Δεν ένιωσε ποτέ του από Ηρακλή
Λόγια του «αέρα», ψεύτικα κι εύηχα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Παπαθανασάκης είπε πως θέλει να κάνει έναν Ηρακλή σταθερό, δυνατό, αυτόνομο. Και μια καλή... ομαδίτσα όπως έλεγε αγωνιστικά.
Ότι ονειρεύεται να τον πάει στο... τοπ. Έχει πει μπροστά σε πολύ κόσμο ότι δεν θα πάει ποτέ και με κανέναν, χτυπώντας θεατρικά τα χέρια του στο τραπέζι, ότι βλέπει τις συμμαχίες και θα έχει τον Ηρακλή εκτός.
Του μίλησαν πολλοί για το πόσο σημαντικό, ηθικό, αδιαπραγμάτευτο είναι αυτό για τον Ηρακλή, για τον κόσμο του. Να μην συμπράξει ποτέ και με κανέναν. Κι αν διαβεβαίωναν οι συν αυτόν πως το κατάλαβε, το ένιωσε, το ξέρει, αποδεικνύεται περίτρανα το αντίθετο. Ποτέ του δεν «ένιωσε» Ηρακλή.
Μπορεί να είναι (δυστυχώς ακόμη) αυτός που έχει την ψήφο του Ηρακλή ως πρόεδρος-μεγαλομέτοχος, μπορεί τυπικά στην ντροπιαστική ψηφοφορία της Super League να συμμετείχε στο 8-8 παίρνοντας το μέρος του Ολυμπιακού και του Αστέρα Τρίπολης, αλλά στην πραγματικότητα όλο αυτό όχι απλά δεν μπορεί ως κίνηση να συνάδει με το το όνομα ΗΡΑΚΛΗΣ, αλλά αποτελεί μέγιστη πρόκληση του ιδίου. Σε σημείο που κάνει τον καθένα να πονηρεύεται για την απόφασή του. Να είναι εκδικητική προς τον κόσμο, το πρεστίζ, την υπερηφάνειά του.
Η ψήφος του Παπαθανασάκη (γιατί μόνο δική του ήταν) μπορεί να στιγματίσει τον ίδιο και μόνο. Κανέναν άλλον, που ένιωσε στο πετσί του το 2011. Αυτή η ψήφος είναι του Παπαθανασάκη. Κι αυτό το καταλαβαίνει και το λογικώς σκεπτόμενο κομμάτι της ποδοσφαιρικής Ελλάδας που ακόμη κι απ' έξω είδε τον Ηρακλή να ζει τον εφιάλτη. Η ψήφος Παπαθανασάκη, ακόμα κι αν θεωρητικά όλα λειτουργούσαν ρολόι στον Ηρακλή, θα αποτελούσε για τον κόσμο αιτία αντιδράσεων.