Η Ιταλία δεν έφτιαξε τον Άρη, του έδειξε τον δρόμο

Αν κάποιος έβλεπε μόνο τα αποτελέσματα των δύο φιλικών, με Αταλάντα και Μόντσα, ίσως να κατέληγε εύκολα στο συμπέρασμα ότι ο Άρης πραγματοποίησε απλώς μια επιτυχημένη προετοιμασία στην Ιταλία. Δύο νίκες, έξι γκολ, θετικές εμφανίσεις και μια ομάδα που επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με καλή ψυχολογία. Δεν είναι όμως αυτό το μεγαλύτερο κέρδος που κρατάμε φεύγοντας από τη Μπρέσια.

Για δέκα γεμάτες ημέρες κοντά στην καθημερινότητα του Μιχάλη Γρηγορίου και των ποδοσφαιριστών του, είδαμε έναν προπονητή να σταματά ασκήσεις, να διορθώνει λεπτομέρειες, να ζητά ξανά και ξανά τις ίδιες κινήσεις, τις ίδιες αποστάσεις, την ίδια ένταση στο pressing, την ίδια ταχύτητα στη σκέψη και στην εκτέλεση. Δεν έψαξε το εντυπωσιακό. Έψαξε τη συνέπεια. Κι αυτό είναι που άρχισε να εμφανίζεται στα δύο φιλικά. Όχι μια έτοιμη ομάδα. Ούτε μια ομάδα που δεν έχει αδυναμίες. Αλλά μια ομάδα που δείχνει να αναγνωρίζει σταδιακά τον εαυτό της μέσα στο γήπεδο, να ξέρει τι θέλει να κάνει όταν έχει την μπάλα, πώς θέλει να αντιδρά όταν τη χάνει και, κυρίως, να παρουσιάζει την ίδια συμπεριφορά ανεξάρτητα από τον αντίπαλο ή τις αλλαγές στα πρόσωπα.

Η μεγαλύτερη κατάκτηση ήταν η ταυτότητα

Το σημαντικότερο συμπέρασμα αυτών των δέκα ημερών δεν βρίσκεται στα αποτελέσματα των φιλικών, βρίσκεται στον τρόπο. Ούτε σημαίνει κάτι το γεγονός ότι ο Άρης σκόραρε τρεις φορές απέναντι σε μια ομάδα της Serie A (σ.σ. Μόντσα). Αλλά είναι μεγάλη «κατάκτηση» η αγωνιστική ταυτότητα που άρχισε να διαμορφώνεται στην ομάδα.

Στο πρώτο φιλικό απέναντι στην U23 της Αταλάντα είδαμε μια ομάδα που προσπάθησε να χτίσει οργανωμένα από χαμηλά. Στο δεύτερο, απέναντι στη Μόντσα, είδαμε έναν Άρη που εκμεταλλεύτηκε περισσότερο το τρανζίσιον, έπαιξε πιο άμεσα όταν βρήκε χώρους και έδειξε ότι μπορεί να προσαρμόζει τον τρόπο ανάπτυξής του χωρίς να αλλοιώνει τις βασικές του αρχές. Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Είναι αποτέλεσμα επανάληψης, καθημερινής δουλειάς και ενός προπονητή που επιμένει στις λεπτομέρειες.

Οι… ιστορίες που άφησε η Μπρέσια

Κάθε καλοκαιρινή προετοιμασία αφήνει πίσω της και τις δικές της μικρές ιστορίες. Πρόσωπα που ξεχώρισαν, ποδοσφαιριστές που έκαναν βήματα μπροστά και άλλοι που έδειξαν ότι είναι έτοιμοι να αναλάβουν μεγαλύτερο ρόλο.

Ο Νοά Φαντιγκά ήταν ένας από αυτούς. Έναν χρόνο μετά την πρώτη του προετοιμασία με τον Άρη, παρουσιάστηκε πιο ώριμος, με περισσότερη αυτοπεποίθηση και κυρίως με μεγαλύτερη σταθερότητα στο παιχνίδι του, επιβεβαιώνοντας την ανοδική πορεία που είχε ήδη ξεκινήσει από το φινάλε της περασμένης σεζόν. Αν υπήρξε όμως ένας ποδοσφαιριστής που άλλαξε περισσότερο την εικόνα του, αυτός ήταν ο Τίνο Καντεβέρε. Από την πρώτη κιόλας ημέρα έβγαλε ένταση, διάθεση και ενέργεια, δείχνοντας έναν ποδοσφαιριστή πολύ πιο έτοιμο να υποστηρίξει τις απαιτήσεις του παιχνιδιού που θέλει να εφαρμόσει ο Μιχάλης Γρηγορίου.

Στον άξονα, ο Ούρος Ράτσιτς επιβεβαίωσε τον ρόλο του ως σημείο αναφοράς της ομάδας. Όχι μόνο για τα δύο γκολ που πέτυχε στα φιλικά, αλλά για την προσωπικότητα με την οποία αγωνίστηκε και τη φυσική ηγετική παρουσία που δείχνει να αποκτά πλέον ως αρχηγός του Άρη. Και στην επίθεση, ο Κουαμέ άφησε ίσως τις πιο ενδιαφέρουσες υποσχέσεις για τη συνέχεια. Η γεμάτη προετοιμασία που πραγματοποίησε, σε συνδυασμό με τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, δείχνουν ότι μπορεί να αποτελέσει μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις της νέας σεζόν.

Οι εκκρεμότητες παραμένουν

Όλα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι ο Άρης είναι έτοιμος. Το αντίθετο. Η αμυντική γραμμή εξακολουθεί να χρειάζεται ενίσχυση, με την απόκτηση ενός στόπερ και ενός αριστερού μπακ να αποτελεί πλέον αναγκαιότητα και όχι απλώς μεταγραφική επιθυμία. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα μέχρι τα πρώτα επίσημα παιχνίδια και ο Μιχάλης Γρηγορίου χρειάζεται ποδοσφαιριστές που θα μπουν άμεσα στις προπονήσεις και θα μπορέσουν να προσφέρουν από τις πρώτες αγωνιστικές.

Παράλληλα, υπάρχει και μια δεύτερη… ομάδα μεταγραφών που ακόμη δεν την έχουμε δει στην πλήρη της μορφή. Ο Ντέλε-Μπασίρου και ο Σεμπαστιάν Παλάσιος βρίσκονται ακόμη σε φάση προσαρμογής μετά την καθυστερημένη ένταξή τους στην προετοιμασία, ενώ ο Ράφα Μιρ ετοιμάζεται να αποτελέσει το νέο σημείο αναφοράς στην επίθεση. Η παρουσία όλων τους αναμένεται να ανεβάσει το συνολικό επίπεδο του ρόστερ, αλλά πιθανότατα θα οδηγήσει και σε ανακατατάξεις. Ο ανταγωνισμός θα αυξηθεί, οι ισορροπίες θα αλλάξουν και δεν αποκλείεται μέσα από αυτή τη διαδικασία να προκύψουν ακόμη και αποχωρήσεις πριν ολοκληρωθεί η μεταγραφική περίοδος.

Η διαφορά με πέρυσι

Ίσως, όμως, η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με το προηγούμενο καλοκαίρι να μην αφορά κάποιον ποδοσφαιριστή. Αφορά την αφετηρία. Για παράδειγμα, πέρσι ο Άρης ξεκίνησε μια σεζόν προσπαθώντας να δημιουργήσει έναν κορμό μέσα από συνεχείς αλλαγές και προσαρμογές, οι οποίοι μάλιστα έγιναν εν μέσω αγωνιστικών υποχρεώσεων.

Φέτος, ο Μιχάλης Γρηγορίου ξεκίνησε την προετοιμασία έχοντας ήδη μια βάση και πλεονέκτημα για τον ίδιο και τη δουλειά του. Έναν κορμό παικτών που γνωρίζει τις απαιτήσεις του και έναν προπονητή που γνωρίζει τις δυνατότητές τους. Αυτό επιτρέπει στην ομάδα να δουλεύει περισσότερο πάνω στην εξέλιξη και λιγότερο πάνω στην... γνωριμία και την… επικοινωνία. Και αυτό φάνηκε σε όλη τη διάρκεια της παρουσίας της στην Ιταλία.

Η Ιταλία δεν προμήνυσε αν ο Άρης θα πετύχει ή θα αποτύχει. Αυτές οι απαντήσεις θα δοθούν μόνο όταν αρχίσουν τα επίσημα παιχνίδια. Του έδωσε όμως κάτι που πέρσι άργησε πολύ να αποκτήσει και τελικά πλήρωσε ακριβά. Μια ποδοσφαιρική…λογική και κατεύθυνση.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κέρδος αυτών των δέκα ημερών στην Ιταλία. Γιατί οι καλές ομάδες δεν χτίζονται μέσα από δύο νίκες σε φιλικά παιχνίδια. Χτίζονται όταν αποκτούν μια ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα, τη βελτιώνουν και την εξελίσσουν συνεχώς. Ο Άρης δεν την έχει ολοκληρώσει ακόμη.

Για πρώτη φορά όμως, μετά από καιρό, δείχνει να ξέρει ακριβώς προς ποια κατεύθυνση θέλει να τη χτίσει.