Η συγκλονιστική ιστορία του Βαν Τούμπεργκεν: Το μήνυμά του για την ψυχική υγεία
Κεντρικό πρόσωπο στο πέμπτο επεισόδιο του Beyond The Game powered by ΗΡΩΝ του Περιστερίου ήταν ο Τζέικ Βαν Τούμπεργκεν.
Ο 28χρονου αμερικανός φόργουορντ της αθηναϊκής ομάδας αναφέρθηκε σε μία συγκλονιστική ιστορία από τα εφηβικά του χρόνια και συγκεκριμένα με τον θάνατο του του καλύτερού του φίλου. Οπως είπε ο άσος του Περιστερίου ο φίλος του αυτοκτόνησε όταν ο ίδιος ήταν 18 ετών, ενώ πέρασε το δικό του μήνυμα για τη σημασία της ψυχικής υγείας.
«Ονομάζομαι Τζέικ Βαν Τούμπεργκεν και είμαι εδώ για να μιλήσω για την ψυχική υγεία. Κάποιες από τις πιο δύσκολες μάχες είναι εκείνες που κανείς δεν βλέπει. Η ψυχική υγεία αφορά όλους μας και μπορεί να επηρεάσει τον καθένα, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ή τι κάνει στη ζωή του. Στα 18 ή 19 σου χρόνια δεν σκέφτεσαι πραγματικά τι σημαίνει να χάνεις έναν άνθρωπο πολύ κοντινό σου, ούτε πόσο βαθιά μπορεί να επηρεαστεί κάποιος ψυχικά από τον πόνο.
Αυτή η εμπειρία με διαμόρφωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή, τόσο ως αθλητή όσο και ως άνθρωπο. Γιατί όλοι μας περνάμε πράγματα για τα οποία συχνά δεν θέλουμε να μιλήσουμε. Ήμουν περίπου 18 ετών, ταξιδεύαμε για έναν αγώνα μπάσκετ στο Οχάιο και πηγαίναμε στην προπόνηση όταν ο προπονητής μάς είπε να αφήσουμε τα κινητά στο λεωφορείο. Στα 18 σου φυσικά σκέφτεσαι «γιατί να μου λέει ο προπονητής τι να κάνω με το τηλέφωνό μου;».
Μετά την προπόνηση, όμως, με πήρε στην άκρη και μου είπε να τηλεφωνήσω στον πατέρα μου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Πήρα τον πατέρα μου τηλέφωνο και δυσκολευόταν ακόμη και να βρει τις λέξεις για να μου πει ότι ο καλύτερός μου φίλος είχε βάλει τέλος στη ζωή του. Ο φίλος μου, ο Μπράις, σήμαινε τα πάντα για μένα. Ήμασταν από εκείνα τα παιδιά που έκαναν τα πάντα μαζί. Πηγαίναμε στο πάρκο, παίζαμε μπάσκετ, περνούσαμε χρόνο ο ένας στο σπίτι του άλλου κάθε ευκαιρία που βρίσκαμε.
Ήταν ένας αυθεντικός άνθρωπος, που ήθελε μόνο το καλό των ανθρώπων γύρω του. Η πρώτη μου αντίδραση όταν άκουσα τα νέα ήταν σοκ και τεράστιος πόνος. Βρισκόμουν μακριά από το σπίτι και αποφάσισα να παίξω κανονικά στον αγώνα της επόμενης μέρας. Ήταν μια εμπειρία που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ. Ως αθλητής συνήθως συγκεντρώνεσαι στο παιχνίδι, «μπαίνεις στη ζώνη», όπως λένε. Εκείνη τη μέρα όμως δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Το μυαλό μου ήταν αλλού. Μετά τον αγώνα γύρισα σπίτι και είδα τους γονείς και την οικογένειά του. Ήταν απίστευτα δύσκολο να σταθείς απέναντί τους και να προσπαθήσεις να πεις οτιδήποτε. Το σοκ ήταν τεράστιο. Είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο λίγες ώρες πριν δεχτώ εκείνο το τηλεφώνημα από τον πατέρα μου.
Έχει μεγάλη σημασία να μιλάς όταν δεν αισθάνεσαι καλά, να εκφράζεις όσα κρατάς μέσα σου. Το να ανοιχτείς και να μοιραστείς τις δυσκολίες σου απαιτεί θάρρος, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να μιλούν μόνο για τις επιτυχίες τους. Γι’ αυτό πιστεύω ότι το να ζητήσεις βοήθεια και να μιλήσεις ανοιχτά είναι μία από τις πιο δυνατές και γενναίες πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος».
Δείτε το βίντεο:
