολέπτων συγκινεί τους φίλους των «νερατζούρι».

Δείτε το βίντεο εδώ: