Ενα 9άρι με άριστα το 10 στην Εθνική. Οι άλλοι 7 κορυφαίοι της Ευρώπης την περιμένουν…
Ποτέ σε μια ομάδα το κυρίαρχο πρόσωπο και το πιο κομβικό για την πορεία της δεν είναι ο προπονητής. Οι παίκτες είναι. Αυτοί παίζουν, αυτοί καθορίζουν τα αποτελέσματα των αγώνων, αυτοί κάνουν μάγκα και τον προπονητή, ή αυτοί τον βγάζουν άχρηστο.
Συνεπώς, το πιο σημαντικό θέμα για μένα, μετά τους τέσσερις πρώτους αγώνες της Εθνικής στο Νations League δεν είναι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Είναι οι παίκτες. Η δική τους απόδοση. Η δική τους προσαρμογή σε όλα τα στιλ παιχνιδιού. Οι δικές τους αρετές. Οι δικές τους αδυναμίες. Η δική τους ψυχή. Η δική τους ποιότητα. Ολα αυτά, τα δικά τους χαρακτηριστικά, είναι που συνθέτουν την προσωπικότητα της Εθνικής στη νέα εποχή της. Και, όντως, η Εθνική Ελλάδας βρίσκεται στην αρχή μιας νέας εποχής, που είναι και πολύ ελπιδοφόρα.
Παρ’ όλα αυτά, από τον Γιοβάνοβιτς θα αρχίσω γιατί με έχουν εκνευρίσει οι ξεγάνωτοι άδειοι τενεκέδες που καττρακυλούν και κάνουν πολύ θόρυβο. Δεν εννοώ τους εμπαθείς, που, δεν ξέρω για ποιο λόγο, να τον φάνε δεν θα χορτάσουν. Εννοώ αυτούς που τον ανεβοκατεβάζουν ως αξία ανάλογα με το κάθε αποτέλεσμα. Και δεν εννοώ μόνο φιλάθλους έτσι; Υπάρχουν και οι… άπειροι πλέον τηλεοπτικοί κριτές, που προσπαθούν να βγάλουν κανένα χαρτζιλίκι και να γίνουν γνωστοί, στήνοντας μπροστά τους μια καμερούλα που έφεραν από την Κίνα και αναλύοντας όλα αυτά για τα οποία ιδέα δεν έχουν.
Στη Σερβία κερδίσαμε με γκολ του Δουβίκα, τη… “χρυσή αλλαγή” του Γιοβάνοβιτς. Στη Γερμανία κερδίσαμε 1-0 και το κοουτσάρισμα του Γιοβάνοβιτς ήταν μεν “μαεστρικό”, αλλά “δεν έπρεπε να στήσει την ομάδα τόσο πίσω!”. Την Ολλανδία την κάναμε με τα κρεμμυδάκια στο πρώτο ημίχρονο, αλλά στο δεύτερο μάς έκανε γιο-γιο και τη γλιτώσαμε πολύ φτηνά με 2-2, αφού δύο άλλα γκολ των Ολλανδών δεν “μέτρησαν” για μια λεπτομέρεια. “Απαράδεκτος” ο Γιοβάνοβιτς. “Ηττοπαθής” ο Γιοβάνοβιτς. “Γύρισε όλη την ομάδα πίσω και έστησε λεωφορείο μπροστά στην εστία μας” ο Γιοβάνοβιτς. “Διώξτε τον Καρβέλα, φέρτε κανονικό προπονητή”. “Από πού κι ως πού προπονητής η γριά στην Εθνική Ελλάδας;”. Στο δεύτερο ματς με τη Γερμανία είδαμε στο πρώτο ημίχρονο τη συνέχεια του αγώνα με την Ολλανδία. “Πάλι τα ίδια ρε άχρηστε; Ετσι θα βγάλουμε όλο το ματς;”. Στο δεύτερο, ρίχνει ο Γιοβάνοβιτς μέσα έναν ακόμη χαφ-παθιασμένο τρεχνατήρι, τον Ανδρούτσο, αντί ενός επιθετικού, του Κυζιρίδη, τελειώνει το αγχωτικό μονότερμα, η Γερμανία απειλεί σοβαρά έως τη λήξη μόνο μία φορά και έρχεται η πολύ βολική για εμάς ισοπαλία. “Επαιξε μεγάλο ρόλο η αλλαγή του Γιοβάνοβιτς στο ημίχρονο”…
Ελεος. Φτάνει πια. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στους άσχετους ότι ποτέ, πουθενά, κανένας προπονητής δεν δίνει εντολή στους παίκτες του “κλειστείτε πίσω, διώχνετε την μπάλα όπως ν’άναι και όπου ν’άναι, μην τολμήσετε να βγείτε από τη δικό μας μισό, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μη φάμε γκολ”.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Αξιόλογη ομάδα η Σερβία, αλλά η δική μας είναι καλύτερη. Το έδειξε στο Βελιγράδι. Ηταν αυτή που κυριάρχησε, αυτή που δημιούργησε πολλές ευκαιρίες και αυτή που πήρε τη νίκη έστω στο τελευταίο λεπτό, ενώ θα έπρεπε να την είχε εξασφαλίσει πολύ νωρίτερα. ΜΠΟΡΕΣΑΝ οι παίκτες μας και έπαιξαν έτσι γιατί είναι ΑΝΩΤΕΡΟΙ από τους Σέρβους. Στη Γερμανία δεν έπαιξαν έτσι γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ επειδή οι Γερμανοί είναι ΑΝΩΤΕΡΟΙ από αυτούς. Ωστόσο “βγήκε”, με αρκετή δόση τύχης, η φάση του γκολ και νικήσαμε. Το ίδιο πήγε να γίνει με τους Ολλανδούς. Βγάλαμε τα δύο γκολ παίζοντας με αντεπιθέσεις, αλλά, όταν στο δεύτερο ημίχρονο οι Ολλανδοί τα έδωσαν όλα με φουλ επίθεση, οι δικοί μας υποχώρησαν και γιατί είχαν το 2-0, αλλά και γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να αντισταθούν κρατώντας μπάλλα. Και, ναι, στο σύνολό τους οι Ολλανδοί είναι ΑΝΩΤΕΡΟΙ από τους δικούς μας παίκτες. Με τους Γερμανούς στην Τούμπα, το ίδιο. Ηταν μοιραίο να μας παίξουν μονότερμα για να πάρουν τους τρεις βαθμούς και να μη μείνουν τρίτοι και το έκαναν γιατί είναι ΑΝΩΤΕΡΟΙ και γιατί οι δικοί μας ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να παίξουν διαφορετικά. Μπορούσαν αυτό που έκαναν στο δεύτερο ημίχρονο και έμοιαζε πολύ με τον τρόπο που έπαιξαν στο Αουγκσμπουργκ.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις αηδίες για τον προπονητή και ας δούμε με ρεαλισμό τη μεγάλη εικόνα που μας δίνουν οι παίκτες με την αγωνιστική συμπεριφορά τους σ’ αυτά τα τέσσερα παιχνίδια.
1. Η Ελλάδα φιγουράρει πρώτη, μαζί με την Ολλανδία, έχοντας πίσω της με τρεις βαθμούς τη Γερμανία. Είναι επίτευγμα στο οποίο κανείς μας δεν πίστευε πριν γίνουν αυτά τα παιχνίδια.
2. Την Ελλάδα την επαινούσαν όλοι οι αντίπαλοι για τους ταλαντούχους επιθετικούς παίκτες της που αγωνίζονται σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες (Τζόλης, Καρέτσας, Παυλίδης, Ιωαννίδης, Κωστούλας, Δουβίκας), αλλά η Ελλάδα έδειξε ότι διαθέτει μια χαρά ταλαντούχους παίκτες και στην άμυνα και στα χαφ. Και ότι μπορεί να συγκεντρώνει βαθμούς όχι μόνο χάρη στην επίθεσή της, αλλά και χάρη στην άμυνά της.
3. Μπήκε σ’ αυτά τα ματς χωρίς τον Κωνσταντέλια, έχασε στην πορεία τον Τζόλη και είχε και έναν Καρέτσα φανερά φοβισμένο και συγκρατημένο από την πρόσφατη περιπέτεια με την υγεία του. Με υγιείς και διαθέσιμους αυτούς τους τρεις παίκτες, συν τον Κωστούλα, τον Δουβίκα, που μένει τώρα στη σκιά του Παυλίδη, μακάρι αύριο-μεθαύριο και τον Τζήμα, νομίζω ότι θα δούμε μια διαφορετική Εθνική. Θα δούμε μια Εθνική που θα μοιάζει με την ομάδα που… τρομοκράτησε στο μεγάλο Νησί και την Αγγλία και τη Σκωτία. Και μια Εθνική που δεν θα ασφυκτιά τόσο πολύ στην πίεση των Γερμανών, των Ολλανδών, των Ισπανών, των Γάλλων και όποιων άλλων ανώτερων αντιπάλων, αλλά θα μπορεί να δημιουργεί περισσότερες φάσεις και να πετυχαίνει περισσότερα γκολ εις βάρος τους.
Αξίζει ένα 9άρι με άριστα το 10 στη γενική εικόνα της η Εθνική μας σ’ αυτά τα τέσσερα ματς. Το ίδιο και ο Γιοβάνοβιτς, που, με μια κουβέντα, δεν είδα να κάνει κάτι λάθος. Αρκεί τώρα μία νίκη στα άλλα δύο ματς για να περάσουμε στους “8” κορυφαίους της Ευρώπης. Ναι, μέσα στην Ολλανδία, είναι πολύ δύσκολο να την πάρει η Εθνική, αλλά την άνευ στόχου πλέον Σερβία μπορεί κάλλιστα να την ξανακερδίσει στο Πανθεσσαλικό. Σκεφτείτε το: Στους 8 της Ευρώπης μαζί με τα μεγαθήρια. Και θα περιμένουμε τη συνέχεια… Κάπως έτσι δεν ζήσαμε το θαύμα του 2004; Πίστη και στήριξη χρειάζεται. Και ο χρόνος που κυλάει είναι υ΄πέρ αυτής της ομάδας...
ΥΓ. Το μόνο που προσωπικά έχω να καταλογίσω στον Γιοβάνοβιτς είναι η χρησιμοποίηση του Μπακασέτα στην αρχική ενδεκάδα όταν είχε διαθέσιμο και σε φουλ φόρμα τον Κωνσταντέλια. Μ’ αυτή την εμμονή είχα θυμώσει και δεν με ενδιέφερε αν υπήρχε και κάποιος ιδιαίτερος λόγος που την εξηγούσε. Από τη στιγμή που υπάρχει Κωνσταντέλιας και είναι καλά, απαγορεύεται να παίζει στη θέση του κάποιος άλλος.
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
