Η Τούμπα έζησε το θυμικό των μεγάλων

Είναι ωραίο να παρακολουθείς αγώνες αυτού του επιπέδου εθνικών ομάδων στην Θεσσαλονίκη και ειδικά στο γήπεδο της Τούμπας που για τους περισσότερους από εμάς είχε ταυτιστεί μόνο με τον ΠΑΟΚ. Το χθεσινό ματς Ελλάδα-Ολλανδία θύμισε βραδιά μεγάλων ευρωπαϊκών αγώνων του Δικεφάλου και μέσα από τέτοια παιχνίδια το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι οι μεγάλοι παίκτες που αγωνίζονται μπροστά στα μάτια σου και όχι μόνο.
Ειδικά στο χθεσινό ματς, αυτό που μπορούσε να συνειδητοποιήσει ο καθένας είναι ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν είναι μόνο εκείνοι που έρχονται από ξένους συλλόγους, αλλά μπορεί να είναι και παιδιά που πριν λίγα χρόνια τα είχες στα πόδια σου. Ενας τέτοιος είναι ο Χρήστος Τζόλης που από την στιγμή που τραυματίστηκε μέχρι και που αποσύρθηκε οριστικά από το ματς, μας έδωσε μερικές από τις πιο έντονες στιγμές του αγώνα. Ενιωσε τράβηγμα, κατάλαβε ότι κάτι είχε γίνει με το πόδι του, έπιασε το πρόσωπό του απογοητευμένος και δευτερόλεπτα μετά, όταν άκουσε τον προπονητή του, Ιβάν Γιοβάνοβιτς να του λέει «θα βγεις έξω», του απάντησε: « όχι δεν βγαίνω». Ο Σέρβος τεχνικός είχε ήδη σηκώσει τον Μασούρα που είχε πάει στην γραμμή του κέντρου έτοιμος να περάσει στο παιχνίδι, την ίδια ώρα που ο άσος της Άρσεναλ ξαναμπήκε στο ματς, θέλοντας να δοκιμάσει το πόδι του. Το πινακάκι σηκώθηκε και ο Τζόλλης πήρε το μήνυμα ότι έπρεπε να αποχωρήσει, αφού ο Σέρβος τεχνικός, γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του Χρήστου, ήξερε ότι δεν κορόιδευε όταν έκανε την κίνηση ότι τον τράβηξε το πόδι του.
Λίγη ώρα αργότερα, παραδεχόταν σε επικοινωνία με τους γονείς του ότι πονάει και αρκετή ώρα μετά τα μεσάνυχτα ήρθε η επιβεβαίωση ότι μιλάμε για θλάση. Ο 24χρονος άσος ήθελε τόσο πολύ να αφιερώσει μία μεγάλη εμφάνιση και ίσως κάποιο γκολ (το πέτυχε, αλλά στάθηκε άτυχος γιατί βρέθηκε στην πορεία της μπάλας ο Παυλίδης που ήταν σε θέση οφσάιντ) στον κόσμο που γέμισε την Τούμπα, αλλά αποχώρησε τόσο άδοξα. Πηγαίνοντας πίσω στην Αγγλία θα συνειδητοποιήσει ότι δεν χρειάζεται να το φέρει βαρέως και ότι στο ποδόσφαιρο, όπως και στην ζωή, υπάρχουν οι… στραβές. Το ότι ήθελε να συνεχίσει, ότι αρνιόταν ότι μπορεί να είχε σοβαρό πρόβλημα, είναι στοιχεία αυτού που λέμε θυμικό ενός ανθρώπου, στην περίπτωση ενός μεγάλου.
Μεγάλος άνθρωπος και εκτιμώ ότι μπορεί να γίνει μεγάλος και ως προπονητής, όπως ήταν και ως παίκτης, εμφανίστηκε και ο Τσάβι, ο Ισπανός θρύλος της Μπαρτσελόνα, νυν Ομοσπονδιακός της Ολλανδίας που ανέλαβε όλη την ευθύνη για την κάκιστη απόδοση της ομάδας του στο πρώτο ημίχρονο και δήλωσε ότι έκανε λάθος, προκαλώντας την αυθόρμητη παραδοχή των Ολλανδών απεσταλμένων των μέσων ενημέρωσης ότι δεν έχουν ξανακούσει κάτι τέτοιο (προφανέστατα μπηχτή για τον Κούμαν).
Όταν έχεις πετύχει τόσα πολλά πράγματα στο ποδόσφαιρο, δεν έχεις πρόβλημα να ομολογήσεις και λάθη που έχεις κάνει σε ένα παιχνίδι. Στην δική του περίπτωση, βέβαια, η παραδοχή του λάθους οδήγησε και σε ένα εξαιρετικό κοουτσάρισμα στο δεύτερο μέρος που λίγο έλειψε να φέρει την ολική ανατροπή.
Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, θέλω νά απλώσω μία μικρή ασπίδα προστασίας στον Γιοβάνοβιτς γιατί στα δικά μου μάτια και το πρόβλημα είδε και προσπάθειες έκανε να το λύσει στο δεύτερο μέρος. Θυσίασε έναν φορ, για να περάσει έναν τρίτο χαφ και να μπλοκάρει όσο γινόταν την επιθετικότητα των Ολλανδών μέσων και προς το τέλος, όταν είδε ότι δεν μπορεί να αλλάξει πλήρως την εικόνα του ματς, έριξε ξανά δεύτερο φορ (Δουβίκα) και τον Μιχαηλίδη τρίτο στόπερ, μπας και του αρχίσει μία φάση όπως στην Σερβία.
Τέλος, μιλώντας για συναίσθημα, δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω το πόσο δεμένος νιώθει με τον ΠΑΟΚ ο πατέρας του Κωνσταντίνου Καρέτσα, Βάϊος που έκανε ένα σπέσιαλ ποστάρισμα περηφάνιας επειδή ο γιος του έπαιξε για πρώτη φορά στην Τούμπα. Αν το κάνει και με τον ΠΑΟΚ, όμως, θα είναι καλύτερο.

Υ.Γ. Το χθεσινό ματς ανάδειξε και ένα άλλο συναίσθημα, αυτό της αλλαγής σελίδας για την Τούμπα. Στην έδρα του ΠΑΟΚ βρέθηκαν άνθρωποι που είχαν χρόνια να έρθουν στο γήπεδο και επεσήμαναν τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στους χώρους υγιεινής και πόσο δύσκολο είναι σε μερικά σημεία. Η Νέα Τούμπα γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική ανάγκη.