Η «αύρα» της Εθνικής μας διεγείρει τα υψηλόφρονα συναισθήματα του σεβασμού και της καθολικής αποδοχής

Στον τίτλο θα προσθέσουμε εκτός από το «διεγείρει» και το «προϊδεάζει», για μια προσπάθεια αξιομνημόνευτη, που έχει ήδη ξεκινήσει και στοχεύει σε μελλοντικές διακρίσεις υψηλότερου επιπέδου.

Είναι αλήθεια πως υπήρξαν πολλές παρόμοιες προσπάθειες για το «ένα βήμα παραπάνω» του Εθνικού μας συγκροτήματος, μετά τον πανευρωπαϊκό άθλο το 2004. Οι οποίες όμως δεν έπεισαν. Ύστερα λοιπόν από τόσα χρόνια… σήμερα ερμηνεύοντας κάποια μηνύματα ιδιαίτερα από τις τελευταίες εντυπωσιακές εμφανίσεις του Εθνικού μας συγκροτήματος και τις εκτός έδρας νίκες του κόντρα σε θεωρούμενες «μεγαθήρια» ομάδες, διαπιστώνουμε πως επανήλθε… ο συγκεκριμένος «πειρασμός». Να στήσουμε δηλαδή το «τσαντίρι» μας, έξω από τον απαγορευμένο… ευρωπαϊκό οικισμό των καταξιωμένων διαχρονικά αντιπροσωπευτικών εθνικών συγκροτημάτων και να διερευνήσουμε τις πιθανότητες επιστροφής μας στον ίδιο χώρο. Όπως τότε, που μας έπιασε από το χέρι ο Ρεχάγκελ και μας έβγαλε μια και καλή σε ένα εκτυφλωτικό ξέφωτο. Στο «μεσοδιάστημα» και μέχρι σήμερα, δεν καταφέραμε να αλλάξουμε τη μοίρα μας, με συνέπεια να αράξουμε για τα καλά σε μια μετριότητα, που σε μερικές περιπτώσεις δεν διέφερε από το δημοσιοϋπαλληλίκι.

Δεν ξέρω, αν στην προκειμένη περίπτωση και σε ότι αφορά την περίοδο που ξεκίνησε με την πρόσληψη του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αισθανθήκατε κάποια «διαφορά», ένα «κλικ», κάτι που άλλαξε το σκηνικό της μετριότητας και της μακαριότητας (!) που είχαν καθηλώσει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, σχεδόν σε αναπηρικό καροτσάκι. Και σας κάνω την ερώτηση για τον απλούστατο λόγο: Εγώ προσωπικά, γνωρίζοντας πολύ καλά το βιογραφικό του Σέρβου και σαν ποδοσφαιριστή και σαν προπονητή, τόσο τις γνώσεις και τις εμπειρίες του, όσο και το ήθος του, αναθάρρησα, ελπίζοντας ότι ο πολύ συγκροτημένος Σέρβος θα έβρισκε την άκρη του νήματος στο κουβάρι της Εθνικής μας. Να πετύχει κάτι που δεν πέτυχε κανείς από τους προκατόχους του. Δίκαιος από τη φύση του σαν χαρακτήρας και ανεπηρέαστος από τις όποιες προσπάθειες θα επιχειρούσαν συγκεκριμένοι μανατζαρέοι για να «διεθνοποιήσουν» την «πραμάτια» τους, όπως και συγκεκριμένοι μεγαλοπαράγοντες, για να συμπεριλάβει στις επιλογές του παίκτες μετριότητες από την δική τους ομάδα, προχώρησε σε θαρραλέες τομές «εξυγίανσης» και «απεξάρτησης», προκαλώντας – όπως ήταν επόμενο – την οργή των όσων είχαν απομακρυνθεί από τον χώρο της δουλειάς του.

Ανάμεσα τους βέβαια και… εκπρόσωποι της ενημέρωσης, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή δεν τους άρεσε ο Γιοβάνοβιτς. Η νέα Εθνική μας όπως αντιλαμβάνεστε, είναι σε καθαρά και άξια χέρια, με ότι σημαίνει αυτό το τελευταίο. Η αύρα της διεγείρει σαφέστατα υψηλόφρονα και γενναιόφρονα συναισθήματα και προϊδεάζει… για «καλύτερες ημέρες». Και γιατί όχι και σε αλλαγή επιπέδου της...