Έπαψε ο ΠΑΟΚ να είναι καλύτερος, φάνηκε η γύμνια του ρόστερ, μοιραία απέτυχε και στους δύο στόχους. (Αλήθεια, για τους τραυματισμούς θα δώσει κανείς εξήγηση;)
Το πίστευα μια εξ αρχής και δεν έπαψα να το γράφω και να το λέω: Ο φετινός ΠΑΟΚ δεν είναι κάποια σούπερ ομάδα, έχει αγωνιστικές αδυναμίες και αρκετά κενά στο ρόστερ, ωστόσο καμία άλλη ομάδα δεν είναι καλύτερή του, οπότε μπορεί να πάρει και Πρωτάθλημα και Κύπελλο.
Οντως οι παίκτες του σε όλη σχεδόν την κανονική περίοδο του Πρωταθήματος έδειξαν ότι ο ΠΑΟΚ, παρά τα “κουσούρια” του και το αβαθές ρόστερ, είναι καλύτερος και από τους τρεις της Αθήνας. Το ίδιο έδειξαν και στο Κύπελλο, αποκλείοντας τον Ολυμπιακό στο Καρϊσκάκη και τον Παναθηναϊκό σε δύο αγώνες. Αλλά κάπου εκεί, η ομάδα άρχισε να βουλιάζει, αποδεκατισμένη από τις συσσωρευμένες απουσίες τραυματιών παικτών. Απουσίες που φώτισαν την έλλειψη ποιότητας στο ευρύτερο ρόστερ και οδήγησαν με συνοπτικές διαδικασίες στην απώλεια και των δύο στόχων.
Τα τρία τελευταία ματς έφεραν στην κυριολεξία την καταστροφή. Διασυρμός με την ήττα 2-1 από τον Βόλο στο Πανθεσσαλικό, διασυρμός στο 3-0 από την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, διασυρμός τώρα και στον τελικό του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ. Αντίο Πρωτάθλημα, αντίο Κύπελλο και έχουμε πια να λέμε ότι έμεινε ο στόχος της κατάκτησης της δεύτερης θέσης που οδηγεί στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλήθεια, όμως: Μπορεί αυτός ο ΠΑΟΚ που εδώ και καιρό σέρνεται να αφήσει πίσω του τον Ολυμπιακό; Κι αν ναι, τι δουλειά έχει στο Τσάμπιονς Λιγκ αν δεν πρόκειται επιτέλους να ενισχυθεί αληθινά το καλοκαίρι με μεγάλους παίκτες και όχι πάλι με ελεύθερους, δανεικούς και μέτριους που θα αποκτηθούν απλά για να συμπληρωθεί αριθμητικά το ρόστερ;
Πριν πάμε σ' αυτό, ας δούμε την εξήγηση της κατάρρευσης: Πώς ο ΠΑΟΚ που ανάγκασε όλη την Ελλάδεα να λέει ότι παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο, έχασε μέσα σε λίγες μέρες και τους δύο στόχους του; Πώς η ομάδα που έδωσε ρεσιτάλ με Ολυμπιακό και Παναθηναικό στο Κύπελλο, “κατάφερε” να χάσει από τον ΟΦΗ την κούπα; Γιατί αυτή η ίδια ομάδα βρήκε τρόπο να χάσει από τον Βόλο και μετά να γνωρίσει τη συντριβή από την ΑΕΚ; Νομίζω η απάντηση είναι απλή: Ο ΠΑΟΚ έχασε κάθε ελπίδα για το Πρωτάθλημα επειδή έπαψε να είναι καλύτερος όλων και επειδή η ΑΕΚ κατόρθωσε να τον ξεπεράσει σε φρεσκάδα, σε ενέργεια, σε σοβαρότητα και σε αποτελεσματικότητα. Νίκησε τον Ολυμπιακό, νίκησε και τον ΠΑΟΚ στα δύο πρώτα ματς των πλει οφ, τους νίκησε και τους δύο καθαρά και με την αξία της και έτσι, πολύ φυσιολογικά, αγκάλιασε τον τίτλο. Αλλά ο ΠΑΟΚ έχασε και το Κύπελλο, διότι δεν μπόρεσε να βρει λύσεις στα προβλήματα που του δημιούργησαν οι πολλές απουσίες, φτάνοντας στο σημείο, πολύ απλά, να είναι ένας αντίπαλος τον οποίο μπορούσαν να κερδίσουν και οι Βόλοι και οι ΟΦΗ. Μπορεί κάποιοι τραυματίες να επέστρεψαν μετά από έναν μήνα και βάλε, αλλά προφανώς ήταν ανέτοιμοι και καμία σχέση δεν είχαν με τον πραγματικό εαυτό τους. Στον τελικό, μάλλον ζημιά προέκυψε που έπαιξαν από την αρχή Ζίβκοβιτς και Μεϊτέ, πάρα κέρδος και το είδαμε όλοι. (Βασικά, εγώ είδα στον τελικό να υπάρχει μόνο ένας Κωνσταντέλιας και τίποτε άλλο. Τίποτε όμως...)
Εννοείται ότι δεν θα χρεώσω στην τύχη το γεγονός των πολλών τραυματισμών. Κάτι περίεργο συμβαίνει φέτος. Δεν υπάρχει παίκτης που δεν αντιμετώπισε μυικό ή μυικούς τραυματισμούς. Είδατε στον τελικό. Ακόμη και ο Καμαρά, με ελάχιστη επιβάρυνση, αφού λίγο έπαιζε, έπεσε κάτω σαν το κοτόπουλο σε ένα σπριντ, λίγη μόνο ώρα από τη στιγμή που είχε περάσει στον αγώνα. Επομένως, ας ψαχτούν με υπευθυνότητα εκεί στην ΠΑΕ και ας μας πουν επιτέλους τι συμβαίνει φέτος με τους συνεχόμενους τραυματισμούς. Το τι συμβαίνει στην ομάδα όταν υπάρχουν τραυματισμοί, το εμπεδώσαμε: Δεν υπάρχουν παίκτες ποιοτικοί που μπορούν να κρατήσουν τον ΠΑΟΚ αλώβητο, γιατί κανείς δεν φρόντισε για πολλοστή φορά, να είναι πλήρες το ρόστερ. Ας μας πουν, όμως, πού οφείλονται τελικά όλοι αυτοί οι μυικοί τραυματισμοί. Διότι είναι πάρα πολλοί...
Ο ΠΑΟΚ, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Ιβάν Σαββίδη (και το όνειρο των οπαδών του) είχε στόχο να συνδυάσει τα 100α γενέθλια με την κατάκτηση τουλάχιστον ενός τίτλου, αν όχι με το νταμπλ. Απέτυχε. Η ποδοσφαιρική ομάδα απέτυχε να τιμήσει αυτά τα γενέθλια. Περιμένουμε πλέον να το πετύχουν η ομάδα μπάσκετ, η ομάδα βόλει, η ομάδα χάντμπολ. Μακάρι να το καταφέρουν όλες.
Για να το κλείσω: Καμία τύχη δεν θα έχει ο ΠΑΟΚ στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ αν γίνουν πάλι μεταγραφές με ημίμετρα και με διστακτικές κινήσεις. Αλλά για να φτάσουμε εκεί, πρέπει πρώτα η ομάδα να παίξει δυο συνεχόμενες φορές με τον Ολυμπιακό, να τον νικήσει και τις δύο και να τον αφήσει τρεις βαθμούς πίσω. Με την πίκρα και την απογοήτευση που μας πότισε, κανείς μας δεν το πιστεύει. Αν το πιστεύουν οι παίκτες, ιδού η ευκαιρία. Είναι η τελευταία ευκαιρία για να περισώσουν ό,τι απέμεινε.
ΥΓ. Το θανατικό που δοκιμάζει βασανιστικά και τόσο συχνά την παοκτσήδικη οικογένεια όντως δεν έχει προηγούμενο. Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς: Δεν αποτελεί αιτία για τις αποτυχίες. Ισα-ίσα, αποτέλεσε έξτρα κίνητρο για την ομάδα να τιμήσει και τη μνήμη των αδικοχαμένων οπαδών. Κανέναν δεν εμπόδισε αυτό το πένθος να παίξει την μπάλα του. Δεν είναι γενναιότητα να βρούμε ως δικαιολογία για τη διπλή αποτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας την απώλεια παοκτσήδικων ψυχών. Υβρις για τις ψυχές είναι...
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
