«Οικογένειά μου, όσο ζω ο Αρης»

Μετά από έντεκα -ολόκληρα- χρόνια επέστρεψε στο «Κλεάνθης Βικελίδης», έστω κι αν οι συνθήκες δεν ήταν οι ιδανικότερες, εξαιτίας του προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει.

Ο Νίκος Κυζερίδης παρακολούθησε την αναμέτρηση με τη Θύελλα Φιλώτα, από τη σουϊτα του Θόδωρου Καρυπίδη, και στο ημίχρονο βρέθηκε στην αίθουσα Τύπου, όπου μίλησε για λίγα λεπτά.

Η συγκίνησή του ήταν έκδηλη, ειδικά όταν ρωτήθηκε για το παρελθόν του, στον Αρη, αλλά και το πώς βλέπει, από εδώ και στο εξής, τη σχέση του με το σύλλογο.

Αναλυτικά, όσα είπε ο Κυζερίδης:

“Επαιξα σχεδόν έξι χρόνια στον Αρη. Είναι η δεύτερη οικογένειά μου. Δεν έφυγα με τον καλύτερο τρόπο, αλλά δε θέλω να γυρίσω στα περασμένα. Εχω μάθει στη ζωή μου ότι πρέπει να δίνεις και να παίρνεις αγάπη και το έχω εισπράξει. Είναι εικόνα που έχω μεταφέρει και στην οικογένειά μου και τα παιδιά μου, παρά το γεγονός ότι πέρασαν δύσκολες στιγμές. Τους έχω πει να αγαπούν και να υποστηρίζουν τον σύλλογο. Περάσαμε τόσα εδώ. Ο Αρης, όσο ζω, θα είναι οικογένειά μου”.

Οσον αφορά το σημερινό φιλικό, υπογράμμισε:

“Είναι ξεχωριστή στιγμή, γιατί μου δίνεται η δυνατότητα να ξαναφορέσω τη φανέλα του Αρη, να περπατήσω στο χορτάρι και να νιώσω το χειροκρότημα του κόσμου. Οπως είπα, εδώ είναι το δεύτερο σπίτι μου, μετά την οικογένειά μου και έζησα πολλά. Εχω πετάξει τις κακές στιγμές, τις έχω σβήσει από τη μνήμη μου και δεν τις θυμάμαι. Στην καρδιά μου έχω κρατήσει τις καλές αναμνήσεις. Μπορεί να μην ήμουν ο σούπερ παίκτης, αλλά τέτοια αγάπη σπάνια την κερδίζουν κάποιοι άνθρωποι. Πλέον, έχω καταλάβει ποιος είμαι ως  άνθρωπος και ως ποδοσφαιριστής. Εκτιμώ όλη την αγάπη, το σεβασμό και την αγκαλιά που έχω δεχθεί”.

Οσον αφορά το γκολ που ξεχωρίζει, από τη θητεία του στους “κίτρινους”, απάντησε:

“Πέτυχα σημαντικά γκολ σε ντέρμπυ και σε καταστάσεις που με έκαναν να ενθουσιαστώ. Οι περισσότεροι θυμούνται το παιχνίδι με τη Σερβέτ στη Γενεύη και νομίζω ότι αυτό είναι και η πιο σημαντική στιγμή της καριέρας μου. Το γκολ, ο πανηγυρισμός στα κάγκελα, ήταν το αποκορύφωμα. Εχω πάθει κάτι σαν αμνησία και το μυαλό μου έχει μείνει εκεί. Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο τώρα. Ο αγώνας εκείνος και ο γυρισμός στο αεροδρόμιο είναι αδύνατον να ξεχαστούν”.