Τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις σχολίασε με μία σπάνια εξομολόγηση η Έλενα Ακρίτα, αναφέροντας ότι και η ίδια έκανε έκτρωση, όταν ακόμη ήταν παράνομες στην Ελλάδα.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, στην εξομολογητική της ανάρτηση στο Facebook, η εγκυμοσύνη της ήρθε όταν ήταν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο, με τη μητέρα της, τη σπουδαία Σύλβια Ακρίτα, να στέκεται στο πλευρό της, χωρίς να την κρίνει, όπως αναφέρει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τουναντίον «άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο».
«Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει. Κι ούτε πρόκειται», αναφέρει μεταξύ άλλων. Παράλληλα, η Έλενα Ακρίτα επισημαίνει ότι το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος κατακτήθηκε μετά από δύσκολο αγώνα, γι' αυτό και οποιαδήποτε απόφαση αφορά αποκλειστικά και μόνο την κάθε γυναίκα. «Χτες 23 Iανουαριου στις 10 το βράδυ έκλεισε ένας μήνας από τον θάνατο της μητέρας μου. Το κείμενο στη μνήμη της», προσθέτει η ίδια.
Η ανάρτηση της Έλενας Ακρίτα
«Έχω κάνει έκτρωση, όταν ακόμα ήταν παράνομες. Ήμουν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν προϊόν βιασμού, κάθε άλλο παρά. Δύο νέα ερωτευμένα παιδιά είμαστε, άπειρα και αδημιούργητα. Αν είχα άλλη μάνα, η μοίρα μου θα ήταν το μαχαίρι ενός σκιτζή γιατρού σε κάποιο βρόμικο δωμάτιο.
Το γεγονός ότι βρέθηκα σε οργανωμένο μαιευτήριο - έκανα εισαγωγή με ψεύτικο ιατρικό ιστορικό - στα χέρια εξαιρετικού γυναικολόγου, οφείλεται σε αυτή την σπάνια γυναίκα. Που, αν και ζούσαμε σε σκοτεινές εποχές, δεν με έκρινε δεν με κατέκρινε, αντίθετα άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο.
Έχουν περάσει δεκαετίες από την δική μου εμπειρία. Και τώρα την ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει. Κι ούτε πρόκειται.
Για όποιον δεν κατάλαβε, εδώ καταθέτω την δική μου εμπειρία. Και παρά το ψυχικό κόστος, ξέρω ότι τότε πήρα τη σωστή απόφαση», ενώ δήλωσε: «Και για να μη γίνουν παρεξηγήσεις. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση αγωνιστήκαμε χρόνια για να το διεκδικήσουμε και να το πετύχουμε. Το σώμα μας είναι δικό μας και μόνο δικό μας. Μια άμβλωση μπορεί να προκαλεί ανακούφιση, οδύνη, αδιαφορία ή ό,τι άλλο ανάλογα με την περίπτωση και τις ειδικές συνθήκες. Όλα απολύτως δεκτά και σεβαστά. Εδώ μοιράζομαι τη δική μου εμπειρία. Και μόνον. Χτες 23 Iανουαριου στις 10 το βράδυ έκλεισε ένας μήνας από τον θάνατο της μητέρας μου. Το κείμενο στη μνήμη της».
