ΕΛΛΑΔΑ...χαμένη πολιτεία

Τις τελευταίες εβδομάδες η πλατεία Βικτωρίας έχει μετατραπεί σε έναν οικισμό προσφύγων, οι οποίοι φεύγουν και έρχονται ταυτόχρονα, ξεριζωμένοι από την χώρα τους με ελπίδα ένα καλύτερο αύριο με άγνωτο προορισμό. 

Βέβαια είναι γνωστό, πως όλη η χώρα μας έχει δεχτεί χιλιάδες πρόσφυγες, χωρίς όμως να τους παρέχει ουσιαστική βοήθεια. Ομολογουμένως, λόγω της οδυνηρής κατάστασης που διανύει η χώρα αυτή την περίοδο δεν μπορεί να κατηγορηθεί, καθώς και οι ίδιοι οι Έλληνες προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε μία κρίση με μεγάλο έλλειμμα αγαθών.

Το θέμα όμως που παρουσιάζεται σε αυτή την περίπτωση δεν είναι οι οικονομικοί λόγοι, αλλά η συνείδηση των ανθρώπων γύρω μας. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να βοηθήσουν τους δύσμοιρους πρόσφυγες με όποιο μέσο μπορούν. «Η πολιτεία δεν έχει βοηθήσει καθόλου. Ούτε για μια χημική τουαλέτα δεν έχουν προνοήσει. Η μάνα μου έλεγε να δίνω πάντα ένα πιάτο φαγητό σε όποιον έχει ανάγκη. Δεν μπορώ να τους ταΐσω όλους, αλλά κάθε μέρα θα τους δώσω όσο φαγητό και γάλα μπορώ» λέει ο κ. Γιάννης Κρούσκας, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης εστιατορίου στην πλατεία Βικτωρίας.

Στον αντίποδα όμως βρίσκονται πολλοί που θέλουν την φυγή τους από την χώρα μας. Φυσικά είναι δύσκολο για το κράτος να παρέχει βοήθεια σε "ξένους" ανθρώπους, όταν δεν μπορεί να το κάνει για τους δικούς του πολίτες. Ωστόσο η ανθρωπιά μας δεν έχει να κάνει με τα χρήματα μας. Σε μία Ευρώπη του σήμερα, όπου οι Έλληνες έχουν γίνει "θύματα" λύπησης και κοροϊδίας από πολλούς, όπου έχουν νιώσει αποξένωση, θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερη συμπαράσταση προς τους ανθρωπους που δεν έχουν κανένα μερίδιο ευθύνης για την τύχη τους.

Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν στην προσπάθεια τους να φτάσουν εδώ. Αθώα παιδιά δεν πρόλαβαν να ζήσουν την ζωή τους, ανάμεσα τους και ο μικρός Αϊλάν που ήταν και ο μόνος με τον οποίο τα social media ασχολήθηκαν τόσο πολύ. Και εδώ προκύπτει ένα μεγάλο "Γιατί;" Φυσικά, είναι τραγικό που χάθηκε ένα μικρό παιδί, ωστόσο υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που χρειάζονται συμπαράσταση και βοήθεια. Μια μεγάλη αγκαλιά από την Ευρώπη.  

Ναι, οι πρόσφυγες πρέπει να φύγουν και να αναζητήσουν μία καλύτερη ζωή σε χώρες που μπορούν να τους υποστηρίξουν. Μα φεύγωντας,  οφείλουμε να κάνουμε οτιδήποτε περνάει από το χέρι μας για να τους βοηθήσουμε. Ο πολιτισμός γεννήθηκε στην Ελλάδα, και αυτό δεν μπορεί  να μας το πάρει κάνεις. Μπορούμε να κατηγορηθούμε για πολλούς λόγους, αλλά όχι για έλλειψη ανθρωπιάς. Κάτι που το φτιάχνεις, είναι για πάντα δικό σου.

Μαρία Σαρίδου