Εχει γούστο να είσαι Ηρακλής!

Πρόλαβα, έστω και στα… τελειώματα την ωραία ομάδα της δεκαετίας του ’80. «Γέμισα» από μπάλα, όχι όμως από τίτλους και διακρίσεις. Είδα τον «Βάσια» να «χορεύει αντιπάλους, τον Σάββα να «καλπάζει» και τον Σίμονσον να καθοδηγεί μαεστρικά.

Είδα να έρχεται στο Ιβανώφειο η… Πασάμπαχτσε, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980, στο ευρωπαϊκό μου «βάπτισμα», με το… Θεό Ντέιβιντ (ένας είναι ο Ντέιβιντ) να βάζει καλάθια με όλους τους τρόπους και όντας πιτσιρικάς να γουστάρω τρελά το ξύλινο παρκέ και τη μυρωδιά των νεότευκτων κερκίδων.

Αντίκρισα επί συγχωρεμένου Απόστολου Τσουρέκα τους κουβανούς «μάγους» της πετοσφαίρισης, Ντεσπέιν και Βάντες, λίγα χρόνια πριν το άθλημα εκτοξευθεί από τον Ηρακλή.

«Πάγωσα» όταν είδα τον Κούβελα να αστοχεί στο κάρφωμα στη Βιτόρια και να κάνει… φτερά η εκδρομή (19.000 δραχμές τότε κόστιζε) στην Κωνσταντινούπολη για τον τελικό του Κυπελλούχων. Απογοητεύτηκα όταν μπροστά σε 10.000 τρελαμένους χάθηκε η κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ στο βόλεϊ.

Διέσχισα ατελείωτες φορές την Αγίου Δημητρίου, κατηφόρισα την Γ’ Σεπτεμβρίου και την Κατσιμίδη με ένα… γιατί στα χείλη. Γιατί δεν μπήκε το γκολ, γιατί χάθηκε το πέναλτι, γιατί, γιατί, γιατί… Αμέτρητα μελαγχολικά μεσημέρια και βράδια.

Και όμως. Εχει γούστο τελικά να είσαι Ηρακλής. Μεγάλος σύλλογος, αρσενικός κόσμος. Πρέπει όμως να το αισθανθείς, να το νιώσεις για να το καταλάβεις!

Χρόνια πολλά, χρόνια καλά και με πολλές επιτυχίες στο μέλλον Ηρακλή…