Η
δολοφονία του Κλεομένη, ένα ακόμη φονικό
περιστατικό οπαδικής βίας έχει βυθίσει
σε θλίψη ολόκληρη την ελληνική κοινωνία
και γεννά έντονους προβληματισμούς σε
ανθρώπους με ευαισθησίες και ενσυναίσθηση…
Ενας
από αυτούς είναι και ο πατέρας Λίβυος
που, όπως και με τον θάνατο των επτά
οπαδών του ΠΑΟΚ στο τραγικό δυστύχημα
στην Ρουμανία, κατέθεσε τους προβληματισμούς
και τις σκέψειες του με μία συγκλονιστική
ανάρτηση στον λογαριασμό του στο
facebooκ, στην οποία χρησιμοποιεί και
στίχους από τραγούδι του Λεξ.
Αναλυτικά,
όσα έγραψε, ο ιερέας, Θεολόγος και
συγγραφέας:
«Μικρούς
όλους μας τάισαν τα φρούτα του διαβόλου
Μετά μας
αφήσαν να πνιγούμε στα βαθιά
Και φυσικά
γίναμε η χειρότερη γενιά" (Λεξ)
Κάθε μέρα
ακούμε το ίδιο νέο.
Μαχαίρια.
Ξύλο. Αίμα.
Σοκαριζόμαστε
και απορούμε.
Αλήθεια;
Ακόμη δεν καταλάβαμε ότι θερίζουμε τον
ανθό της σοδειάς μας;
Αλλά ίσως
αυτό ακριβώς θέλουν να κάνουν τα παιδιά
μας.
Να μας σοκάρουν
για να τα κοιτάξουμε στα μάτια.
Να μας
τρομάξουν με το αίμα τους μήπως και
δούμε τα δάκρυά τους.
Να φωνάξουν
με βία γιατί η σιωπή τους κανέναν δεν
ξύπνησε.
Και εμείς
απορούμε. Πώς φτάσαμε εδώ;
Αλλά η αλήθεια
είναι πιο σκληρή απ’ όσο αντέχουμε να
παραδεχτούμε.
Αυτά τα παιδιά
δεν ήρθαν από άλλον πλανήτη.
Είναι η γέννα
του θανάτου μας.
Είναι η δική
μας σπορά.
Ο ανθός της
δικής μας κοινωνίας.
Παιδιά μιας
Ελλάδας που έμαθε να ζει με τον φόβο.
Με ανασφάλεια.
Με χρέη.
Με αγωνία.
Με σπίτια
γεμάτα ένταση και σιωπή.
Με εξουσίες
πουλημένες, με θεσμούς σε κρίση.
Παιδιά που
μεγάλωσαν βλέποντας γονείς κουρασμένους.
Γονείς
εξαντλημένους.
Γονείς σε
απόγνωση να πηδάνε από πολυκατοικίες.
Παιδιά που
άκουσαν καυγάδες αντί για κουβέντες.
Αγωνία αντί
για ελπίδα.
Και μετά ήρθε
η μεγάλη μοναξιά.
Λοκντάουν.
Άδειες
γειτονιές.
Κλειστές
πλατείες.
Σχολεία χωρίς
φωνές.
Παιδιά
κλεισμένα σε δωμάτια.
Μπροστά σε
μια οθόνη.
Δίχως φιλί
και άγγιγμα.
Δεν έτρεξαν
στις αλάνες.
Δεν έπαιξαν
στις πλατείες.
Δεν
αγκαλιάστηκαν.
Δεν έμαθαν
να κοιτάζουν τον άλλον στα μάτια.
Έμαθαν να
ζουν μέσα σε εικόνες.
Μέσα σε
ένταση.
Μέσα σε θυμό.
Και τώρα
απορούμε γιατί κρατούν μαχαίρια.
Οι ίδιοι οι
νέοι το φωνάζουν μέσα από τη μουσική
τους.
Μιλούν για
μια γενιά που την τάισαν σκοτάδι
και μετά την
άφησαν μόνη να πνιγεί στα βαθιά.
Μιλούν για
παιδιά που μεγάλωσαν πεινασμένα
όχι μόνο για
ψωμί, αλλά για αγάπη.
Για νόημα.Για
κάποιον να τα δει. Να τα αναγνωρίσει.
Και εμείς
ακόμη αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος.
Τα παιδιά
αυτά δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι το
σύμπτωμα.
Το πρόβλημα
είμαστε εμείς.
Η κοινωνία
που έμαθε να φωνάζει αλλά όχι να ακούει.
Να κατηγορεί
αλλά όχι να αγκαλιάζει.
Να τιμωρεί
αλλά όχι να θεραπεύει.
Σήμερα θάφτηκε
ένα παιδί του ΠΑΟΚ.
Χθες ένα του
Άρη.
Αύριο μπορεί
να είναι άλλο.
Και αν δεν
αλλάξουμε κάτι βαθιά
θα συνεχίσουμε
να θάβουμε τα ίδια μας τα παιδιά.
Στις θλιμμένες
και απογοητευμένες ψυχές
δεν απαντάμε
με φυλακές.
Ο νόμος δεν
λυτρώνει μονάχα η Χάρη της Αγάπης.
Γιατί η βία
των νέων δεν είναι απλώς έγκλημα.
Είναι κραυγή.
Κραυγή μιας
γενιάς που μεγάλωσε πεινασμένη για
νόημα.
