Ενώ ο πολύ καλός ΠΑΟΚ «βούλιαξε» τον θρύλο στον «βάλτο» του Φαλήρου, το πρωτάθλημα (λόγω διαιτησίας) είναι για τα σκουπίδια!
Σοβαρός, συγκροτημένος, μαχητικός και βελτιωμένος σε μεγάλο βαθμό ο χθεσινός ΠΑΟΚ, διεκδίκησε το τρίβαθμο με πάθος, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και θα μπορούσε να το πάρει γιατί το άξιζε, αν δεν τον εμπόδιζαν κάποιες λίγες συγκυρίες, οι οποίες βοήθησαν μέχρις ενός σημείου βέβαια τον αντίπαλο του.
Οι γηπεδούχοι «φτιαγμένοι» με ιδιαίτερη ψυχολογία λόγω της αβάντας που τους συνόδευε (και τους συνοδεύει βέβαια μονίμως), από το λιβάνισμα του συνόλου των ΜΜΕ, προφανώς αιφνιδιάστηκαν γιατί άλλα περίμεναν και άλλα τους ήρθαν. Από εκεί που ήταν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν μια ομάδα που δεν ήταν σε καλό φεγγάρι και έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τον καλό της εαυτό, βρέθηκαν φάτσα με τον ενδεχόμενο κίνδυνο να περάσουν μια δύσκολη βραδιά. Η οποί θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη. Τελικά απέφυγαν το «μοιραίο», αλλά δεν γλίτωσαν το τσαλάκωμα του γοήτρου και της αλαζονείας τους. Γιατί ο αντίπαλος τους έπιασε από το κεφάλι και τους βούλιαξε στον «βάλτο» όπως έχει διαμορφωθεί η έδρα τους, τόσο από την εξέλιξη του αγώνα, όσο και από τις «παπάντζες» που διακινούν επί μονίμου βάσεως και αναφέρονται στην αδιαμφισβήτητη υπεροχή τους, έναντι όλων των άλλων ομάδων.
Ο μέχρι χθες λοιπόν προβληματικός ΠΑΟΚ «πέρασε» άνετα πάνω από τα σίγουρα προγνωστικά των ειδικών και όχι μόνο, που θεωρούσαν σαν ακλόνητο φαβορί την ομάδα της εύνοιας και των σκανδάλων, κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Οι οποίες ασφαλώς και δεν αφορούν το αποτέλεσμα, αλλά ολόκληρο το «πακέτο» της συγκριμένης αναμέτρησης. Ναι, ήταν εξαιρετικός ο χθεσινός ΠΑΟΚ. Βελτιωμένος σε μεγάλο βαθμό και έχοντας τα περισσότερα από εκείνα τα απαραίτητα που του έλειπαν. Έδωσε ελπίδες και υποσχέσεις ανάκαμψης. Καλή διαχείριση από τον κόουτς, παρά την επανάληψη της χρησιμοποίησης ενός παίκτη που ήταν και πάλι ωσεί παρόν. Με δυο λόγια μπορούμε να πούμε ότι το «διπλό» δεν θα ήταν άδικο αποτέλεσμα βάση της «εικόνας» αλλά και των συνθηκών που παρουσιάστηκαν.
Στην ατομική απόδοση, έχουμε το νεαρό Μοναστηρλή να δείχνει πως αρχίζει να προσαρμόζεται γρήγορα στα δύσκολα. Τον έριξαν κατευθείαν στα βαθιά και αυτός δεν πνίγηκε, αλλά έδειξε καθόλα έτοιμος για να κερδίσει εμπειρίες και να καθιερωθεί. Ο Ελουστόντο με καλές και κακές στιγμές. Το δίδυμο Χατζηδιάκου – Ντιέγκο Κόστα έδωσε πολλές μάχες και τις περισσότερες τις κέρδισε. Τα λίγα λάθη περνούν στο περιθώριο. Ο Γιαννούλης όσο είχε δυνάμεις βοήθησε επιθετικά. Άτυχος ο Γιάκιτς με τον τραυματισμό του. Η βραδύτητα του Σάντα Μαρία δυσκολεύει τις επιστροφές της ομάδας και την αφήνει και ευάλωτη αμυντικά. Ο Ζαφείρης τα έδωσε όλα και θα μπορούσε να πετύχει κι ένα όμορφο γκολ. Κορυφαίος θεωρείται ο αρχηγός και στη συνέχεια ο Εντιαγέ, με τον Μπάνζα να είναι μαχητικός στον ειδικό ρόλο που είχε. Βοήθησε καλύπτοντας χώρους με τα τρεξίματα του ο Τέιλορ.
Δυο κουβέντες και για την χθεσινή αγωνιστική στο σύνολο της. Απογοήτευση, αλλά και φόβος ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Η διαιτησία πλέον ξεδιάντροπα βγαίνει και μοιράζει δώρα στους «μεγάλους», ανατρέποντας ισονομίες και «επιτρέποντας» βαθμολογικές λαθροχειρίες. Τα δίδυμα Μόσχου – Κουμπαράκη στη Νέα Φιλαδέλφεια και Ευαγγέλου – Τζήλου στο Καυταντζόγλειο, μας θύμισαν εποχές παράγκας. Μέχρι εδώ, γιατί αν προχωρήσουμε θα πούμε πολύ χειρότερα πράγματα. Το πρωτάθλημα χθες βρωμούσε περισσότερο και από τα σκουπίδια…
