Το 2020 γράφτηκε μια ιστορία που λίγοι είδαν, αλλά όσοι τη θυμούνται τη συνδέουν με το σήμερα. Στον τελικό του πρωταθλήματος Κ17, στο γήπεδο της Λαμίας, μέσα στη σκιά της πανδημίας του κορωνοϊού, ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός οδηγήθηκαν εκεί όπου δοκιμάζονται τα νεύρα και ο χαρακτήρας: στη διαδικασία των πέναλτι.
Δίπλα στον Δημήτρη Μοναστηρλή ήταν μια φουρνιά ποδοσφαιριστών που έμελλε να ακουστεί δυνατά τα επόμενα χρόνια — ο Κωνσταντέλιας, ο Κουλιεράκης, ο Κούτσιας, ο Σμυρλής και ο Τασιούρας.
Ο Μοναστηρλής στάθηκε και πάλι απέναντι στη μοίρα. Και ξανά διάβασε σωστά. Έπεσε στην ίδια γωνία, απέκρουσε το καθοριστικό πέναλτι του Συρμή και άνοιξε τον δρόμο για τη νίκη του ΠΑΟΚ με 6-5. Ένας τίτλος κρίθηκε σε μια κίνηση, σε ένα ένστικτο, σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου.
Μόνο που όλα έγιναν χωρίς θεατές. Ο Κούτσιας, με τον οποίο τους δένει στενή φιλική σχέση, έπεσε πάνω του και πανηγύρισαν. Από εκείνη την ημέρα, σαν το ίδιο το ποδόσφαιρο να του χρωστούσε κάτι μεγαλύτερο — μια σκηνή αντάξια του κατορθώματος και του την έδωσε απέναντι στον Ατρόμητο.
