Κάποιος στρατιωτικός εξοπλισμός διαρκεί. Και άλλος εξοπλισμός διαρκεί πάρα πολύ. Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, ορισμένα υποβρύχια που βρίσκονται σε υπηρεσία σήμερα καθελκύστηκαν πριν από το 1974 – τη χρονιά που η Ελλάδα βγήκε από επτά χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας και επέστρεψε στη δημοκρατία.
Η χούντα των συνταγματαρχών έπεσε, αλλά τα υποβρύχια παρέμειναν. Πενήντα χρόνια αργότερα, αυτά τα σκάφη Κλάσης 209, σχεδιασμένα στη Γερμανία τη δεκαετία του 1960, εξακολουθούν να πλέουν στο Αιγαίο Πέλαγος. Το συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: είναι καιρός να γυρίσουμε σελίδα.
Το επείγον δεν είναι απλώς τεχνικό. Είναι γεωπολιτικό. Η Τουρκία επενδύει σε μεγάλο βαθμό στις ναυτικές της δυνατότητες (νέα Type 214 καθελκύστηκαν από τα ναυπηγεία της Κωνσταντινούπολης, ένα εγχώρια σχεδιασμένο πρόγραμμα υποβρυχίων σε εξέλιξη) και θα μπορούσε να παρατάξει δώδεκα σύγχρονες μονάδες μέχρι τη δεκαετία του 2030. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα δεν έχει την πολυτέλεια να καθυστερήσει.
Το 2025, ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, ζήτησε επίσημα προσφορές από μεγάλους παγκόσμιους ναυπηγούς. Η απάντηση της Naval Group έφτασε τον Δεκέμβριο: τέσσερα υποβρύχια Blacksword Barracuda για να αντικαταστήσουν τα παλαιά 209, τα οποία πλησίαζαν στο τέλος της επιχειρησιακής τους ζωής.
Ένα υποβρύχιο που μυρίζει πυρηνική ενέργεια… χωρίς στην πραγματικότητα να είναι πυρηνικό.
Το Blacksword Barracuda είναι κάπως παράδοξο. Είναι ένα συμβατικό υποβρύχιο που οφείλει πολλά σε ένα πυρηνικό υποβρύχιο. Ο άμεσος πρόγονός του είναι το Suffren, η ναυαρχίδα του Γαλλικού Ναυτικού, από το οποίο κληρονομεί το σχήμα δακρύου, την εσωτερική αρχιτεκτονική και πολλά από τα ακουστικά του πρότυπα. Εκτός από το ότι το Suffren φέρει αντιδραστήρα, το Blacksword λειτουργεί με μπαταρίες. Αλλά όχι με οποιεσδήποτε μπαταρίες.
Η Naval Group έκανε μια αποφασιστική επιλογή: μπαταρίες ιόντων λιθίου. Με αυτόν τον τρόπο, εγκατέλειψε τα συστήματα AIP που εξοπλίζουν, μεταξύ άλλων, τις τρέχουσες ελληνικές φρεγάτες Type 214. Αυτές οι μονάδες καυσίμου (υδρογόνο για τους Γερμανούς, αιθανόλη για άλλους) προσφέρουν μεγάλη αντοχή σε χαμηλές ταχύτητες, αλλά επιβάλλουν έναν απαγορευτικό περιορισμό κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων: την ανάγκη επιστροφής στο λιμάνι για ανεφοδιασμό. Αυτή η εξάρτηση από την εφοδιαστική γίνεται ολοένα και πιο προβληματική στο τρέχον πλαίσιο, με τις λιμενικές υποδομές να είναι ενδεχομένως ευάλωτες σε χτυπήματα ακριβείας.
Οι μπαταρίες ιόντων λιθίου λειτουργούν διαφορετικά. Το υποβρύχιο ανεβαίνει χρησιμοποιώντας τον αναπνευστήρα του, ξεκινά τους κινητήρες ντίζελ του, επαναφορτίζεται σε λίγες ώρες και ξεκινάει ξανά. Δεν χρειάζεται να επιστρέψει στη βάση. Αυτό βελτιώνει τη διαθεσιμότητα και την ελευθερία ελιγμών. Και σε αντίθεση με τις παλαιότερες μπαταρίες μολύβδου-οξέος, οι μπαταρίες ιόντων λιθίου παρέχουν τη μέγιστη ισχύ τους ανεξάρτητα από την κατάσταση φόρτισής τους: ένα απτό πλεονέκτημα όσον αφορά την αποφυγή μιας τορπίλης ή της υπερβολικής ταχύτητας για την αλλαγή περιοχών περιπολίας.
Σε αριθμούς, αυτό μεταφράζεται σε: 70 ημέρες συνολικής αντοχής, μέγιστη ταχύτητα 20 κόμβων βυθισμένος, παρατεταμένη βύθιση 12 έως 15 ημερών χωρίς αναπνευστήρα, μήκος 82 μέτρα και εκτόπισμα 3.300 τόνων. Και χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου 30 όπλων (τορπίλες, πυραύλους κρουζ, νάρκες, υποβρύχια drones) κατανεμημένα σε έξι τορπιλοσωλήνες. Αυτό είναι κάτι το ιδιαίτερο για ένα συμβατικό υποβρύχιο.
Μια ήδη εδραιωμένη βιομηχανική βάση
Η Naval Group δεν φτάνει με άδεια χέρια όσον αφορά την τοπική βιομηχανία. Το πρόγραμμα Φρεγάτας Άμυνας και Επέμβασης (FDI), του οποίου το πρώτο ελληνικό παράδειγμα, η Kimon, παραδόθηκε στα τέλη του 2025, έχει χρησιμεύσει ως πεδίο δοκιμών για την οικοδόμηση ενός δικτύου Ελλήνων εταίρων. Περισσότερες από 70 ελληνικές εταιρείες, 120 συμβάσεις που έχουν υπογραφεί από το 2022: ο μηχανισμός έχει τεθεί σε ισχύ.
Για τα υποβρύχια, έχουν επιτευχθεί δύο βασικές συμφωνίες. Η METLEN θα μπορούσε να κατασκευάσει τα τμήματα του κύτους, ενώ τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά θα χειριστούν την τελική συναρμολόγηση. Το προβλεπόμενο σενάριο: το πρώτο υποβρύχιο ναυπηγείται στο Χερβούργο, ενώ οι ελληνικές ομάδες λαμβάνουν εκπαίδευση επί τόπου, με επόμενα υποβρύχια να κατασκευάζονται τοπικά. Αυτή η προσέγγιση βιομηχανικής μεταφοράς είναι μια προσέγγιση που η Naval Group έχει ήδη εφαρμόσει στην Ινδία και τη Βραζιλία στο πλαίσιο του προγράμματος Scorpène.
Ωστόσο, η Naval Group δεν έχει ελεύθερο χέρι. Η TKMS, η οποία προμηθεύει ελληνικά υποβρύχια για μισό αιώνα, θα είναι δύσκολο να απομακρυνθεί. Η σουηδική εταιρεία Saab σημειώνει πρόοδο με το A26 της, η ιταλική εταιρεία Fincantieri με το U212NFS και η νοτιοκορεατική εταιρεία Hanwha με το KSS-III. Ο ανταγωνισμός υπόσχεται να είναι σκληρός.
Αυτό που λειτουργεί υπέρ της Γαλλίας είναι μια πρόσφατη και ισχυρή εμπορική αναφορά: η Ολλανδία επέλεξε το ίδιο Barracuda το 2024, μετά από μια αυστηρή διαδικασία επιλογής έναντι της TKMS και της συνεργασίας Saab-Damen. Η Ελλάδα επομένως δεν θα ήταν πειραματόζωο για μια πειραματική τεχνολογία, αλλά μάλλον ο δεύτερος πελάτης για ένα πρόγραμμα που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Εάν η Αθήνα θέλει το πρώτο της υποβρύχιο έως το 2035, η σύμβαση πρέπει να υπογραφεί πριν από το 2028. Ο χρόνος είναι κρίσιμος. Τα αρχεία είναι στο τραπέζι. Η απόφαση, ωστόσο, ανήκει στους Έλληνες.
Πηγή: Directus.gr
Ακολουθήστε
τη σελίδα του metrosport.gr και
στο google news
Μπείτε
στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη
σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε
στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis
95.5 στο youtube
Μαζί
και στο spotify
